Mijn mond is open gevallen. ‘Je- maar- hè?’ Woorden lijken niet achter elkaar te willen staan, zinnen kunnen niet gevormd worden. Mijn ouders zouden me beheksen als ze me nu hadden horen stotteren.
Draco haalt gefrustreerd een hand door zijn haar, mijn blik sterk ontwijkend. Hij bekijkt de stenen grond, het bankje naast ons, terwijl hij zachtjes blijft vloeken.
In mijn hoofd probeer ik alles op een rijtje te zetten, maar alles vliegt in het rond. Wat is er allemaal aan de hand? Draco heeft de waarheid uit me kunnen krijgen en nu vertelt hij dat hij de reden is voor de waarheid?
‘Wat heb je gedaan?’ mijn plotselinge normale zin, is zacht en moeizaam, maar het laat Draco opschrikken. Zijn grijze ogen vinden eindelijk die van mij en de blik die ik zie laat me rillen. Staat er nu werkelijk een gebroken Draco voor me? Wat is het hele verhaal?
Draco schudt zijn hoofd en laat zich op het bankje zakken. Ik neem naast hem plaats, een zachte kreun verlaat mijn mond wanneer mijn spieren in actie moeten komen. Het laat Draco gelijk op kijken. ‘Oh, Jay… Ik snap het nu eindelijk. Alles valt nu op zijn plek. Waarom je zo lang bij hem bleef, waarom je zo veranderde. Ik snap het nu eindelijk en het is mijn schuld. Verdomme!’
Als een soort instinct, die ik niet bij mezelf had verwacht, leg ik mijn hand op zijn schouder. De aanraking laat zijn kolkende, verwarde ogen voor een moment rusten.
‘Luke heeft dit gedaan, niet jij.’ Hoor ik mezelf zeggen.
De rust in zijn ogen verdwijnt. ‘Dat is niet waar.’
‘Vertel me dan het hele verhaal!’
En Draco vertelt zijn verhaal.
Als kind werd Luke mentaal mishandeld door zijn vader, hier kwamen de Malfoys achter, maar ze deden er niks aan. ‘Het was hun eigen pakkie aan’. Hierdoor was Draco op de hoogte van Luke’s thuissituatie, niet dat hij er iets aandeed of ook maar aandacht aan besteedde. ‘Ik was jong, bezig met mezelf en nou ja, je kende me’, hier had ik als antwoord op geknikt, want ja ik kende hem. We waren beide veel te druk bezig met het beter zijn dan alle andere. Draco vond Luke in die tijd maar een irritante toevoeging tot de vriendengroep. Een zwakkeling, stil en zonder enige mening. ‘Het kwam geen eens in mijn hoofd op dat Luke zo was door de mishandeling van zijn vader’. In hun derde jaar van Hogwarts werd Draco de gedeeltelijke reden van waarom Luke nu is hoe hij is. ‘Weet je nog het voorval bij Potions? Toen Luke mijn brouwsel had laten mislukken?’ Ik kon het me heel vaag herinneren. ‘Ik was zo pissig dat hij mijn werk had verpest en me hierdoor als dom liet overkomen, dat hij de rest van het jaar mijn pispaal werd. Elke gelegenheid die ik had, haalde ik hem naar beneden. Ik gebruikte de technieken die zijn vader gebruikte om Luke op zijn plek te zetten.’
Een stilte valt na Draco’s openbaring, terwijl hij mijn reactie probeert te peilen. Ik geef niks weg, waarna hij zijn verhaal vervolgd.
Het hele derde jaar was Luke de dupe van Draco’s wraak. ‘Dit wilde ik doorvoeren tot de rest van de overgebleven jaren. Ik had een bloedhekel aan die jongen’. In de vierde was Luke echter een compleet ander persoon. Zelfverzekerd, stond sterk in zijn schoenen, had een eigen mening, en mensen mochten hem meer. Hierin ging Draco mee. ‘Ik kreeg door dat hij nu een waardige tegenstander was en begon hem iets meer te mogen’. In de vijfde waren Luke en ik ineens een ding. ‘Vol trots liep hij met jou aan zijn arm, en jij had een blik die je normaal alleen krijgt wanneer je van mij wint met iets. Iets dat je zo blij maakt, vooral omdat het niet zo vaak gebeurt.’ Draco glimlacht scheef, maar zijn ogen doen niet mee en blijven dezelfde donkere kleur.
‘Ik accepteerde jullie relatie, al had ik het liever niet, maar het was allemaal prima voor de eerste paar maanden, tot je veranderde. Niemand had echt door. Het ging zo geleidelijk. Tot het ineens wél opviel. Je was alleen nog maar met Luke, volgde hem als een verloren puppy. Je leek niks meer te geven om je prestaties of ook maar iets anders dan Luke. Ik werd helemaal gek van je. Ik dacht dat je zo’n dom, verliefd, mening loos meisje was geworden.’ Draco schudt moedeloos zijn hoofd. ‘Ik kan het niet uitstaan dat ik nu pas alles begrijp, waarom je zo verandert was, de reden waarom je zo deed. Ik had het gelijk moeten zien. Al helemaal door de reacties die ik bij Luke opbracht door wat ik in de derde deed. Shit!’ Draco is van het bankje gesprongen. Zijn hand gaat gefrustreerd door zijn blonde lokken en zijn blik vindt die van mij. ‘Zeg alsjeblieft iets.’ Ik hoor de wanhoop in zijn stem.
Dan pas merk ik hoe lang ik al stil ben geweest. Ik heb Draco uit laten razen en ondanks zijn schrikbarende woorden, is er niks veranderd met hoe ik Draco zie. Helemaal niet en het laat me glimlachen. Misschien had ik woede moeten voelen, omdat Draco de reden zou zijn waarom Luke zo is, al is dat niet iets dat ik geloof. Tuurlijk, misschien was hij een mede aanstichter en bracht hij Luke op ideeën, maar een monster blijft een monster, zelfs als hij er “goede” redenen voor heeft.
Draco is weer terug op het bankje komen zitten. Zijn ogen onderzoeken mij. Ik draai me naar hem om. ‘Ik neem jou niks kwalijk Draco. Hij heeft er zelf voor gekozen om wat hij heeft doorgemaakt ook op mij door te voeren, niemand dwong hem om dat te doen.´ Een zucht van verlichting ontsnapt mijn lippen na het zeggen van die woorden. Ik voel me namelijk werkelijk iets lichter, zelfs beter ondanks de heftige gebeurtenissen van vandaag. De rugtas vol geheimen is draagbaarder nu Draco het weet en nu ik ook zijn ´geheim´ weet.
Ondanks dat ik me nu volledig besef dat Luke zo is, door deels zijn vader en misschien deels Draco, maar vooral omdat hij zo is en ik hier niks aan zal kunnen doen om hem mij met rust te laten, voel ik me toch echter beter. Draco draagt nu samen met mij mijn geheim. Een geheim dat ik alles behalve wilde delen, omdat ik in de waarheid een zwak persoon ben die alles heeft laten gebeuren. Draco heeft het echter niet eens in zijn mond gehad, nadat hij de waarheid leerde. Ook al doen meningen van andere mij weinig tot niks, zwak wil ik niet genoemd worden en al helemaal niet door Draco.
In de tijd dat ik mijn geheim heb verteld tot nu heeft Draco laten zien dat hij werkelijk om me geeft, een andere reden waardoor ik me zoveel beter voel. Het creëert het gevoel dat ik vaker vandaag naar Draco toe heb gevoeld. Een aangenaam, warm gevoel in mijn buik.
Een glimlach verschijnt zonder dat ik hem kan stoppen op mijn gezicht terwijl ik de kolkende ogen van Draco vind. ‘Ik zal mezelf weer worden. Luke zal niet weten wat hem overkomt.’
Mijn woorden creëren een grimas op zijn gezicht. ‘Hij is nog lang niet jarig.’


Iets te laat, maar hier is het dan! De openbaring van Draco! Hoe denken jullie erover? Zouden jullie het hem vergeven?
Ik heb nog maar 3 dagen stage en tel letterlijk elk uur af. Wat heb ik geen zin meer. Gelukkig is het einde nu echt in zicht. Ik kan niet wachten om (veel) meer vrije tijd te hebben en meer tijd te kunnen spenderen hier op Q en met schrijven! (:

Reacties (3)

  • Butterflygirl

    Oh I love it. Poor draco. Stupid Luke. Maar ik begrijp Luke wel...soort van. Ik zou het alleen nooit op andere mensen toepassen. Maar waarschijnlijk weet hij niet beter, en heeft hij nooit anders geleerd ofzo. Maar toch, de bitch

    2 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    WoW! Wat een achtergrond! Goed geschreven weer!

    2 jaar geleden
  • Slughorn

    Het is niet zijn schuld dat Luke zo is. Ik vind dat Jay gelijk heeft. Fijn dat het geheim eruit is ^^

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen