Een zware hele zware kater had mijn moeder op het moment dat ze de keuken binnen kwam stappen. Het gezicht dat normaal gesproken redelijk gekleurd was, was nu wit weggetrokken. Een verdiende, gemene, grijns van eigen schuld dikke bult sierde mijn lippen.
Mooi, de vrouw had dus een zware hele zware koppijn.
Goed te weten, zou me straks niet inhouden. Eens goed van af bijten haar goed de waarheid toespreken. Caden wees met een afwimpelend vingertje naar een van de lege stoelen en schoof een sterke hele sterke bak koffie haar richting in.
Speciaal voor de vrouw gezet, ikzelf zou het nooit maar dan ook nooit drinken.
Ze liet zich verslagen, vermoeid op de stoel glijden en plaatste gelijk haar handen tegen haar voorhoofd.
"Heeft er iemand een aspirientje voor mij" vroeg ze op een zielig, schor toontje.
Ik schudde mijn hoofd naar Caden, June en Danisha, Noah en Fay mochten er niet aankomen en zouden er niet eens bij geraken.
"Die zijn op" mompelde ik een grijns en een verdrukte lach tegenhoudend.
Caden begon te knikken op mijn vaststelling waarop mam nog dramatischer begon te zuchten.
"Dan houden we het op koffie" mopperde ze schor.
Ze was duidelijk naar een of andere discotheek geweest, haar stem leek over te slaan naar niets en dan weer naar wat. Ze had het dit keer dus echt veel en veel te bont gemaakt. En ik vroeg mij af met wie zij de gehele avond had rond gehangen.
Mam nam een slok van haar sterke, enorm sterke bak koffie en spoog het gelijk weer terug in haar dampende mok koffie.
"GADVERDAMME" riep ze kwaad de mok tegen de muur kapot smijtend.
Caden drukte zich kwaad, boos en beschermend voor de kleintjes recht. Hij gaf een dreun op het tafelblad wat mij moeder deed laten opschrikken.
"Doe normaal, kutwijf" snauwde hij haar af.
"Gedraag je naar een volwassene, wat ben je nou trut" snauwde Caden verder.
"Ben er klaar mee" gromde de jongeman.
Hij wenkte June te komen, ze moest naar trainen. Ik gaf Danisha, Noah en haalde Fay uit haar stoel, het teken dat ze naar de woonkamer konden.
Het hekje van de woonkamer dichttrekkend, zelfs Danisha kreeg hem nog niet open, het had een kut sluiting.
Ik moest maar is een hartig woordje met mijn moeder gaan spreken.
Schoonmaken zou later wel komen.
Wist dat ze zich achterlijk, idioot, als een letterlijk mongool kon gedragen.
Maar dat ze in het bijzijn van haar jongste kinderen zo'n gedrag uitte snapte ik nu, waar mijn jongere broertjes en zusjes last van hadden.
Kwaad, geduldig keek ik mijn moeder met een gepinde blik aan.
Ze wist dat ze fout was, ze wist dat ze verkeerd bezig was geweest.
"Even voor de duidelijkheid!! Ik ben hier de puber, Caden is hier de puber, June is hier de tiener, Danisha begint binnenkort te tieneren, Noah en Fay zijn nog jong maar nemen GODVERDOMME je gedrag over. Je gedraagt je niet naar een volwassen, verantwoordelijke ouder. Maar naar een onverantwoordelijk, onberispelijke, seks verslaafde, open gespreide benen puber dat alleen maar aan lullen en neuken feesten en zuipen kan denken" begon ik met mijn preek.
Ik was rustig begonnen, niet meteen mijn stem verheven, maar het had wel effect, zodra ik steeds luider en luider en grauwende begon te spreken.
Mijn moeder wist niet waar ze moest kijken, ze had haar blik lang en breed al afgewend.
Vol schaamte, het moest haast wel.
"Ik ben het zat, moedertje te spelen. De verantwoordelijkheid te dragen die aan jouw toebedeelt is, die jij op je hoort te nemen. Caden is het zat, is er zelfs nog erger klaar mee dan dat ik het ben. We hebben het er hier goed over gehad met ze twee en zijn erover eens. Dat als jij dit jaar opnieuw ZWANGER weet te raken van een of andere knakker maakt mij of Caden niet uit wat voor komaf de gast is. Vertrekken we, definitief" ratelde ik woest verder.
Mijn stem sloeg octaven over, was schel, luid, doordringend, maar vooral oprecht.
Emotie zat erin, het zat mij heel erg hoog.
Ik hoefde geen broertje of zusje er meer bij, had er genoeg.
Meer dan genoeg. Het was op een gegeven moment genoeg.
Mijn moeder haar mond was open gevallen.
Verschrikt keek ze naar een punt achter mij, niet veel later voelde ik de warme roestbruine handen van Caden op mijn schouders.
"En dat is de waarheid, mam. Dit is je ultimatum: Geen Zwangerschap meer, geen gefeest en gepuber meer. Je gaat je verantwoordelijkheid maar is pakken" knikte Caden op een vreemde toon. Mam rilde, maar knikte toch schamper op zijn woorden.
Ze durfde niets te zeggen.
Was haar tong verloren.
Uitgesproken, betrapt als een of andere puber dat iets fout gedaan had.

Reacties (1)

  • Luckey

    Ik geef stère en cabe gelijk!
    En die moeder is zwanger nu al

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen