||Nymphadora ELoise ULey.

Het had een aardige tijd geduurd voor mijn gevoel maar ik had een paar antwoorden gevonden op de vragen die Embry voor mij had. De jongen had zich op zijn rug gedraaide en keek turend naar de witte wolken die door de blauwe lucht heen leek te trekken. De stilte die tussen ons waaide was aangenaam, rustig, haast om er van te genieten.
"Mijn volledige namen zijn: Nymphadora Eloise Uley, ben geboren op 25 December heb geen broers of zussen," begon ik met enkele vragen te beantwoorden. Ik voelde een paar ogen prikken, het teken dat Embry zijn hoofd had gekanteld en mij nu aan het bestuderen was. "Mijn ouders zijn lang geleden al uit elkaar gegaan, de reden hiervan weet ik niet, kan ik mij niet herinneren, ben het kwijt of zo iets" fluisterde ik, diep in gedachten verder.
"Ik hou van vrijheid, zwemmen en de natuur, heb niet zo zeer een favoriete kleur maar ik vind blauw en groen wel erg mooi" glimlachte ik, "getal, weet ik niet, tot nu toe brengt niet zo veel geluk, de dieren die mij aanspreken zijn wolven, katten en dolfijnen" grinnikte ik schouderophalend. De gloeiend hete hand van Embry voelde ik door mijn haar glijden, genietend hing ik tegen zijn gloeiend hete torso aan.
"En dan te bedenken dat je er niet zoveel zou kunnen beantwoorden" grinnikte Embry, fluisterend in mijn oor.
Rillingen van genot, voelde door mijn lichaam trekken over mijn ruggengraat glijden. Mijn hart voelde ik een slag doen missen en opnieuw voelde ik mij zo week als een weekdier woorden. Wat Embry met mij deed begreep ik niet, maar het voelde o zo magisch, vertrouwd aan.
"Toch wel" grinnikte ik verlegen.
Het was niet zo dat ik voor helemaal niemand open stond.
Embry was de eerste naar wie ik zo openlijk was, tegen wie ik het zou durven te vertellen.
"Magie, wanneer je het gebruikt zit er altijd een prijskaartje aan, vandaar dat magie altijd met een prijs komt. Een prijs die een menselijke haast tot niet kan en of zou willen innen. Magie kan je op twee manieren ervaren, zowel het duistere als het lichte. Ik zie het als vijftig om vijftig, ben er niet al te vrolijk om eerder meer op mijn hoede voor dan dat ik het echt met beide armen zonder weten zal om armen. Magie kan op verschillende manieren worden geuit, toegepast en gebruikt woorden en daardoor is het altijd maar de vraag wat de prijs ervoor zal zijn" legde ik stilletjes de volgende vraag en antwoordt uit.
"Pap vertelde zo nu en dan verhalen over bepaalde stammen, geschiedenis en culturen, dus in een zekere zin geloof ik ook in legendes, mythe. Als er magie bestaat, zal dat ook bestaan, net zo echt als sprekende dieren" glimlachte ik, nog een paar antwoorden gevend.
"Je spreekt cryptisch, maar ik denk dat ik het in een zekere zin begrijp" grinnikte Embry enkele plukken haar uit mijn gezicht strijkend.
"Ja, soms" grinnikte ik opnieuw.
"Geloof jij in vloeken, vervloekingen" mijn wenkbrauwen nieuwsgierig gerezen.
Embry keek me twijfelend aan, hij fronste zijn wenkbrauwen op en keek bedenkelijk.
"In wat voor soort term met vloeken, vervloekingen" vroeg Embry ditmaal op zijn beurt.
"Nou, als er een heks komt dat magie bezit dan een of andere spreuk bazelt en je zo vervloekt, zou jij dat geloven" vroeg ik een voorbeeld gevend.
"Ja, als je het zo omschrijft, ja" knikte Embry.
"Maar waarom vraag je dat" vroeg Embry het totaal niet begrijpend.
"Nou" begon ik zuchtend.
Ik nestelde me meer tegen Embry aan, en voelde zijn beschermende warme armen rond mij krullen.
"Pap heeft me niet zomaar naar tante Sue gebracht" begon ik stilletjes aan het verhaal. Een verhaal dat ik maar één keer zou vertellen en daarna niet meer, het maar voor één persoon zou wezen die het erg goed moest onthouden. Ik voelde dat Embry's houding veranderde, zijn grip rond mijn middel werd strakker alsof hij mij zo beter kon beschermen voor wat er ging komen.
"Het is een kleine kans van slagen maar o zo belangrijk om het te proberen. Hij voelt zich nog altijd schuldig van wat er gebeurt is, wat mij is aangedaan dat hij nu probeert op te lossen, uiteraard met hulp" sprak ik net boven het niveau van fluisteren uit. "Als het misgaat ben ik niet alleen mijn vader kwijt maar ook de kans op het verbreken van" een zucht rolde over mijn lippen.
Voor korte duur sloot ik mijn ogen, voelde ik mij terug gezogen woorden naar het moment, het belangrijkste gesprek.
"Het was te gevaarlijk mij achter te laten bij vrienden, de kans dat ze mij daar zou vinden is vele malen groter. Pap kon niet anders dan terug te keren naar La-Push, naar zijn zus voor hulp, hoeveel de man zich ook zou schamen, schuldig zou blijven. Het ging dit keer om iets vele groters, iets belangrijker dan ooit" ratelde ik verder.
Ik voelde de ademhaling van Embry, rustig. Zijn armen had hij stevig rond mij gekruld en strelend kriebelde hij met zijn vingers over mijn arm.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen