Foto bij ~ 086

Louis Tomlinson

'Nou, ik denk dat we nu wel met zekerheid kunnen zeggen dat het over is tussen Louis Tomlinson en Niall Horan. Afgelopen avond is Louis in een restaurant gespot met een man en dat leek verdacht veel op een date in plaats van een etentje tussen twee vrienden...'
Snel verander ik het kanaal. Het is dat ik eerst de afstandsbediening van Kian af moest pakken. 'Kian, alsjeblieft, niet het nieuws.' Ik zap door naar het Disney kanaal. Dat is beter.
'Papa, kijk.' Kian lijkt zijn aandacht kwijt te zijn en rent weg. 'Kijk Ben nou, hij ligt op zijn buik.'
Waar ik wel om moet glimlachen. 'Wacht maar, voor je het weet gaat hij kruipen.' Ik zie inderdaad dat Benjamin zich omgedraaid heeft.
'Iemand thuis!'
Harry herken ik gelijk aan zijn stem. 'Keuken.' Nou ja, half woonkamer en half in de woonkeuken. De box staat er half tussenin.
'Ah, ik kom je sleutel terug brengen.' Harry komt de keuken in. 'En ik heb ook je brievenbus maar geleegd. Hier, vooral dit ziet er officieel uit.'
Ik krijg een envelop en de rest wordt op tafel gelegd. 'Bedankt...' Ik zie het logo van de rechtbank en scheur het snel open. Om de brief eruit te halen en te lezen. 'Hier zat ik op te wachten. Bericht van de rechtbank om voor de rechter te komen.'
Harry tilt net Benjamin uit de box. 'Op je buik liggen nog wel, toe maar. Je groeit steeds meer, knapperd.'
Wat er voor zorgt dat de baby lacht om hem.
'En het zou tijd worden.' Hij knuffelt met Benjamin.
Eindelijk bericht van de rechtbank. Dit betekend dat het binnenkort over kan zijn en ben ik echt van Niall gescheiden. 'Ja, maar dan begint het pas echt.' Dan nog hoe het moet met de kinderen.
'Papa, waarom moet je naar de rechter gaan?' Kian trekt aan mijn broek.
Ik ga zitten en trek Kian op schoot. 'Om te kunnen scheiden van je vader, Kian. Dat moet officieel voor de rechter gebeuren.'
Zijn ogen staan meteen wat verdrietig als hij mij aankijkt. 'Komt papa dan echt niet meer terug? Waar is papa?'
'Kian, ik doe wat ik kan zodat je papa wel kan zien maar je vader en ik gaan scheiden.' Ik ben er zelf ook niet echt blij mee hoe dat zo gegaan is. Hoewel dat voor een groot deel bij Niall ligt. Als hij niet vreemd zou gaan, met mij zou praten en mij wat aandacht geeft, was dit misschien niet nodig. Toch, eerlijk is eerlijk, ik heb nu Colin leren kennen en ik voel steeds meer voor hem. Of het liefde is, weet ik niet maar ik geef zeker om hem.
'Komt papa niet meer naar huis?' Zijn lip trilt.
Ik schud mijn hoofd en kijk kort naar Harry. Die heeft Benjamin vast en loopt zelfs naar de woonkamer. 'Nee, hij komt niet meer terug. Niall moet eerst een huis van zichzelf hebben voordat hij jou mag zien.'
'Waarom komt hij niet? Hij is toch mijn papa?' De eerste traan rolt langzaam omlaag.
'Kian, hij blijft je vader en dat verandert niet. We zullen alleen niet meer samen zijn.' Ik hoop dat ik het goed uitleg voor hem.
Dan komen de tranen pas echt. Alsof hij nu pas snapt dat Niall echt niet meer terug komt naar ons en verschuilt hij zich huilend in mijn armen.
Ergens vind ik het niet eerlijk. Dus Kian mag huilen wat hij wilt maar ik niet? Op dit moment ben ik al blij dat ik mijn weekend gehad heb zonder de kinderen. Dat weekend dat Harry mij opving en dat ik zo emotioneel was. Dat was serieus de eerste en laatste keer dat Niall mij nog in tranen kon krijgen om iets. Ik kijk naar Harry, en schenkt hij mij een bemoedigend lachje toe maar zijn ogen staan verdrietig naar Kian. Hij kan er dus ook niet tegen.
Al mimed Harry dan een naam. Colin.
Waar ik vanzelf om moet glimlachen. Ja, Colin. Iemand die me aan het lachen maakt. Iemand die om mij geeft én de kinderen. Iemand die werkelijk om mij geeft. 'Het komt goed, Kian.'

Ik ben blij dat Kian wel gewoon naar bed kan. Niet dat hij, ondanks dat het weekend is, toch tijd gaat rekken. Harry is na het eten terug naar huis gegaan en nu ben ik alleen. Waardoor ik overgeleverd ben aan mijn gedachten. Het is verleidelijk om gewoon de televisie aan te doen maar ik wil voorkomen dat ik weer berichten hoor over Niall. Dat verdient hij niet en zou ik ook mijzelf niet aan moeten doen. De brief is binnen dus wie weet dat ik snel aan de beurt ben bij de rechtbank. Maandag even mijn advocaat bellen over de brief. In plaats van de televisie aan te zetten op een random zender, zet ik de Xbox aan. Dat is toch net even beter. Misschien moet ik de avonden maar op deze manier doorbrengen. Zonder te veel berichten van buitenaf.

Verbaasd dat ik wat hoor, kijk ik naar de klok. Negen uur. Wie zou hier naar binnen willen komen? Colin heeft de sleutel niet en daar wil ik nog zeker mee wachten tot we zes maanden bij elkaar zijn. Of voor het geval dat hij een keer wil oppassen als ik weg moet, maar dat is een uitzondering. Harry heeft de sleutel alweer terug gegeven.
'Louis?' Het klinkt zowel vragend als voorzichtig. Niall.
Ik druk het spel op pauze en ga overeind. Om hem bij de deuropening op te wachten. 'Wat doe jij nou hier?' Ik sla mijn armen over elkaar.
Even van zijn stuk gebracht, kijkt Niall mij aan. 'Voor jou?'
'Voor ons is het te laat,' geef ik dan aan. 'Heb je al een huis?'
Langzaam schudt hij zijn hoofd. 'Moet dat dan?'
'Ja, Niall, of wil je in het hotel blijven wonen? In dat geval zul je Kian en Ben dan nooit meer zien. Zoek een huis en geef het adres aan mij en mijn advocaat.' Ik ben dit zo zat met hem. Nog altijd mysterieus en geheimzinnig, zonder ook maar antwoord te geven op welke vraag ik ook op hem afstuur. 'Eruit, Horan.'
'Zo heet jij ook...'
Weer dat ik mijn hoofd schud. 'Niet meer, ik heb mijn naam al veranderd. Eruit, en blijf weg. Als je zo graag contact wil, via mijn advocaat...' Ik ben nog niet uitgepraat of hij staat voor mij en drukt zijn lippen op de mijne. Even verstar ik door zijn reactie maar dan duw ik hem weg. Het enige waar ik aan dacht, is Colin en dat het niet eerlijk is naar hem toe. 'Waar is dat goed voor? Wij zijn bijna zo goed als gescheiden, Niall. Flik me dat niet nog een keer.'
'Lou, alsjeblieft, ik wil je niet kwijt.'
'Te laat want je bent me al kwijt.' Ik twijfel of niet ik gewoon moet zeggen dat ik iemand anders ontmoet heb. Nee! Dat gaat hem niks aan. Hij behoort niet meer tot mijn leven op die manier.
Geschokt kijkt Niall naar me. 'Lou, ik...' Een paar tranen vormen zich in zijn ooghoeken.
'Wat je nog zou proberen, het werkt niet meer. Je hebt te veel geheimen en nog niet één keer dat je mij antwoord geeft, Niall. Ik ben het meer dan zat. Ons huwelijk is over.' Zelfs zijn tranen doen me niks meer. Het is anders een poging om bij mij te komen.
'Alsjeblieft, Lou, ik doe mijn best...'
'Nee, dat doe je niet. Anders zou je mij meer aandacht geven, vaker tijd met Kian en Ben doorbrengen en nog belangrijker... je zou dan de scheiding aanvechten. Maar niks van dat, Niall. Ons huwelijk is over, en proberen mij in bed te krijgen gaat ook niet werken. Gaat toch terug naar je vriend en laat mij met rust.' Ik heb ten minste nog het fatsoen om Colin in te lichten en te wachten voordat we het officieel maken. Of om te zorgen dat de media er buiten gehouden wordt. In mijn geval scheelt het dat Colin een knuffelaar is, die graag thuis blijft. Daarom zijn er bijzonder weinig berichten over mij en hem samen.
'Louis, je moet eens weten wat ik aan het doen ben. Alsjeblieft, heb geduld met me.' Niall schijnt niet te weten wat hij moet doen.
'Ik heb genoeg geduld gehad met je. Het ligt vooral aan jou, Niall, want jij bent degene met geheimen en nooit een keer een verklaring van je gedrag. Je gaat constant lunchen en eten met Brad, je bent gezien met Sue samen, je familie maar komt het in je op om een keer met mij ergens te gaan eten? Nee, met mij wil je niet gezien worden,' ga ik door. 'Je had zes weken om tegen het verzoekschrift in te gaan, heb je niet gedaan. Je tijd is bijna op om nog bezwaar te maken tegen onze scheiding... En zelfs al zou je dat nog doen, met geen mogelijkheid dat ik jou terug neem. Daar is te veel voor gebeurd. Mijn huis uit! Nu!'
Alsof hij het eindelijk snapt, draait hij zich om. Bijna alsof hij teleurgesteld is. 'Je krijgt echt binnenkort je antwoorden. Binnen een week zelfs.' Hij vertrekt dan en zijn de tranen niet te missen.
Maar dat laat ik nu niet op me zitten en trek ik de deur open. 'Niall, waarom zeg je dat? Dat ik binnen een week antwoord krijg? Waarom niet nu gelijk? Jij praat niet meer tegen me, jij verzwijgt van alles en daarboven op krijgen Ben, Kian en ik jouw aandacht niet.'
'Louis, nu kan het nog niet. Geloof me, het is het waard. Ik beloof je echt dat je binnenkort antwoord krijgt. Binnen een week nu,' probeert Niall nog.
Nee, het is echt over voor mij. 'Veronderstel jij dat ik je nog een kans ga geven na alles wat er gebeurd is? Je verwaarloost niet alleen mij, je eigen man, maar ook je kinderen. Kian is enorm teleurgesteld in je omdat je geen moeite doet om hem te zien. God, wat pas echt zeer doet, Niall, is dat je Benjamin tot op heden niet kent. Weet je wat je mist? Hij glimlacht, hij lacht, hij houdt de fles zelf vast, hij kan op zijn buik liggen en ik denk dat hij tussen nu en een paar weken begint met kruipen. Ben is half van jou, maar waar ben jij? Altijd maar weg, altijd maar afspraken die je niet meer op de kalender zet. Je moet meer doen dan alleen mij naar de slaapkamer te brengen. Vecht de scheiding dan aan, ga met mij uiteten, neem de jongens een keertje mee ergens naar toe, maar doe wat.' Ik snuif wat. 'Maar je bent al te laat. Wegwezen.' Vervolgens kan ik zien dat Niall weg gaat en met tranen in zijn ogen. Je moet eens weten wat je met mij doet. Of met de kinderen. God, Kian is zo teleurgesteld in je. Ik ga naar binnen en sluit alles af. Tijd om naar bed te gaan.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen