Foto bij 069

Vrolijk Pasen allemaal

Taylor Lancaster

Lang heb ik niet hoeven wachten. Het scheelt echt dat ik alleen een rugtas heb. Al is het soms belachelijk dat ik letterlijk uit mijn rugtas kan leven of dat heel mijn leven in één rugtas past. Op de vlucht naar Delhi, van acht uur, heb ik maar een half uurtje geslapen. Nu nog wachten op mijn volgende vliegtuig naar Bangkok. Zelf pak ik de Hero uit mijn tas.
'Hey guys, nou, ik heb de fotosessie in Madrid erop zitten en nu ben ik onderweg naar Thailand. Bangkok om precies te zijn.' Ik laat de camera door de hal gaan van het vliegtuig voor ik het weer op mijzelf richt. 'Momenteel ben ik in Delhi voor de overstap en moet ik nog bijna drie uur wachten. Daarna nog de vlucht naar Bangkok zelf.' Er wordt wat omgeroepen maar niet voor mijn vlucht. 'Dus het is van een vliegtuig naar het ander. Zoals het er nu uitziet, ben ik vanavond pas in Bangkok en daarna nog iets van een half uur.' Ik zucht onmerkbaar. 'Ik ben inderdaad alleen maar aan de andere kant ook weer niet. Zelfs in Bangkok heb ik vrienden en ze zullen vast blij zijn om me weer te zien. Sommige van jullie weten vast wel dat ik, en sommige van de meiden, ook graag naar Thailand gaan voor de winter. Dus lekker hier overwinteren terwijl het thuis koud en nat is.' Ik kan zien dat sommige kort naar mij kijken omdat ik een camera vast heb. 'Dus nu de tijd nog doden totdat ik in het vliegtuig kan stappen. Gezien dat ik wat energie over heb, ga ik maar wat tricks doen.' Ik bevestig de camera op de GoPro houder en zet die ergens neer en zorg ik dat ik net genoeg ruimte heb op de camera én voor mijzelf om dingen te doen. Mijn rugtas zet ik erbij. 'Nu ga ik gewoon wat doen maar ik wil wel gezegd hebben dat ik 's ochtends al op warm door te gaan lopen. In het vliegtuig kan je al wat rek en strekoefeningen doen. Dus een warming up is belangrijk en vaak in de avond, na een trainingsdag doe ik nog rek en strekoefeningen. Het houdt je spieren soepel.' Wetend dat ik niet veel ruimte heb, begin ik met een kurkentrekker. Gelijk ga ik met een swing through door naar een vlinder twist. Aansluitend een reverse wall palm en als laatste een webster. Ik eindig de serie met een aerial en een frisbee. Eens zien, wat kan ik nog meer doen. Juist door de serie van tricks zit de adrenaline in mijn lichaam dat ik nog wel een paar series kan doen. Tegelijk kan ik zien dat er een paar mensen zijn blijven staan om naar mij te kijken. 'Eigenlijk wil ik jullie uitdagen. Raad de flips maar,' zeg ik naar de camera. Ehm... ja, een back flip, macaco, loser gainer, scoot en de envergado. Eén voor één begin ik de serie van sprongen uit te voeren en probeer ik binnen beeld te blijven voor de camera. Wanneer ik klaar ben, zie ik dat mijn publiek wel onder de indruk is want sommige nemen het op met hun telefoon. Hun hebben dan geen haast om weg te komen of om hun vliegtuig te halen. Wat kan ik nog meer doen. Ja, dan weet ik het al. 'Nog een serie om te flips te raden. Puur om jullie kennis te testen,' knipoog ik naar de camera. Lang hoef ik er niet over na te denken om een andere serie te verzinnen. Te beginnen met een arabian en door naar een scoot, de butterfly kick, een pop, de aerial en afsluitend met een macaco. Ik hoor zelfs wat mensen klappen. Mijn publiek. Wel dat ik merk dat wat moe ben. Op een goede manier en heb ik iets van mijn energie opgebruikt. Anders ga ik straks nog stuiteren. Zo is het wel goed en bedank ik mijn publiek. 'Dat is het voorlopig.' Ik gebruik mijn hand naar de camera en zet ik het uit. Voor de volgende transitie. Straks neem ik wat op als ik in Bangkok ben.

Eindelijk echt op mijn eindbestemming. Terug bij MeStyle waar ik voorlopig drie maanden zal blijven. Lekker warm de winter door. Thuis in Redhill is de temperatuur veel lager. Hier is het hele jaar door lekker warm met gemiddeld dertig graden. Ik betaal voor de rit en loop dan eerst naar de grote toren ernaast. Het is bij acht uur dus iemand zal wel thuis zijn. Ja, of ik haal mijn spullen morgenochtend dan is er zeker iemand. Mijn benen besluiten voor me en ga ik met de lift naar A. Tegelijk stop ik mijn vest tussen mijn rugtas en mijn rug. Wat makkelijker is. Dan sta ik voor een bekende deur en bel ik aan.
Als de deur open gaat, staat Anan er. 'Tae!' Vrolijk laat hij me binnen en omhelst hij me. 'Lang niet gezien. Alles goed?'
'Ja, kan niet beter.' Het is goed om ze weer te zien. 'Ik kom ook mijn spullen halen.' Meestal als ik er niet ben, mag ik hier wat bij hem laten in bewaring. Zo heb ik toch wat afwisseling.
'Je krijgt je spullen zo. Kom hier, kleintje.' Pasha is de volgende die me omhelst.
Sheva knikt. 'Zeker, de laatste keer dat ik je zag was vorig jaar.'
Dat is zo. 'Nou, voorlopig blijf ik hier voor drie maanden.'
'Waarom ga je niet mee? We gaan ergens eten,' stelt Dominic voor en omhelst hij me als laatste.
Anan knikt. 'Je kan gewoon mee. Er is wel plek voor je in de auto.'
'Ik heb wel een vlucht erop zitten van meer dan veertien uur. Inclusief overstap, mag ik me even opfrissen en een ander shirt aantrekken?' Ik loop achter Anan aan naar zijn slaapkamer en pakt hij een tas dat bovenop de kast staat. 'Dank je.' Ik rits de tas open en hoor ik dat de deur dicht gaat. Goed, ze wachten nu op mij. Snel trek ik alles uit om de zwarte lange legging aan te trekken met het zwarte topje en een rood geblokte blouse er los overheen. Als laatste haal ik een borstel door mijn haar en zet ik een pet op. Klaar, knik ik bij mezelf. Ik pak een kleinere rugtas eruit waar ik alleen de belangrijke dingen in doe en ga ik de kamer uit. 'Kom op dan, ik heb wel trek.'
'Zo ken ik je weer,' grijnst Anan.
Dominic lijkt wat zielig te kijken. 'Wat heb je met je haar gedaan? Het was zo mooi lang.'
Ik zucht erom. 'Om te sporten heb ik het constant vast in een staart, vlecht of een knot en dat werd ik zat. Nu kan ik er weer een jaar tegen.' Ik trek een wenkbrauw op. 'Jij hebt het ook kort geknipt.'
Pasha schiet in de lach. 'Iedereen heeft het erover. Dat zal je nog wel even horen, Dom.'
Om nu mijn hoofd te schudden en zie ik zijn gezicht betrekken. 'Wat nou? Het staat je wel.'
Gelijk breekt er weer een glimlach door en licht het zijn gezicht op. 'Dank je.'
'Als we nog willen eten dan gaan we naar beneden.' Anan doet de deur al open.
Waarop ik hem volg naar de lift.

Wetend dat de camera weer aan staat, zwaai ik even. 'Ben ik weer en veilig en wel in Bangkok gearriveerd. Kijk wie ik nu bij me heb.' Ik draai de camera rond de tafel naar mijn vrienden.
'Hoi YouTube,' grijnst Pasha en neemt hij een hap van zijn eten.
'Hey.' Sheva knikt kort.
Anan reageert even vrolijk maar zonder geluid omdat hij net zijn mond vol heeft.
Dominic wiebelt met zijn wenkbrauwen en slikt zijn hap door. 'Hey, hey, groetjes uit het zonnige land.' Hij laat zijn Australische accent horen.
Waar ik om in de lach schiet. 'Nu lekker eten met zijn allen en vanavond ben ik terug in het motel waar ik drie maanden verblijf. Mijn vaste adres hier,' grinnik ik. 'Wat zijn de plannen voor morgen? Of gaat iedereen uit elkaar?'
Anan schudt zijn hoofd. 'We gaan naar Bounce.'
'Yay,' reageer ik en is het tegelijk met Dominic. Om dan te horen dat mijn telefoon een geluid maakt. 'Hier,' ik geef de camera aan Dominic, die naast me zit, 'wees gewoon jezelf en dan ben je gek genoeg.' Dat geeft mij de kans om te kijken wie me een e-mail stuurt. Wat Michelle blijkt te zijn en schijnbaar gaat het over mijn vraag voor Nike om per maand gesponsord te worden in ruil voor reclame. Waar Nike blijkbaar mee akkoord gaat en kan ik daarvoor per maand zevenhonderd pond voor krijgen. 'Yes.'
'Wat, wat is er?' Dominic richt de camera naar mij.
'Sorry, zaken met Nike. Mijn aanbod is geaccepteerd en ze gaan me per maand sponsoren in ruil voor reclame in mijn video's,' grijns ik. 'Goed nieuws dus.'
Pasha begint te lachen. 'Dus het eerste rondje is straks van jou.'
Bij de mail zit een bijlage van het logo en hun slogan. Hm, dat kan ik ook van internet halen. Hoewel dit officieel is. Daar ga ik nog wel mee puzzelen. Ik pak mijn camera over. 'Tot straks.' Weer dat ik mijn hand over de lens leg en drukt Dominic op de knop. 'Dank je.'
'Dus nog zaken terwijl je zit te eten?' Anan is wat verbaasd.
Ik knik. 'Schijnbaar, ik krijg nu wel mooi zevenhonderd pond per maand en daarvoor maak ik reclame voor hun in mijn video's, in de endcredits en uiteraard fotosessies en reclamespotje als hun die nodig hebben.'
Sheva zucht erom. 'Juist, en hoe vaak moet je dan een video uploaden? Elke dag?'
'Nee, ik denk aan twee, misschien drie video's per week. Ligt eraan wat ik ga doen. Ik ga niet van elke training een video maken...'
'Maak dan soms een Q&A video, er worden altijd vragen gesteld,' oppert Anan terwijl hij mij onderbreekt. 'Maar even omgerekend is dat grofweg gezegd dertigduizend baht. Niet slecht.'
Waar Pasha het mee eens is. 'Of andere persoonlijke dingen. Laat je volgers zien hoe jij leeft, reist en alles. Ze willen wel meer weten dan alleen de plekken waar je traint. Misschien wedstrijden waar je aan mee doet.'
'Ik moet er wel wat voor terug doen,' glimlach ik. 'Twee keer een video in de week. Ik wil niet wezenloos video's maken per dag. Als ik een keer extra upload is dat mooi meegenomen.'
'Het belangrijkste is dat je er plezier in hebt,' klinkt Sheva dan. 'Niet dat het aan gaat voelen als een verplichting.'
Nu schud ik mijn hoofd. 'Dit voelt nooit als een verplichting,' verzeker ik haar.

Reacties (1)

  • Malikx

    Eindelijk normaal kan ik lezen! Snel verder

    2 jaar geleden
    • Writex83

      Haha. Ja, ik kan me voorstellen dat het voor veel mensen hier irritant was.

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen