ROWAN CARLESTON



Het probleem van het vervoeren van de voerton loste zich vanzelf op. Nou ja, dat eigenlijk niet, maar hij stelde zich wel vanzelf uit, in de vorm van een al te bekend iemand die op hem af kwam rennen.
“ROWAN!” klonk het uit de mond van Melody en nog voor hij tijd had om te antwoorden, werd hij van achteren in een stevige knuffel getrokken. “Ik heb je gemist!”
Met een grote lach op zijn gezicht draaide Rowan zich zo goed als het ging om – want Melody leek niet van plan hem snel los te laten – om ook zijn armen om haar heen te slaan.
“Mel!” antwoordde hij haar. “Ik heb je ook gemist! Maar we hebben nu twee weken lang samen. Hoe is het met Bianchi? En-” De normaal zo rustige jongen was nu ietwat druk en hij lachte. Hij was gewoon zo blij om haar weer terug te zien dat hij niet wist waar hij moest beginnen met de vragen. Had zijn been het toegestaan, dan had hij op en neer staan springen waarschijnlijk.
Zijn opkomende vragenvuur werd voor hij goed en wel gestart was gestopt door een ander meisje dat erbij kwam staan, wat misschien maar goed was ook. Het meisje stelde zich voor als Carolina. Rowan en Melody stelden zich ook voor en het gesprek vervolgde zich uiteraard over het onderwerp ‘paarden’, en dan ging het vooral over de paarden die zijzelf mee hadden genomen. Rowan hield zich tijdens het gesprek wat meer op de achtergrond en luisterde hoe Carolina vertelde over haar paard Rauke.
“Het spijt me dat ik het gesprek onderbreek, maar misschien kunnen we eerst wat te eten zoeken?” vroeg hij grijnzend aan de andere twee. Het was niet helemaal een leugen om weg te gaan van de parkeerplaats, waar ze nog steeds stonden. Hij had honger gekregen. Maar de hoofdreden was dat na een halve dag achter het stuur te hebben gezeten zijn been begon op te spelen en stilstaan was dan niet de meest prettige positie.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen