Foto bij 051

Taylor Lancaster

Twee maanden later...

Ik neem een slok van mijn thee en zet mijn theeglas dan neer, om verder te gaan op mijn computer. Waar ik bezig ben met de video's van ons bezoek aan Freemovr in Zweden. Een volledig gesponsorde bezoek want zelfs onze vliegtickets zouden betaald worden. Ik heb het er zeker naar mijn zin gehad en hebben we er nieuwe vrienden bij. We zijn nu net een paar dagen weer thuis.
'We zullen zien wanneer we er weer heen kunnen,' klinkt Misha naast me. Waarvan zij ook op de computer bezig is, die ik extra aangeschaft heb. 'Zeker wel een leuk en geslaagd bezoek.'
Van de andere kant wordt er gelachen. 'Went het al dat je het huis nu geheel voor jezelf hebt?' wilt Keri weten.
Wij doen tegenwoordig het bewerken van de video's. De anderen zijn buiten bezig met trainen en nemen ze het tegelijk op. Het is dat we nu tegenwoordig elke zondag uploaden. Zelf ben ik er liever nu gelijk mee bezig zodat ik zo snel mogelijk weer naar buiten kan. 'Ja hoor, maar meestal ben ik buiten. Tenzij we bezig zijn met bewerken.' Juist daardoor vallen de rekeningen redelijk mee.
'Weet je,' begint Misha, 'ik wil wel weer eens een echte ladiesnight. Voor een keer echt optutten en alles. We zitten anders genoeg tussen de mannen.'
Keri zucht erom. 'Ja, dat wil ik ook wel weer eens.'
Even is het stil en zie ik nu beelden voorbij komen van Jamie, die over verschillende obstakels springt. 'Iedereen begint er aan te wennen dat wij er ook zijn. Misschien moeten we eens gaan denken aan een soort Roof Culture,' zeg ik, 'het zal niet hetzelfde worden als dat van de mannen en we maken wel veel gebruik van de daken. Dat kunnen we straks over de hele wereld doen.'
'Maar het is niet overal toegestaan. Of gaan we Callum's motto overnemen en dat we ons niet tegen laten houden door beveiliging,' glimlacht Misha.
Hoofdschuddend pak ik mijn theeglas op. 'Nee, we vragen het desnoods gewoon en geven hun de keus. Of we gaan het dak op met toestemming of we vinden zelf een manier,' grijns ik. 'Dan denk ik aan Jason's motto want dat is dat je geen toestemming moet vragen maar om vergiffenis.'
'Welke Jason?' klinkt het in koor.
'Jason Paul van Farang,' reageer ik maar stop ik snel als ik wat hoor. 'Meiden.' Meteen gebaar ik dat ze even stil moeten zijn.
'Ze is thuis,' is er dan te horen.
'Ga nou maar.' Een diepe zucht volgt en verschijnt Drew in mijn deuropening. 'Er moest iemand heel nodig en een boom was niet voldoende.'
Ik schiet in de lach om de opmerking. 'Geeft niet, wie is het?'
'Max eigenlijk. Benj hebben we even niet gezien terwijl we net een dag terug zijn.' Hij laat zich op een andere stoel zakken.
Dit komt eigenlijk even goed uit. Even wachten op Max dan. 'Wil je wat drinken?' Ik ga naar de keuken voor hem. Wacht, Benj is er niet? Ik ga het niet eens vragen want hij negeert mij voor twee maanden. Hoewel de nachten niet makkelijk zijn, gaat het overdag wel. Intussen weet ik dat de jongens het allemaal weten. Ten minste, allemaal behalve Benj. Hij schijnt niet te weten wat hij me aan doet.
'Koffie gaat er wel in. Momenteel is het vooral veel water.' Drew gaat aan de bar zitten terwijl ik koffie zet. 'Sorry,' schudt hij kort zijn hoofd. 'Je wilt niet weten of horen hoe het met Benj gaat. Hij laat je anders genoeg lijden zonder dat hij doorheeft dat jullie samen horen. Het spijt me,' verontschuldigt hij zichzelf.
Dan komt Max de keuken in. 'Dat lucht op. Jouw huis was dichterbij, Tae.' Hij knuffelt me half.
De koffie is net klaar en geef ik hen beide een kop. 'Dit komt anders wel even goed uit, heren,' begin ik. 'Is het goed dat wij, als groep zijnde, iets willen doen in de trant van Roof Culture? We zullen sowieso zelf met een naam komen...'
'Geen probleem,' schudt Max zijn hoofd en onderbrekend.
'Helemaal hetzelfde zal het niet zijn maar eerder met overeenkomende dingen. Wij gebruiken allemaal de daken dus dat kunnen we niet alleen voor onszelf claimen,' voegt Drew er aan toe en neemt hij dan een slok van zijn koffie. Wel nadat hij er wat suiker in gedaan heeft. 'Behalve dat, wij maken de daken ook in het donker onveilig en jullie niet echt. Het lijkt hooguit wat op elkaar maar is tegelijkertijd anders.'
Max schijnt het met hem eens te zijn. 'Jullie kijken er anders naar, doen andere dingen. Je maakt me nieuwsgierig naar wat jullie van plan zijn.'
Ik lach wat. 'Tot nu toe is het nog maar een concept maar ik denk dat we het er zondag over hebben.'
Max' zijn telefoon verbreekt het dan en neemt hij op. 'Zo, laat jij nog van je horen.' Kort glimlacht hij en loopt hij naar de tuin. 'Gemma?' Het is even stil. 'Wanneer wil jij haar dan voorstellen?'
De deur staat niet alleen open maar sta ik in de deuropening. Gemma? Wie is dat? Dan voel ik een hand op mijn schouder en draai ik mijn hoofd wat.
Drew schudt zijn hoofd wat. 'Tae...'
'Wie is Gemma?' wil ik van hem weten.
Zijn ogen glijden naar Max. 'Dat is de vriendin van Benj,' antwoordt hij zacht en zonder mij aan te kijken.
Verschrikt gaan mijn ogen van hem naar Max, die schijnbaar zijn broer aan de telefoon heeft. 'Zijn...' Mijn stem laat me in de steek en kan ik het woord niet zeggen. Ik doe een stap achteruit.
'Sorry, voornamelijk omdat je het op deze manier hoort. Al lijkt het me beter dan dat je Benj opeens met Gemma ziet. Ze zijn al een paar weken samen,' vervolgt Drew.
Gemma. Zijn vriendin. Hij heeft een fucking vriendin. Een relatie terwijl hij mij negeert. Hij durft niet eens met mij te praten. Juist net nu ik begin te denken dat ik langzaam over hem heen komt, hoor ik dit en komt het aan als een hamerslag op mijn hart. De naam is anders voldoende dat er alleen nog gruis overblijft van mijn hart. Met een stap heb ik me omgedraaid en ren ik blindelings, en met tranen in mijn ogen, naar boven naar mijn slaapkamer.

Zowel Misha en Keri hebben geprobeerd om mij te troosten door het nieuws. God, zelfs Max is even naar boven gekomen en vooral om zijn excuses aan te bieden. Tevens om toe te geven dat hij zijn broer het liefst niet wil zien om wat hij mij aan doet. Wel dat ik daardoor weer geen oog dicht gedaan heb.
Nu probeer ik mijn gedachten te verzetten door te gaan trainen. Het bewerken laat ik nu even aan Keri en Misha over. Wat ze niet erg vinden. De warming up heb ik bijna wel gehad. Deze keer een half uur hardlopen op de loopband en een half uur van verschillende oefeningen voor mijn armen en benen. Ik heb zelfs wat aan boksen gedaan. Pas als de laatste vijf minuten over zijn, begeef ik me naar het parkour gedeelte. Straks op het eind nog gewichten. Ik weet dat ik niet alleen ben en zijn Deanna en Cameron ook in de buurt. Bij de ruimte aangekomen, spring ik op de eerste lage muur en door naar de eerste beste stang. Ik zwaai door naar de volgende stang en doe ik een bar kip om er bovenop te gaan staan. Na een paar precisie sprongen, spring ik naar de hoogste muur door op de muur te lopen. Wat moet ik doen om die eikel uit mijn hoofd te bannen? Eerst negeert hij mij terwijl hij mij zoende. Nu twee maanden later heeft hij opeens een vriendin. Voor een paar weken zelfs. Ik kijk om me heen hoe ik verder kan. Wacht, hier omlaag, een lache dan een kash en dan ben ik bij de trampoline. Zoals ik het in gedachten heb, begin ik met de uitvoering ervan maar bij de kash vault merk ik dat het verkeerd gaat want mijn linker pols glijdt weg en val ik omlaag. Met de val omlaag heb ik meer mazzel omdat ik op mijn enkels land. De pijn is goed te voelen en heb ik zo het idee dat het gekneusd is. Shit. Dat betekend dat ik het rustig aan moet doen met mijn pols.
'Tae!' Deanna komt aangerend en heeft ze het gezien.
Cameron komt daar weer achteraan. 'Gaat het?'
Ik trek even een pijnlijk gezicht en hou ik mijn linkerarm omhoog om mijn pols te ontzien. Ja, gekneusd. 'Het gaat wel. Ik was er niet helemaal bij.' Zo hoog was ik niet dus daar heb ik echt geluk mee. 'Alleen gekneusd, gelukkig niet gebroken.'
Ze lopen allebei mee naar boven.
'Nou, wel een geluk dat het haast op het eind gebeurd en niet aan het begin van de training,' reageert Deanna.
Boven bij Paul krijg ik een rek verband om mijn pols. 'Even rustig aan. Op de trampoline kun je nog wel wat doen maar even niet met parkour. Het liefst dat je dit een paar dagen om laat.'
Ik rol met mijn ogen want ik zou iemand, die met dezelfde klacht komt, hetzelfde advies geven. 'Paul, ik weet hoe het werkt. Ik ga wel naar de trampolines. Is daar een klas bezig of niet?'
'Nee, dat gedeelte is nu vrij voor iedereen,' knikt hij nog en ga ik met Deanna en Cameron naar de trampolines.

Reacties (1)

  • Malikx

    Even onverwachts een tijdsprong xd x

    2 jaar geleden
    • Writex83

      Daar ging ik ook voor. XD

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen