H O O F D S T U K 4


Mijn eerste dag was voorbij gevlogen. Na de ontmoeting met Gigi waren we onafscheidelijk geworden. Het klikte, aangezien we allebei één passie deelde. Reizen. Zowel Gigi als ik konden daar uren over praten. We hadden elkaar dan ook genoeg te vertellen. Mijn avonturen in Thailand, Zuid-Afrika en Los Angeles had ik met volle enthousiasme aan mijn nieuwe kamergenoot verteld. Op haar beurt vertelde ze in geuren en kleuren over haar surfavonturen in Australië en de cultuurshock in China. We genoten van elkaars verhalen. Ook haar tattoos hadden we uitgebreid besproken. Blijkbaar was haar lichaam haar eigen reisdagboek. En hoewel ik tattoos afgrijselijk vond, stond die gedachte me wel aan. Haar lichaam vertelde waar ze was geweest en wat ze had gezien. Opnieuw had haar gemakzucht, nonchalance en moed me geïntrigeerd. Ik vond het de volgende dag dan ook niet erg dat haar wekker ook mijn slaap abrupt beëindigde. Deze keer begon zij vroeg en kon ik het eerste uurtje uitslapen. Het gepiep van haar wekker, dat niet direct stop werd gezet, deed me overeind veren. Ik was, in tegenstelling tot Gigi, klaar wakker. Met een grijns gooide ik mijn kussen naar haar hoofd. Dit deed haar verward omdraaien.
‘Je moet eruit. Je college begint zo.’
‘Ik wil slapen,’ zuchtte mijn kamergenoot afkeurend en ramde haar wekker uit. Een geamuseerde glimlach stond op mijn gezicht. Geen ochtendmens dus. Het verraste me niet. Zwijgend kleedde ik me om en pakte uit de koelkast een bakje yoghurt. Vervolgens kroop ik achter mijn laptop en begon aan het laatste hoofdstuk van mijn boek. Gigi’s levenslust had me de laatste inspiratie gegeven om het boek af te schrijven. Levenslust… Dat was iets wat Luca had gehad tot kort voor haar dood. Die levenslust was het laatste dat wegstierf. Haar humor en positivisme was ze al eerder verloren, maar de levenslust… Die was lang gebleven. Ze had nog zoveel willen zien. Ze haalde tot het laatste moment zoveel mogelijk uit haar leven, ook al kon haar lichaam niet meer. Het was pijnlijk om te beseffen dat die levenslust niet genoeg was geweest om haar te redden. Opnieuw werd ik tijdens het schrijven geconfronteerd met de gruwelen van de eetziekte, genaamd anorexia.
‘Wat doe je?’ Gigi’s nieuwsgierige stem haalde me uit mijn gedachtes. Verschrikt keek ik op, maar zij kon de Nederlandse tekst niet lezen of begrijpen. Hierdoor leek ze haar interesse te verliezen voor mijn boekwerk.
‘Ik schrijf een boek,’ mompelde ik binnensmonds. Dit trok haar aandacht daarentegen wel weer. Met haar grote blauwe ogen keek ze me aan.
‘Waarover?’
‘Mijn beste vriendin.’
‘Dan moet ze wel speciaal zijn.’ Zonder verder te vragen vertrok Gigi naar de badkamer. Niet veel later hoorde ik het stromende water en het typische gekletter van de douchestralen op de badkamertegels. Opnieuw had Gigi feilloos aangevoeld dat ik er niet meer over kwijt wilde. Dat zou nog wel komen, bij de tijd. Ik zuchtte diep en besloot mijn laptop af te sluiten. Mijn rugzak maakte ik weer klaar voor de tweede collegedag. Vervolgens nam ik met een kop thee plaats op mijn bureaustoel en wierp een blik op mijn rooster, ook al wist ik deze precies uit mijn hoofd. Mijn mobiel lichtte op vanaf mijn nachtkastje, waardoor ik vlug opsprong en naar mijn mobiel sprintte. Tot mijn teleurstelling was het slechts mijn moeder die om een update vroeg. Ik zuchtte en besloot wel direct te antwoorden. Hierdoor zag ik dat Harry mijn laatste bericht gelezen had, maar opnieuw niks van zich liet horen. Ik beet hard op mijn lip. Wat was er toch aan de hand? Het was niks voor hem om zo afstandelijk te doen. Ik had hem twee weken geleden nog gezien. Twee weken geleden ging alles nog zó ongelofelijk goed. Dat kon toch niet zomaar verdwijnen?
‘Ik ga maar is.’ Opnieuw werd ik uit mijn overpeinzingen getrokken door Gigi’s stem. Ze had een leuk jurkje aangetrokken, met cowboy-achtige bruine laarsjes en een spijkerjasje. Ze zag er modieus uit. Ik schonk haar een glimlach.
‘Succes vandaag.’ Ze knikte dankbaar om vervolgens de ‘voordeur’ achter zich dicht te trekken. Hierdoor bleef ik achter in stilte. Lang gaf ik mezelf niet de tijd om bij Harry of de eenzaamheid stil te staan. In plaats daarvan stuurde ik een filmpje van de kamer naar mijn familie. Vervolgens trok ik mijn zomerjasje aan en vertrok richting de rechtenfaculteit. Ik was veel te vroeg, maar dat deerde me niet. Nieuwsgierig liep ik langs de kantine, op zoek naar Kate. Helaas zag ik de blondine niet. Met mijn oortjes in en mijn rugzak over mijn rechterschouder vervolgde ik mijn weg naar de rechtenfaculteit. Als één van de eerste schoof ik in de collegebanken, mijn spullen installerend en het mezelf comfortabel makend. Een kleine twintig minuten later was het college begonnen en lag mijn focus bij de vrouw voorin de zaal. Haar stem was helder en duidelijk. En opnieuw verging het Engels me goed. De paniek barstte los toen ze de studenten zelf liet antwoorden op de vragen. In tegenstelling tot sommige ijverige studenten stak ik mijn hand niet op, maar schreef het antwoord op, voordat een medestudent het door de zaal riep. Negen van de tien keer stond het juiste antwoord al in mijn schrift, voordat het antwoord al daadwerkelijk gegeven en bevestigd was. De stof zat er al goed in. En ik voelde mijn zelfvertrouwen groeien. Het enige waar ik altijd goed in was, datgene waar ik hiervoor kwam, leek te lukken. Het zorgde ervoor dat ik niet in een totale depressie over de campus liep. Bovendien bezorgden de beginnende vriendschappen met zowel Kate als Gigi me ook een goed gevoel. We deden dan wel alle drie totaal verschillende studies en Kate en Gigi hadden elkaar nooit ontmoet, maar ik wist dat ze elkaar zouden mogen. Ze waren hetzelfde en tegelijkertijd totaal verschillend. Kate had heimwee, Gigi zou nooit meer naar huis gaan als het aan haar lag. Kate was rustig en fragiel, Gigi was hyper en krachtig. Beide waren ongelofelijk enthousiast, positief en moedig. Er hing een energiebom om de twee meiden heen, alsof niks ze kon stoppen. Ze waren ambitieus, energievol en vastbesloten. Misschien dat ik ze daarin aanvulde, de drive om te presteren was er ook bij mij ingeslopen. Het was iets dat ik met ze deelde. Van hun enthousiasme en positivisme kon ik leren. De meiden maakten Londen al vanaf dag één een betere plek. Toch had ik nooit verwacht dat de vriendschappen zó hecht zouden worden, dat mijn problemen ook zouden kunnen leiden tot hun problemen. Het was dan ook zonder deze kennis dat ik Kate later die dag uitnodigde om langs te komen. Een uitnodiging die Kate met alle liefde aannam. We kwamen hier allemaal alleen aan. Niemand had vrienden. Elke uitnodiging en vriendschap was dan ook meer dan welkom. Om die reden reageerden zowel Kate als ik dan ook enthousiast op de melding dat er een openingsfeest plaatsvond in residentieblok C, onze buren. Gigi had ons met overtuigende ogen aangekeken, de grijns niet van haar gezicht halend. Ze stond erop dat we meegingen. Kate aarzelde geen seconde. Ik daarentegen was niet zo zeker van de zaak geweest. De volgende dag begon mijn college vroeg, iets waar zowel Kate als Gigi geen last van hadden. Bovendien wist ik niet wat ik op een feestje te zoeken had. Het voelde op een bepaalde manier als verraad tegenover Harry. Ik verwachtte nog altijd dat hij kon bellen of appen en als hij dat deed, wilde ik niet ergens dronken met een rode beker in mijn hand staan. Toch hadden de meiden me weten over te halen, waardoor ik rond elf uur in een bloot jurkje over de campus dwaalde. Gigi en Kate elk aan een andere zijde. Ze waren enthousiast en spraken dan ook luidruchtig en opgetogen. Ik genoot van het enthousiasme waarmee de twee op het feest afstapte. En hoe dichterbij we bij residentie C kwamen, des te groter mijn zin en energie werd. Dat ik de volgende dag wel is spijt zou kunnen hebben en dat ik wellicht een belletje van Harry zou missen, drongen niet meer tot me door. Ik genoot van de avond, van de nieuwe mensen en van de grote hoeveelheid gratis alcohol. Het feest was geweldig. In één avond ontmoette ik zoveel mensen, dat ik de tel en de namen alweer vergeten was aan het eind van de avond. Gezichten zou ik de weken daarop blijven herkennen, waardoor de Londense campus steeds meer als een thuis ging voelen en Harry steeds verder in mijn achterhoofd verdrongen zou worden.
‘Ik heb het zóóó leuk,’ lachte Kate luidruchtig, waarna ze haar armen om mijn nek sloeg. Ze trok me half mee in haar val, maar ik wist ons overeind te houden door me vast te grijpen aan de dichtstbijzijnde persoon. Deze keek verbaasd op, waardoor ik hem schaapachtig toelachte.
‘Feline,’ stelde ik mezelf voor. ‘En Kate,’ vervolgde ik, toen Kate als een klein kind begon te giechelen. Haar wangen waren licht rood gekleurd, ongetwijfeld door het hoge alcoholpercentage in haar bloed. De blonde jongen schonk ons een glimlach en stelde zichzelf voor als ‘Edward’. Ik slikte en voelde een brok in mijn keel ontstaan. Harry’s tweede naam. De voorstelronde leek me in één klap wakker te maken en eveneens de energie weg te nemen. Harry… Hij was er ook nog. Wat zou hij nu aan het doen zijn? Ik maakte me los van Kates omhelzing, die druk in gesprek was geraakt met Edward. Ik baande me een weg door de opeens benauwende ruimte en duwde nog net niet iedereen weg, die zich op mijn pad bevond. Met een waas voor mijn ogen begaf ik me naar de uitgang. Net voor de frisse buitenlucht werd ik tegengehouden. Gigi keek me onderzoekend, haast bezorgd aan. Ik was blij om haar te zien. Huilen deed ik echter niet. Het enige wat ik wilde was slapen. Ik wilde dat er een einde kwam aan mijn gedachtes en pijn.
‘Ik ga naar bed,’ deelde ik dan ook koeltjes mee. Gigi fronste haar wenkbrauwen, maar hield me niet tegen.
‘Moet ik meelopen?’ met bezorgde ogen keek ze me aan. Ik schudde resoluut mijn hoofd. De weg zou ik zelf wel kunnen vinden. Met enige tegenzin gaf ze me een knuffel en verzekerde me te appen als ik in de kamer zou zijn gearriveerd. Ik beloofde het haar en schonk haar een glimlach.
‘Doe Kate de groetjes,’ riep ik nog over mijn schouder, waarna ik het gebouw verliet. De koude buitenlucht sloeg als een klap in mijn gezicht. Opeens kreeg ik zin om te huilen, zo hard dat het aandacht zou vragen. Maar ik deed het niet. Ik wilde geen aandacht, niet van zomaar iemand in ieder geval. Ik wilde aandacht van hém, van Harry. Ik wilde dat hij me belde, ik wilde dat hij me appte, ik wilde dat hij me vroeg hoe het was. Ik wilde gewoon contact. En toch wist ik dat het niet goed genoeg was. Ik wilde meer dan contact. Het liefst had ik hem bij me, zodat ik hem kon aanraken. Ik wilde hem zien lachen. Zijn stem moest mijn oren vullen, terwijl zijn ogen sprankelden. Hoe langer ik nadacht over wat ik allemaal wilde, des te bozer werd ik dat geen van deze dingen ook daadwerkelijk zouden gebeuren. Driftig poetste ik dan ook mijn tanden, haalde mijn make-up van mijn gezicht en trok mijn pyjama aan. Gigi vergat ik te appen. In plaats daarvan klikte het gesprek met Harry aan en begon aan mijn tirade. Een tirade waarin ik hem uitschold voor het feit dat hij niks van zich liet horen. Het woedende bericht verzond ik niet. In plaats daarvan appte ik zijn zus, met de vraag of ze morgen misschien een kop koffie wilde drinken. Het was drie uur geweest, waardoor ik me besefte dat Gemma ongetwijfeld zou opkijken van het late tijdstip. Het deed me niks. Misschien was ik daarvoor te aangeschoten. De hoeveelheid alcohol in mijn lichaam zorgde er waarschijnlijk ook voor, dat ik me niet besefte dat het niet alleen vreemd maar ook verdacht was dat ik Harry’s zus na twee maanden van minder contact en op een achterlijk tijdstip, appte. Het zou erop wijzen dat ik Harry mistte, maar het boeide me niet. Het was toch normaal om je vriendje te missen? Dat hij nou zo gevoelloos was dat hij hier kennelijk geen last van had, betekende niet dat ik hetzelfde was. Ik was alleen te koppig om opnieuw van me te laten horen. En dus ging ik slapen zonder ook maar iets van hem te horen of van mij te laten horen. Natuurlijk zat het me dwars, waardoor mijn slaap onrustig en licht was. Harry en al onze belevingen bleven zich voor mijn ogen afspelen. Dit zorgde ervoor dat ik niet erg uitgerust was toen mijn wekker afging de volgende ochtend. Voor mijn gevoel had ik slechts één uur geslapen, terwijl dit in werkelijkheid toch vier uurtjes waren. Misselijk en lamlendig stapte ik het bed uit, om een leeg bed aan Gigi’s kant aan te treffen. Ik kon er niet om lachen, maar haar ervoor verafschuwen kon ik ook niet. Ik was te druk bezig met mijn eigen gevoelens en innerlijke strijd. Het kostte me dan ook veel moeite om mezelf fatsoenlijk naar de collegezaal te slepen, maar dit deed ik toch. Studeren was kennelijk het enige dat me nog enigszins afleidde. Zelfs op een feestje wist Harry mijn humeur op een bepaalde manier te verpesten. En daar baalde ik van. Kon ik hem niet gewoon vergeten?


Ahw die reacties doen me zoooo goed (: Thanks voor het reageren lieve lezers, het is echt heel motiverend om door te schrijven en uploaden! Hierbij een nieuwe upload vanuit het koude Oostenrijk:)Hopelijk blijven jullie het nog leuk vinden. Ik weet dat het misschien een beetje saai is, maar dit gaat snel veranderen, promise!!

Reacties (9)

  • GossipGirl21

    spannend

    3 weken geleden
  • Paulson

    Zoals jij hier de schooltijden beschrijft.. klinkt het ook echt leuk, haha, heel fijn om te lezen!

    10 maanden geleden
  • FollowYourDream

    Harry moet echt beseffen wat hij Feline aandoet. Ik wed dat hij daar zelf geen idee van heeft!
    Want als Feline die sms wel had gestuurd, wist Harry dat. Nu is het voor hem ook gissen..
    (Niet dat ik Harry's gedrag goedkeur..)

    Heel veel plezier in Oostenrijk!

    Xxx

    10 maanden geleden
  • Manonxxx

    Hopelijk heeft ze dat berichtje toch verstuurd naar Harry, zodat hij weet wat hij, Feline aandoet.

    Veel plezier nog in oostenrijk.

    Liefs x

    10 maanden geleden
  • Magicsongzz

    Altijd blij als er een nieuw hoofdstukje is!
    Dat Harry maar snel eens iets van zich laat horen!!

    10 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen