Beste Lezers,
Ieder verhaal heeft een begin, en vaak is het begin erg lastig.
In dit verhaal lezen jullie hoe Sterre en Caden, vechten tegen de lusten van hen moeder.
Komen ze dingen te weten, spreken ze een taal dat geen enkele ouder zo vier op is.
Zijn jullie nieuwsgierig geworden?
Zo ja. Veel plezier dan met lezen.
Ik zal proberen eens per week op ze minst 1 chapter online te zetten.

Februari 2016




||Sterre Apple.

Met gefronste wenkbrauwen een verbeten trek rond mijn lippen draaide ik het voertuig dat ik bestuurde het parkeervak op. Vanuit mijn ooghoek zag ik al een voordeur uit zijn as worden getrokken. En nog geen paar seconden later volgde het vrolijke gegil van mijn halfzusje Danisha Cicilia.
Haar vader, mijn ex-stiefvader: Kyle Cicilia keek me nors, een verbeten trek rond zijn brede dikke lippen verontrustend aan. Zijn donkere bruinzwart (negroïde) gekleurde pigment was terug te zien in Danisha. Ze had prachtig lang kroeshaar, was erg lang, donkere haast zwart gekleurde ogen, een prima figuur voor een meisje van: 7 jaar.
Kyle was nooit zo blij als ik gestrikt was om zijn dochter naar zijn ex-vriendin te escorteren. Het ging dan wel om familie, maar mijn familie was nogal vertakt.
De man gooide de weekendtas van Danisha in de kofferbak en keek zijn dochter nog is streng gewaarschuwd aan.
Ze was op de achterbank gekropen, had haar gordel al vast geklikt.
Kyle gaf zijn dochter een kus, keek mij fronsend aan en zuchtte vervolgens.
"Kom haar zondag voor het avondeten halen" bromde de man, met zijn Antilliaanse accent.
"Zal het haar zeggen" bromde ik op zo'n zelfde toon terug.
Liet mijn raam dichtrollen en startte vervolgens de wagen, voorzichtig reed ik in zijn achteruit, waarna ik hem de weg op stuurde en gas gaf en begon te schakelen naar zijn 1, 2 en op zijn laatst zette ik hem in zijn 4. Vanuit mijn achteruitkijkspiegel zag ik Danisha al genietend naar buiten staren.

"We gaan Noah ophalen en dan kunnen we naar huis" sprak ik bedenkelijk naar het meisje.
"Noah, ben ik dan dit weekend met Noah" vroeg ze verbaasd.
"Andrew en Tim zijn volgend weekend aan de beurt" sprak ik de auto een bocht om sturend.
Stoppend voor een stoplicht, het duurde maar even, konden we al weer verder rijden. Nog zo'n twee straten en ik was bij het huis van mijn kleine halfbroertje: Noah Martina. En ja, dat is ook weer een andere vertakking. Met zijn 5 jaar, was hij de één na jongste telg van de familie. Geloof me, we zijn er nog niet, ik heb aardig wat broers en maar weinig zusters. Blij ben ik er niet mee.
Had het ook véél liever anders gezien en gehad.
Mijn moeder was nogal 'vruchtbaar' en ze gebruikte niet graag 'bescherming'. Eigenlijk was ze heel erg onverantwoordelijk, en dat zeg ik: haar bloedeigen dochter. Ik wond er geen doekjes om, zodra je mijn verhaal precies zou horen, begrijpen, zal ook jij er zo over denken.
Op een gegeven moment werd en was het gewoon té veel.
Moest er gewoon een eind aankomen.
Al was dat einde helaas nog lang niet in zicht, als het betreft mijn moeder ging.

"Kijk Noah staat al te wachten" gilde Danisha opgetogen.
Wijzend met haar bruin getinte (negroïde) vinger. Verbaasd draaide ik mijn hoofd, had helemaal niet doorgehad dat ik al de straat was ingeslagen. Was het koppel zowat voorbij gereden.
Vertraagd stopte ik de auto verderop op een parkeerplaats, op een rustig tempo liep mijn ex-stiefvader: Markos Martina met mijn halfbroertje naar ons toe.
Hij trok de portier open, drukte zijn zoon op de achterbank en klikte vervolgens de gordel van het 5 jarige jongetje vast.
"Lief zijn, anders hoor ik het" sprak hij streng op een barse manier naar het ventje.
"Ik kan hem zondag niet ophalen, auto garage" sprak hij botter, op het moment dat hij mij achter het stuur zag zitten en niet mijn moeder. Die op het moment met haar nieuwe vriend: Payo Stahlie rond hing.
Het zou mij niets verbazen in een of andere kroeg, wijkcentrum.
Een verdwaalde lok haar streek ik achter mijn oor.
"Kom hem zondag wel brengen" sprak ik fronsend.
De man knikte, stopte zijn weekendtas in de kofferbak en smeet het stuk ijzer met een genadeklap dicht.
Op dat zag ik het teken de wagen te starten, draaide het parkeervak uit en stuurde het voertuig de weg op. Een laatste tuut, en ik was de hoek omgeslagen.

Reacties (2)

  • LaLoba

    Toe maar, lekker onverantwoordelijk

    2 jaar geleden
  • Luckey

    Lekker zeg die moeder
    Allemaal halfjes maken
    Dan weet ik nu al dat zij ook zo is als der moeder hihihi

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen