H O O F D S T U K 3


Het piepende geluid van mijn wekker haalde me uit een diepe, vredige slaap. Het kostte me enkele seconden en een afkeurend geluidje van mijn kamergenoot om me te beseffen dat ik niet alleen was. Vlug maakte ik een einde aan het helse geluid dat mijn mobiel produceerde. Met een diepe zucht rekte ik me uit en trapte het dekbed van mijn lichaam. Een koude vlaag deed me rillen, waardoor ik met enige tegenzin het bed uitstapte. Mijn kamergenoot had zich op haar andere zij gedraaid en de dekens over haar gezicht getrokken. Een mislukte poging om aan het daglicht en de geluiden te ontsnappen. In de badkamer kleedde ik mezelf om, poetste mijn tanden en fatsoeneerde mijn gezicht. Een kleine twintig minuten later was ik op weg naar de kantine, om een ontbijtje te halen. Mijn rugzak hing vertrouwd over mijn schouders. Opnieuw wogen de studieboeken en mijn laptop me zwaar. Het plattegrondje was trouw aanwezig in mijn rechterhand. In de kantine pakte ik een verse jou d’orange en een yoghurtje. De kantine was net zo luidruchtig als gister en opnieuw bomvol, ondanks het vroege tijdstip. Ik schoof aan bij een vreemd groepje mensen. Voor het eerst sinds de piepende wekker wierp ik een blik op mijn mobiel. Er waren geen berichten binnen gekomen. Harry had mijn ‘slaaplekker’ berichtje nog niet gelezen. Met een diepe zucht borg ik het voorwerp weer op en focuste me op de plattegrond. Al snel had ik het juiste gebouw gevonden. Het zou een kleine vijf minuten lopen zijn vanaf de kantine. Op mijn gemakje at ik mijn ontbijt. Terwijl ik genoot van het yoghurtje liet ik mijn ogen over de volle ruimte glijden. Verschillende mensen, diverse talen en onderscheidende kledingstijlen vingen mijn aandacht. Het was mooi om te zien hoeveel diversiteit zich in één ruimte bevond. Dat was anders geweest op de rechtenfaculteit in Leiden. Daar was diversiteit meer een uitzondering dan gewoonte. De bijzondere situatie amuseerde me. Ik was dan ook enigszins geïrriteerd dat mijn zicht op de ruimte werd geblokkeerd door Kates gestalte. Ze liep met een grote grijns op me af. Haar dienblad lag vol met overheerlijk voedsel. Croissantjes, sapjes en belegde broodjes pronkten op haar dienblad.
‘Goedemorgen.’ Kates enthousiasme en energie weerspiegelde juist de karaktereigenschappen die ik op het moment niet had. Mijn energie en enthousiasme waren ver te zoeken. Ik voelde me eerder een dood, lamlendig vogeltje. Of Harry de schuldige was, durfde ik niet te zeggen.
‘Goedemorgen,’ begroette ik het energievolle meisje vriendelijk terug. Ze nam een hap van haar croissantje en een slok van haar drinken.
‘Welk college heb jij nu?’ Het voedsel in haar mond weerhield haar er niet van om de vraag te stellen. Het bracht een glimlach op mijn gezicht. Haar nonchalante houding intrigeerde me nu al.
‘Internationaal Recht,’ wist ik uit mijn hoofd. Mijn rooster had ik gisteravond grondig bestudeerd en neergepend in mijn agenda. Daardoor kon ik mijn rooster van de maandag dromen. Mijn dag begon met internationaal recht, van negen tot elf. Vervolgens had ik een college over faillissementsmanagement. Om één uur was mijn eerste studiedag alweer klaar. Althans, het werk in de collegebanken. De zelfstudie moest dan gaan beginnen. Eveneens mijn bezoekje aan de sportschool en aan de supermarkt had ik dan ingepland. Wat de dag me verder ging brengen, wist ik niet. Dat liet ik op me af komen. ‘Jij?’ Met oprechte interesse keek ik Kate afwachtend aan. Ze slikte deze keer haar eten wel door, voordat ze antwoord gaf.
‘Psychologie binnen organisaties.’ De blondine keek me triomfantelijk aan. Waar haar triomf vandaan kwam, kon ik niet met zekerheid zeggen. Wellicht was ze blij om te weten welke studie ik deed. Ik moest toegeven dat haar studie me interesseerde. Psychologie had ik altijd interessant gevonden, maar nooit was mijn interesse groot genoeg geweest om er mijn beroep van te maken. Bovendien besefte ik dat psychologie een ingewikkelde kwestie was. Je kon er nog zoveel over leren, elk mens was anders en elk individu reageerde anders. Luca, mijn beste vriendin van vroeger, en ik waren daar het perfecte voorbeeld in. Zij was doodgegaan aan een ziekte, die ik had overwonnen. De leer daarachter zou ik nooit kunnen accepteren of begrijpen. Luca was altijd de sterke geweest van ons tweetjes. Zij was degene die ons sterk hield en toch was ik degene die hier nu zat, in een grote, overvolle kantine tegenover een Amerikaanse student om mijn grootste avontuur en droom waar te maken. Vier jaar geleden had ik dat nooit durven dromen. Toch was het nu de realiteit.
‘Interessant,’ bekende ik. ‘Wat wil je met psychologie doen?’
‘Ik denk een eigen praktijk beginnen. Dat is mijn ideaalbeeld, maar ik weet hoe moeilijk en zwaar dat is,’ zuchtte de Amerikaanse, haar enthousiasme leek te verdwijnen.
‘Als je iets echt wil, lukt het vast wel. Mensen hebben altijd psychologische hulp nodig.’ Ik schonk Kate een bemoedigende glimlach. Instemmend dronk ze haar drankje op. Ik was inmiddels ook al uitgegeten.
‘De rechtenfaculteit ligt naast mijn faculteit. Vind je het goed als ik meeloop?’ Met grote blauwe ogen keek ze me onzeker aan. Haar aarzelende houding verbaasde me. Hoe kon zij onzeker zijn?
‘Ja, natuurlijk.’ Mijn instemming was gemeend. Kate stelde me op mijn gemak. Ik voelde me thuis bij haar, al hadden we hooguit twintig minuten contact gehad. Met deze woorden stond Kate op en ruimde haar dienblad op. Ik volgde haar voorbeeld en liep aan haar zijde de kantine uit. Naarmate mijn faculteit naderde, des te enthousiaster ik werd. Ook Kate leek hier last van te hebben.
‘Ik hoop zó dat mijn hoogleraar een beetje interessant verteld. Hopelijk is hij een stuk. Hoe leuk zou dat zijn? Een perfecte combinatie,’ zwijmelde ze enthousiast. Ik lachte. Dat was het laatste waar ik over dacht. Een knappe hoogleraar… Ik wilde gewoon mijn punten halen.
‘Ik hoop dat ik het Engels kan volgen,’ sprak ik mijn zorgen uit. Voor Kate was dat natuurlijk geen probleem. Zij was opgegroeid met de Engelse taal als moedertaal. Ik kon dat helaas niet zeggen.
‘Het komt goed. Je kan mij toch ook volgen.’
‘Jij spreekt geen juridisch Engels.’
‘Nee, ik ben Amerikaans. Nog verwarrender,’ grapte ze en stak haar tong uit. Ik grinnikte, maar het nam mijn zorgen niet weg. ‘Desnoods lees ik je elke dag een stuk uit je literatuurboeken voor, totdat je begrijpt wat ik zeg.’ En hoewel Kate ongetwijfeld een grapje maakte, deed haar aanbod me goed.
‘Daar houd ik je aan.’ Ik stopte met lopen voor de ingang van Kate’s faculteit. Ze zwaaide me gedag en wenste me succes. Vervolgens verdween ze het gebouw in. Ik vervolgde mijn route om binnen twee minuten in mijn eigen faculteit te arriveren. Ricardo zat trouw achter zijn computer. Zijn lippen weer in de vriendelijke glimlach gekruld, maar zijn ogen serieus gefronst. Mijn voetstappen deden hem opkijken. Vriendelijk stak ik mijn hand op ter begroeting. Dit leek hem te verassen, maar enthousiast begroette hij me terug. Ik wierp een blik op mijn plattegrond en struinde door de redelijk drukke gangen. Het auditorium was lastig te vinden, waardoor de paniek zich in mijn borstkas ophoopte. Wat als ik te laat kwam op mijn eerste dag? Mijn voetstappen versnelde, terwijl ik gehaast een blik op mijn horloge wierp. Nog een kleine vijf minuten. De gangen stroomden vol, waardoor het vinden van de goede ruimte alleen maar lastiger werd. Buiten adem wist ik de goede zaal te vinden. Deze was natuurlijk al redelijk vol. Mijn ogen scanden vlug de ruimte, om een goed en comfortabel plekje te vinden. Tot mijn opluchting waren de eerste paar rijen redelijk leeg, waardoor ik zonder twijfel een plekje vooraan bemachtigde. Ik kwam hier om te studeren. Een goede focus was daarbij belangrijk. Met een glimlach pakte ik mijn spullen uit mijn rugzak en installeerden mijn benodigdheden. Nieuwsgierig bekeek ik de hoogleraar, die zich aan het klaarmaken was voor het twee uur durende college. Het was een man van middelbare leeftijd. Zijn haren waren grijs, zijn huid gerimpeld en zijn ogen serieus gefronst. Hij had een strenge uitdrukking, waardoor ik me besefte dat dit wel is een zwaar college kon worden. Ik sloeg mijn schrift alvast open. Een nieuw schrift gaf me altijd een bevredigend gevoel. Haast alsof ik de kans had om opnieuw te beginnen. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Dat idee gaf een leeg schrift me. Bovendien probeerde ik in een nieuw schrift mijn handschrift altijd nog mooi te houden, alhoewel dat plan meestal al na twee dagen faalde. Boven aan het papier pende ik de datum, het college onderwerp en de naam van de hoogleraar neer. Precies toen de hoogleraar de aandacht begon op te eisen, was ik klaar voor mijn eerste college aan de Londense Universiteit. Harry was ver uit mijn gedachte verwijdert. Voor dit moment dan. Mijn volle focus was gewijd aan de hoogleraar, de Engelse woorden en de manier waarop mijn pen over het papier voortbewoog. De teleurstelling waarmee ik wakker werd, was verdreven naar de achtergrond. Kate’s enthousiasme, het interessante college en de positieve energie zorgden ervoor dat ik mijn maandagochtend als een goede dag beschouwde. Dit perspectief werd versterkt door het tweede college, die eveneens interessant en goed te volgen was. Het gaf me zekerheid en vertrouwen. Ik voelde me intelligent en thuis in de collegebanken. De passie waarmee de hoogleraren hun verhaal deden, maakte ook bij mij een bepaalde passie los. De discipline en motivatie om het beste uit mijn studie te halen werd aangewakkerd. Ik liep die middag dan ook vastbesloten en stellig terug naar mijn kamer. Ik zou mijn spullen opbergen, mijn sporttas tevoorschijn halen en naar de sportschool vertrekken om mijn hoofd weer leeg te maken. Vervolgens zou ik langs de supermarkt lopen voor een lunch en ontbijt voor de komende dagen. Mijn planning kon ik volgens plan uitvoeren. Met een rood hoofd arriveerde ik aan het eind van de middag opnieuw in mijn kamer. Ik was me bewust van de zweetgeur die ik geproduceerd had, waardoor ik gehaast de badkamer in schoot en mezelf goed schoon schrobde. Fris en fruitig verliet ik de badkamer om mijn boodschappen uit te pakken en in de koelkast op te bergen. Mijn kamergenoten had ook boodschappen gedaan. Haar plank in de koelkast lag vol met allerlei voedingswaren. Ik probeerde af te leiden uit welk land ze zou komen, maar haar eetpatroon gaf niks weg van haar nationaliteit. Lang hoefde ik niet te wachten op het antwoord, aangezien een opengaande deur me vragend op deed kijken van de koelkast. Een verschijning, totaal tegenovergesteld van mijn gestalte, kwam de kamer in lopen. Bij het zien van mijn aanwezigheid glimlachte ze.
Gigi,’ stelde ze zichzelf voor. ‘Uit Nieuw-Zeeland,’ verklaarde ze erachteraan. Gigi was alles wat ik wílde, maar niet durfde te zijn. Ze droeg een broek vol met gaten, grove gympen en een oversized blouse. Haar mouwen had ze opgestroopt, waardoor een aantal tattoos zichtbaar waren. Haar donkerbruine haren had ze in een warrige knot opgestoken en haar fel blauwe ogen waren intens. Ze waren zo licht, dat je bijna je blik niet van de pupillen kon lostrekken. Haar lippen waren vol en haar tanden spierwit. Haar gezicht was hoekig, maar gaf haar geen strenge uitstraling. Haar oren werden gesierd door een rij oorbellen en haar neus door een piercing. Mijn blonde haren, nette zwarte broek en gestreken witte blouse waren een groot contrast met haar verschijning. Mijn ‘schone’ blanke huid stak schril af bij haar getinte versierde huid. Ze imponeerde en intrigeerde me vanaf het moment dat ze de kamer was binnengestapt.
‘Feline,’ stelde ik mezelf snel voor, nadat ik besefte dat ik haar aanstaarde. ‘Uit Nederland,’ volgde ik haar voorbeeld. Ik vroeg me af hoe misplaatst deze match was. Ze zou me ongetwijfeld saai vinden en snel op me uitgekeken zijn.
‘Nederland,’ herhaalde ze bewonderend. ‘Ik vond Amsterdam, Den Haag en de eilanden geweldig.’ Ze ontblootte haar stralende witte tanden, waardoor ik kleintjes terug glimlachte. Haar verschijning maakte me onzeker. Ze was ruig en tegelijkertijd beeldschoon. Heel anders dan Kate, maar tegelijkertijd ook hetzelfde. Beide waren puur op hun eigen manier.
‘Ben je er geweest?’ Ik haatte mezelf voor de domme vraag.
‘Ja, een aantal jaar geleden,’ negeerde ze de stommiteit. ‘Toen ik een rondreis maakte door Europa.’ Ze grijnsde en stak haar arm naar me uit. ‘Kijk,’ zei ze slechts en wees op een tattoo op haar onderarm. Een kleine abstracte molen sierde haar vel. Ik fronste nadenkend, mezelf afvragend waarom ze in godsnaam een molen op haar onderarm had gegraveerd. Ik besloot het niet te vragen, bang dat mijn vraag te persoonlijk en denigrerend zou zijn.
‘Mooi,’ zei ik in plaats daarvan, alhoewel het een leugen was. Mijn vriendje mocht dan wel onder de tattoos zitten, het betekende niet dat ik het mooi was gaan vinden. Ik hoorde Gigi lachen, waardoor ik opkeek.
‘Liegen kan je echt niet.’ Geamuseerd keek ze me aan. Ik lachte schaapachtig, maar voelde mijn wangen rood worden. Beschaamd keek ik weg. ‘Maar dat maakt me niet uit. De molen herinnert me elke dag aan mijn geweldige tijd in Nederland.’ Ze haalde haar schouders op en zette de waterkoker aan. ‘Wil je ook thee?’ Vragend keek ze om. Ik knikte stilletjes, beschaamd om mijn eigen leugen. Het gemak waarmee ze zich over de indirecte belediging heen zette, bewonderde ik. Misschien was ze wel een goede match als mijn kamergenoot. De avontuurlijke en gemakkelijke blik die zij op het leven had, konden mij nog veel leren. En misschien kon ik ook iets voor haar betekenen.



Woehoee! Wat een leuke, lieve en motiverende reacties (: 41 abo's, 2 pagina's aan reacties en zoveel kudo's... Ik ben zo blij dat het verhaal tot nu toe goed bevalt! Hopelijk mogen jullie Gigi (: Harry komt snel, beloofd, maar nog even geduld. Het is de bedoeling dat dit verhaal realistisch blijf en dat probeer ik dan ook te doen. Wat ik minder mooi vond aan het eerste deel, was dat ik me minder focuste op Feline, haar leven en haar gevoelens. Dat wil ik in dit deel meer naar voren brengen. Dat betekent wel dat Harry in het begin een minder grote rol zal spelen, zodat ik haar leven beter kan schetsen. Maar als hij erin voorkomt, zal dit dus allemaal veel uitgebreider beschreven zijnxD

Ik hoop dat jullie weer van dit stukje genoten hebben!

Reacties (8)

  • GossipGirl21

    Mooi ze

    4 weken geleden
  • Paulson

    Ik geniet altijd van elk hoofdstukje!
    Gigi lijkt me interessant!

    10 maanden geleden
  • FollowYourDream

    Ik hou nog steeds ontzettend veel van dit verhaal!
    Wat leuk ook dat je meer beschrijft hoe Feline denkt en wat ze wil bereiken!

    Ik vind Gigi wel al een leuk personage!

    Xxx

    10 maanden geleden
  • Smexy

    En weer prachtig geschreven. Het leest zo fijn hoe je schrijft en ik vind het totaal niet erg dat je het uitgebreid schrijft. Vind het prettig om meer over haar te weten te komen en hoe ze zich bij dingen voelt. Dat maakt het indd realistischer.
    x

    10 maanden geleden
  • Manonxxx

    Ik vind Gigi nu al leuk!

    Vraagje? Welke ziekte heeft feline overwonnen?

    Snel verder! X

    11 maanden geleden
    • Medi

      dat wordt later duideijk (:

      11 maanden geleden
    • Manonxxx

      Oke! (:

      11 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen