Voor Snart. *O*

Toen Leonard Lieke op belde of ze mee wilde naar de trouwerij van Esmée Hale en Ray Palmer, moest ze in eerste instantie even nadenken. Ze wilde graag een dag met Leonard door brengen, aangezien ze al een lange tijd een oogje op Leonard had. Maar ze kende Ray maar vaag en Esmée kende ze eigenlijk helemaal niet. Leonard vertelde vaak verhalen over zijn vrienden en zo ook over hen. Maar aangezien Lieke niet echt deel van die groep was, wist ze eigenlijk niet of ze wel wilde gaan.
Het had ongeveer een kwartier geduurd voordat Lieke toch had ingestemd. En Leonard was daar erg blij mee geweest. Hij wilde niet alleen naar de trouwerij. En als Lieke niet had gegaan, had hij waarschijnlijk ook niet gegaan. Er was echter nog een probleem. Het feest was morgen en voor die tijd ging ze nooit een lichtblauw jurkje vinden. Gelukkig was het Leonard zelf die die avond nog opbelde dat hij iets had geregeld.

En daarom stond Lieke nu, een dag later, te vroeg voor het huis van Leonard. Het was ongeveer half zes uur 's middags en het feest was pas rond zeven uur. Leonard had besloten niet naar de trouwerij zelf te gaan, aangezien hij vond dat er betere vrienden waren. Hij voelde zich meer een kennis voor de twee. Gelukkig maar, want Lieke had daar echt geen zin in gehad.
Na een diepe zucht klopte ze aan en na een halve minuut ging de deur open. Leonard stond recht voor haar, een glimlach vormde op zijn gezicht.
"Kom binnen." zei hij. Hij deed een stap opzij, waardoor Lieke er langs kon. Zenuwachtig stapte ze langs hem heen en keek haar ogen uit. Zijn huis was heel anders dan ze had verwacht. Veel opener en gezelliger dan ze dacht.
"Zal ik maar meteen laten zien wat voor jurkje ik heb geregeld." zei hij. Lieke schrok op. Hij stond maar enkele centimeters van haar af. En ze voelde zijn lichaam af en toe tegen haar rug.
"Ja, is goed." zei ze, sneller dan de bedoeling was.
In stilte liep Leonard naar boven en Lieke volgde hem. Ze kwamen uit bij zijn slaapkamer en op het bed zag ze het jurkje al liggen. Lieke was verbaasd. Het was een prachtig jurkje. Het kwam net boven haar knieën en er zaten zelfs mouwen aan. Het verbaasde dat Leonard dit had uitgekozen. En dat het niet zo open en bloot was. Zelfs de hals was niet zo erg uitgesneden als ze zich had voorgesteld.
"Goed gekeurd?" vroeg hij.
Toen Lieke zich omdraaide, had hij ineens een witte blouse aan. Hij was bezig met zijn knoopjes, teerwijl hij af en toe even op keek. Ze moest zichzelf even herpakken. Ze had hem nog nooit in pak gezien, maar was er nu al zeker van dat het hem heel goed ging staan.
"Het is een leuk jurkje. Hoe kom je er aan?" vroeg ze.
"Gekocht." zei hij.
Lieke wist niet wat ze moest antwoorden. Waarom zou hij wat voor haar kopen?
"Het is ongeveer een half uur rijden naar het gebouw." veranderde Leonard het onderwerp. "Dan hebben we een half uurtje om om te kleden, daarna een half uurtje rijden."
"Dan hebben we nog genoeg tijd om het terrein zelf te vinden." grapte ze, terwijl ze richting de badkamer liep.
Ze deed de deur achter haar op slot en besloot maar snel om te gaan kleden.

Rond kwart voor zeven kwamen ze eindelijk aan op het terrein. Het was druk geweest op de weg en Leonard was blij dat ze op tijd waren gaan rijden. Hij parkeerde de auto, sloeg de auto af, en stapte uit. Hij liep langs de auto heen en opende de deur voor Lieke. Hij lachte naar haar, om te verbergen dat zijn hart te keer ging. Ze had voordat ze weggingen haar haar opgestoken en wat mascara, oogschaduw en lipstick opgedaan. Leonard wist dat Lieke niet zo van al dat gedoe was, maar hij moest toegeven dat hij haar nog nooit zo mooi had gezien.
Hij stak zijn hand uit en Lieke pakte hem aan. Ze stapte uit, wende kort aan de hakken die ze van Leonard had gekregen en deed toen de deur dicht.
"Het ziet er hier in ieder geval prachtig uit." zei Lieke. Leonard knikte en keek naar de tuin die rond het gebouw lag. Het was bezaaid met blauw, roze en paarse bloemen. Het paste precies bij wat ze in haar gedachten had gehad.
"Niet zo prachtig als jou vanavond." mompelde Leonard.
Lieke haar wangen kleurden rood. Ze durfde Leonard niet aan te kijken.
"Kom, laten we kijken of het getrouwde stel al aanwezig is." zei hij. Hij legde zijn hand rond haar middel en begeleidde haar naar binnen.
Lieke haatte het dat ze te hoge hakken aan had. Vooral vanwege het feit dat Leonards arm nodig had om normaal te lopen. En die arm brandde nou net in haar rug. Ze telde van binnen tot tien en haalde toen een glimlach te voorschijn.
Toen ze het gebouw in liepen, had Lieke meteen al door dat Leonard veel mensen kende. Maar in plaats van bij haar weg te lopen, drukte hij haar alleen maar dichter tegen zich aan. Ze werd voorgesteld aan een aantal van zijn vrienden. Maar de enigste die ze echt kende was Mick Rory.
Na een minuut of vijf, gingen de lichten uit. Leonard en Lieke zochten snel hun tafel, die ze blijkbaar deelde met Mick, Nathaniel Heywood en Amaya Jiwe.
Het pasgetrouwde stel werd aangekondigd en Esmée en Ray verschenen op het podium dat ze hadden gemaakt speciaal voor deze gelegenheid. Ze zag er prachtig uit. Dat moest Lieke eerlijk toegeven. Haar witte trouwjurk stak prachtig af tegen het thema van haar trouwerij. En naast Ray, besefte ze, leken ze het perfecte stel.

Nadat de openingsdans was gedaan en de taart was aangesneden, besloot Leonard dat het tijd was dat Lieke de twee zou ontmoeten. Leonard begeleidde haar tussen de vele tafels door en Lieke genoot van zijn hand in de hare. Het was zijn sterke hand die haar tot rust maande als het even te veel werd. Maar eigenlijk ging het nu wel goed. Leonards vrienden waren leuke mensen. Eigenlijk wilde ze wel vaker met hen afspreken.
Leonard kwam tot stilstand voor de bruidstafel en keek even naar Lieke. Hij boog naar haar toe en glimlachte naar haar.
"Ik ben blij dat je er bent." fluisterde hij toen. Ze keek verlegen weg, terwijl ze voelde hoe hij in haar hand kneep.
"Leonard!" hoorde ze toen. Ze keek op en zag de bruidegom rond de tafel lopen en Leonard in zijn armen sluiten. Met een arm beantwoordde hij de knuffel, omdat zijn andere arm nog steeds verbonden was met Lieke.
"Dan moet jij Lieke zijn." zei hij enthousiast. Hij stak zijn hand uit, waardoor Lieke Leonards hand lost moest laten. Het verbaasde haar niets dat die binnen enkele seconden op haar rug belandde.
"Klopt. En jij bent Ray." lachte ze. Hij knikte en seinde Esmée. Ze kwam naast hem staan.
Ze stelde haarzelf voor en gaf Lieke een ferme handdruk.
"Ik vind het leuk dat je er bent. Leonard had het erover dat hij niet wist wie hij moest vragen, omdat jij ons natuurlijk niet zo goed kent. Maar ik ben blij dat hij toch jou heeft gevraagd. Je ziet er prachtig uit, Lieke." zei ze toen, waarna Ray haar tegen zich aan trok.
"Maar jij bent natuurlijk de mooiste in dit gezelschap. Mijn adem werd me ontnomen daarnet." zei ze, waarna ze lief naar de bruid glimlachte. Esmée gaf een fijne vibe, waardoor Lieke zich ook makkelijker in het gesprek kon mengen.
"Ik ga zo mijn boeket gooien." zei Esmée, toen ze doorhad dat Ray en Leonard in gesprek waren. "Jij moet ook meedoen hoor."
Ze seinde even naar Leonard. En Lieke vroeg zich af of zij iets wist wat Lieke zelf niet eens wist.
"Ik ga nog lang niet trouwen." grinnikte Lieke. "Ik heb niet eens een vriend, of een vriendin.."
"Ik ken Ray al een tijdje, maar dat ik vandaag zou gaan trouwen had ik een jaar geleden ook niet gedacht. Je weet nooit wat er op je pad komt. Of wie.."
Lieke keek even naar Leonard. Hij zag er deze avond specialer uit dan ooit te voren. Alsof er een gloed om hem heen hing. Daarna lachte ze en keek ze verlegen naar haar schoenen.
"Ik weet het niet hoor." zei ze toen. "Ik bedoel.."
Eigenlijk wist ze zelf ook niet wat ze bedoelde, dus haalde ze uiteindelijk haar schouders op. Esmée glimlachte naar haar, als teken dat ze er over op zou houden.
"Kunnen jullie het een beetje vinden?" vroeg Leonard toen.
"Zeker." zei Lieke snel, waarna ze grinnikte. "Volgens Esmée moet ik zo het boeket vangen."
"Mijn vrienden zijn toch nog lang niet toe aan een huwelijk. Nou ja, Amaya misschien." antwoordde Esmée.
"En ik blijkbaar ook." antwoordde Lieke.
Ze keek Leonard aan, die stil was gevallen. Zijn wangen kleurde langzaam rood, maar hij zei niks.
"Maar laat ik het toch maar proberen, wie weet wat er gebeurd." zei ze sarcastisch.
Esmée pakte haar boeket en liep naar de dansvloer. Meteen kwamen er een aantal vrouwen naar haar toe. Waaronder ook Amaya. Ze zou het Amaya zo erg gunnen. Zij en Nathaniel hoorde bij elkaar. En ze zou het tof vinden als ze de volgende stap zouden nemen. Al had zij daar eigenlijk helemaal geen zeg in.
Ze hoopte gewoon dat zij de bloemen niet zou vangen.
Dus toen Esmée het boeket naar achter gooide, leek het alsof alles in slow-motion ging. Lieke stond ergens achterin en toen ze zag welke richting het boeket uit ging, wist ze al meteen dat Esmée expres op haar had gemikt. Ze schudde haar hoofd en deed haar handen omhoog. Zonder op te kijken, voelde ze haar handen om het boeket vouwen. Gejuich ontstond en Lieke schudde verlegen haar hoofd. Ze keek naar Esmée, die blij met haarzelf leek. Ze leek terug richting Ray en glimlachte naar haar.
Lieke draaide zich om en schrok op toen Leonard ineens achter haar stond. Ze staarde hem even in zijn blauwe ogen, voordat ze eindelijk op woorden kwam.
"Ik heb hem gevangen." zei ze zachtjes. "Weliswaar omdat Esmée het zo graag wilde, maar-"
Lieke stopte abrupt met praten, toen ze Leonards lippen gewillig op die van haar voelde drukken. Ze kneep in de bos met bloemen, terwijl ze hem terug zoende. Ze was er zeker van dat iedereen nu naar haar keek, op een trouwerij waar niemand haar kende. Maar opnieuw was Leonards aanraking dat wat haar rustig maakte.
Toen hij uiteindelijk naar achter stapte, voelde Lieke pas hoe warm haar wangen waren geworden. Ze wist totaal niet wat ze moest doen.
"Ik dacht dat als je het boeket zou vangen, het misschien eindelijk tijd was om te vertellen wat ik voor je voel." mompelde Leonard. Hij pakte haar rechterhand en gooide de bos bloemen richting Mick. Zijn andere hand legde hij zachtjes op haar wang.
"Iedereen kijkt naar ons." fluisterde ze zacht. Hij lachte zacht en keek even om zich heen. Hij was blij dat Ray en Esmée er zo makkelijk over deden. Zij waren ook diegene die hem zo ver hadden gekregen dit te doen.
"Kijk naar mij, Lieke." zei hij zachtjes. Een glimlach gleed over zijn gezicht, terwijl hij zachtjes met zijn duim over haar wang aaide.
"Ga je mij nu ten huwelijk vragen?" grinnikte ze, puur omdat ze zich geen houding wist te geven. Hij lachte zacht en schudde zijn hoofd.
"Nee, maar ik wil je wel vragen of je een keer mee op date gaat. Ik loop al een lange tijd met gevoelens voor je rond en het is nu wel eens tijd om actie in de brouwerij te brengen." antwoordde hij.
Hij ging zacht met zijn duim over haar onderlip en zuchtte.
"Oké." zei ze lachend. "Oké. Maar dan wel ergens waar niemand is. Alleen wij twee."
Hij knikte en zoende haar, voordat hij haar in een knuffel trok.
"Dankjewel," zei hij in haar oor.
"Waarvoor?"
"Dat je mee bent gegaan vandaag."
"Dat zei je net ook al."
Hij beet op zijn lip en haalde zijn schouders op.
"Dat komt omdat je voor mij de mooiste vrouw bent die hier vanavond is, zelfs de bruid kan niet aan jou tippen. En omdat ik zonder jou nooit zoveel zin had gehad om hier naar toe te gaan. En daarnaast, had ik het anders nooit verteld."
"Echt niet?" vroeg ze nieuwsgierig.
"Waarschijnlijk niet.." zei hij verlegen.
De twee werden onderbroken door de muziek. Leonard pakte haar vast en wiegde haar heen en weer. Lieke zag hoe de dansvloer werd gevuld met mensen en hoe ze verdween in het feestgeschal. Maar nu vond ze al die mensen niet meer zo erg.
Zolang ze maar bij Leonard was. Zolang ze maar zijn sterke, veilige armen rond haar middel voelde.

Reacties (28)

  • Helgenberger

    SOFT!LEN FEELS EVERYWHERE

    2 jaar geleden
  • Helgenberger

    MAAR JA YES DIT IS ECHT DE REAL LEEF OS EN I LOVE IT SO MUCH. GOODBYE.

    2 jaar geleden
  • Helgenberger

    Zolang ze maar bij Leonard was. Zolang ze maar zijn sterke, veilige armen rond haar middel voelde.

    WOW YES ALWAYS

    2 jaar geleden
  • Helgenberger

    "Dat komt omdat je voor mij de mooiste vrouw bent die hier vanavond is, zelfs de bruid kan niet aan jou tippen. En omdat ik zonder jou nooit zoveel zin had gehad om hier naar toe te gaan. En daarnaast, had ik het anders nooit verteld."

    dit maakTE ME ECHT HEEL ERG DOOD

    2 jaar geleden
  • Helgenberger

    "Ga je mij nu ten huwelijk vragen?"

    ja tbh

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen