H O O F D S T U K 5


Het was rond het middaguur toen Gemma eindelijk reageerde op mijn achterlijke berichtje. Ik voelde een schaamte opborrelen, aangezien mijn berichtje ook niet zonder spelfouten was geweest. Het luchtte me dan ook op toen ze lief op mijn berichtje reageerde. Mijn ogen gleden vluchtig over de regels. Het was pauze, waardoor ik eventjes de tijd had om de binnenkomende berichten te lezen. Gemma kon morgen afspreken in plaats van vanmiddag. Vlug reageerde ik dat het me leuk leek en ik rond vier uur tijd had. Vervolgens las ik de groep-chats met mijn vriendinnen in Nederland en mijn Nederlandse huisgenoten. Reageren deed ik echter niet. Harry was nog altijd meer een geest dan een realiteit.
‘Dames en heren, we gaan weer verder.’ De Britse diepe stem van de professor deed me opkijken. Zijn bruine ogen bleven op mij haken, waardoor ik onzeker terug glimlachte en mijn mobiel in mijn jaszak opborg. Ons oogcontact was slechts enkele secondes geweest, maar toch verwarde het me. Het was een verbazingwekkend jonge professor. Ik schatte hem hooguit zes jaar ouder dan mezelf. Bovendien was hij ongelofelijk aantrekkelijk. Dat was niet enkel een constatering op basis van mijn eigen waarnemingen, maar ook mijn medestudenten leken deze mening te delen. De meiden waren spontaan wat meer vooraan gaan zitten, al vroeg ik me af hoe lang ze deze gespeelde interesse konden standhouden. Daarnaast hadden ze herhaaldelijk gediscussieerd over het uiterlijk van de professor, tot mijn eigen irritatie. Ze hadden alles behalve aandacht voor het college, waardoor ze mij ook uit mijn concentratie haalde. Desondanks probeerde ik ijverig mee te pennen, de vragen in mijn hoofd te beantwoorden en zijn uitleg te volgen. Zijn college bestond niet alleen uit interessante literatuur, maar ook uit boeiende actualiteiten. Ik merkte dan ook dat ik geconcentreerd op mijn lip beet toen de professor, genaamd A. Hall, opnieuw een vraag stelde. En deze keer was het geen retorische of algemene vraag. De vraag was gesteld aan mij. Ik voelde mezelf verstrakken en keek hulpzoekend om me heen, maar er waren geen vriendinnen aanwezig die me te hulp konden schieten. Het was aan mij. De bruine ogen van mijn professor keken me afwachtend aan, ze hadden een zelfverzekerde en uitdagende gloed over zich heen. Het was geen makkelijke vraag die hij me gesteld had, dat wisten we allebei. Toch lukte het me om een duidelijk, juist antwoord te formuleren. Mijn Engels liet me voor het eerst niet in de steek, waardoor een tevreden glimlachje op mijn gezicht ontstond. Deze groeide toen hij me goedkeurend toeknikte. Ik zuchtte opgelucht, blij dat ik deze situatie heelhuids overleefd had. Het college ging door, alsof er niks gebeurd was. Ik daarentegen trilde nog altijd licht van de stress en adrenaline. Ik haatte het om klassikaal de aandacht te krijgen en vervolgens ook nog het antwoord te moeten geven. Wat je ook zei, mensen hadden er een mening over. Wanneer het antwoord een stommiteit zou bevatten, zouden andere klasgenoten zich afvragen hoe het in godsnaam mogelijk was dat je studeerde. Wanneer het antwoord ongelofelijk juist was, creëerde je vijanden, omdat jij iets wist wat zij niet hadden geweten of omdat je overkwam als een nerd die moest laten blijken hoe intelligent je was. Hoe dan ook, de beurt krijgen was voor mij nooit een feest te noemen. Op de Universiteit was ik het iets minder erg gaan vinden, aangezien iedereen daar kwam om te studeren. We waren dus in zekere zin allemaal nerds. Daardoor was de angst gegroeid om juist een fout antwoord te geven.
‘Dit was het dan voor vandaag, jullie kunnen gaan.’ Bij deze simpele woorden kwamen de studenten massaal in beweging. Ook ik klapte mijn schrift dicht en borg mijn spullen op in mijn rugzak. Geduldig wachtte ik op het leegstromen van de collegebanken. Een kleine vijf minuten later struinde ik door de gangen richting de kantine. Ik hoopte daar Gigi en Kate aan te treffen. Beide had ik sinds vannacht niet meer gezien en ik was best benieuwd naar hun verhalen, vooral aangezien Gigi niet op de kamer had geslapen. Mijn ogen scanden de ruimte, maar tot mijn teleurstelling herkende ik niemand als mijn twee vriendinnen. Rose, Jasmine, Eva en Jane, de meiden die de eerste dag met Kate waren omgegaan, zaten trouw aan hetzelfde tafeltje waar ze een aantal dagen geleden ook hadden gezeten. Kate ontbrak deze keer. Ik zuchtte diep en besloot dan maar een plekje voor mezelf te zoeken.
‘Feline,’ hoorde ik een vrouwenstem mijn naam enthousiast gillen. Ik keek verbaasd op en zag dat de stem afkomstig was van Jasmine. Aarzelend liep ik op de tafel af. ‘Kom erbij,’ verklaarde ze haar geroep. Haar ogen keken me glunderend aan. Ik knarste met mijn tanden, me beseffend dat ik er helemaal niet bij wilde zitten. Toch nam ik plaats, aangezien er niemand anders te bekennen was en ‘bekende’ beter waren dan alleen zitten.
‘Hoe zijn je eerste collegedagen verlopen?’ Jane keek me met gemaakte interesse aan. Ik glimlachte kleintjes en besloot mijn enthousiasme niet met haar te delen. Het interesseerde haar toch niet.
‘Ja, prima. Jouwe?’ Vriendelijk stelde ik haar dezelfde vraag, terwijl ik een hapje nam van mijn spinaziesalade.
‘Gaat wel. Gelukkig had ik vandaag een knappe hoogleraar,’ bij deze woorden leek ze weg te zwijmelen. ‘Volgende keer ga ik vooraan zitten. Normaal doe ik dat nooit, maar bij hem is het geen straf. Misschien komt er nog wat moois uit,’ ze wierp haar vriendinnen een veelbetekende blik toe, die er giechelend op reageerde.
‘Als je maar niet van school gestuurd wordt,’ lachte Jasmine. Ik zweeg, me afvragend of Jane ook rechten deed.
‘Welke studie deed jij ook alweer?’ Dit was de eerste keer dat Eva me iets vroeg.
‘Rechten,’ reageerde ik kortaf, geen zin hebbende in een gezellig gesprek met de verwende, oppervlakkige meiden.
‘Ik ook,’ gilde Jane enthousiast. Toch rechten dus. Hoewel ik hoopte een studiegenootje te vinden, kon ik niet zeggen dat ik blij werd met deze mededeling.
‘O, toevallig,’ loog ik en nam nog een hap van mijn salade.
‘Vond jij die man ook niet ongelofelijk aantrekkelijk?’ Met haar grote grijze ogen keek ze me aan. Haar ogen waren net zo nietszeggend als haar persoonlijkheid. Sommige mensen hadden nog mooie grijze ogen met groene vlekjes, een blauwige gloed of een kern van bruin pigment, maar bij Jane ontbrak elke vorm van bijzonderheid. Ik focuste me op mijn salade en wachtte enkele secondes met antwoorden.
‘Zij heeft Harry toch, alsof je dan naar andere hoeft te kijken. Hij is goddelijk genoeg,’ antwoordde Rose voor me. Het antwoord irriteerde me.
‘De hoogleraar was wel aantrekkelijk, ja,’ reageerde ik dan ook, zonder Rose een blik te werpen. ‘Ik zou hem doen,’ gooide ik er bovenop, alhoewel zo’n reactie niet paste bij mijn karakter. Ik sprak nooit op die manier over mannen. De irritatie jegens Harry en de oppervlakkigheid waarmee ik omringt werd, zorgde ervoor dat de opmerking uit mijn mond vloog, voordat ik er erg in had. Vier paar ogen keken me dan ook fronsend aan.
‘Ik denk niet dat iemand knapper kan zijn dan Harry,’ reageerde Jasmin verward, over míjn vriendje. Met een ruk stond ik op en verliet de groep meiden, zonder ze gedag te zeggen. Ik was er klaar mee.
‘Ik vroeg me al af hoe lang je het bij ze ging volhouden,’ hoorde ik een geamuseerde stem achter me vandaan komen. Opnieuw draaide ik me geïrriteerd om. Gigi stond met een grote grijns achter me, in haar hand tilde ze een dienblad met eveneens een salade. ‘Kom je mee buiten zitten? Kate, Edward en Nolan zijn daar ook.’ Zonder mijn antwoord af te wachten verdween ze de deur door, richting de buitenlucht. Vluchtig achtervolgde ik mijn kamergenoot. Ik had een vermoeden wie Edward en Nolan waren. En dit vermoeden sloot aan bij de vraag waar Gigi vannacht was geweest. Aan mijn speculaties kwam snel een einde, aangezien Gigi me vrolijk inlichtte.
‘Edward doet net zoals Kate psychologie, ze kennen elkaar dan ook al van studie en zijn elkaar gister tegengekomen op het feest.’ Ik knikte. Edward had ik ook al ontmoet. Geen onaantrekkelijke jongen. ‘Nolan doet ook Engelse literatuur, dus ik ken hem van studie,’ vertelde Gigi verder.
‘En daar heb je vannacht geslapen,’ raadde ik. Zulke taferelen was ik wel gewend door mijn Nederlandse huisgenoten. Sarah, mijn beste Nederlandse vriendinnetje, was vaak genoeg nachten verdwenen om de volgende ochtend na haar Walk of Shame beroerd thuis te arriveren.
‘Ja, maar er is niks gebeurd. Ik was mijn kamersleutel kwijt geraakt op het feest. Nolan bood aan om bij hem te blijven slapen, aangezien Kate er al vandoor was met meneer Edward.’ Opnieuw lachte Gigi geamuseerd. ‘Die blondine heeft me verrast,’ sprak ze ook mijn gedachtes uit. Als er iemand luchtig over seks dacht, dan verwachtte ik dat het Gigi was. Dat Kate juist degene was die op haar tweede avond al met een jongen het bed in dook, ging tegen mijn verwachtingen in. Hierdoor schoot ik in de lach.
‘Kate?’ Ook een geamuseerde toon was in mijn stem hoorbaar. Ik mocht echter niet oordelen, aangezien Harry en ik ook vrij snel het bed in waren gedoken samen. Na een kleine vijf minuten lopen kwamen Gigi en ik aan op het grote grasveld van het park. Kate zat tussen Edward en Nolan aan een picknicktafel. Automatisch stelde ik me aan Nolan voor, waarna ik naast Gigi plaatsnam en luisterde naar de verhalen van de meiden. Blijkbaar had ik nog een aantal heftige dingen gemist na mijn vertrek, maar ik had geen spijt van mijn beslissing. Ik wilde niet weten hoe ik erbij had gezeten vandaag, als ik niet eerder was weggegaan.
‘Waar was je eigenlijk opeens?’ Kate’s grote blauwe ogen keken me vragend aan.
‘Naar bed,’ antwoorde ik schuchter en glimlachte. ‘Ik was er opeens helemaal klaar mee. Dat heb ik wel eens.’ Het feit dat dit te danken was aan Edwards’ naam, liet ik achterwege. De jongen kon daar immers ook niks aandoen.
‘Had ik je zo afgeschrikt?’ lachte de scharrel van Kate. Ik beet beschaamd op mijn lip, aangezien Edward mijn timing dus wel door had gehad.
‘Ja, eigenlijk wel,’ grapte ik en besloot mee te gaan in de gemaakte grap. Ik kon moeilijk zeggen dat zijn naam daadwerkelijk de reden was voor mijn vertrek.
‘Heb je al iets van Harry gehoord?’ Kate’s onschuldige blauwe ogen bekeken onderzoekend mijn gezicht.
‘Harry?’ Gigi’s aandacht was getrokken door deze simpele, doorsnee naam. Gigi had in tegenstelling tot de meiden in de kantine geen idee wie mijn vriendje was. Het was een fijn gevoel geweest, dat ik voor haar een gewone student was en niet het ‘vriendinnetje van’.
‘Ja, mijn vriendje,’ antwoorde ik enkel. Zijn achternaam liet ik achterwege, eveneens als zijn baan. ‘Hij zit momenteel in Amerika.’ Gigi’s lippen vormden een ‘O’, waarna ze zich weer op haar eten focuste. Ondanks de pijnlijke vraag van Kate moest ik glimlachen om Gigi’s onwetendheid. Ze had blijkbaar geen interesse gehad in One Direction of diens bandleden. Opnieuw was ik niet verrast door Gigi’s interesses of karaktertrekjes. Ze leek me geen type dat luisterde naar de muziek van Harry of One Direction. Ze had waarschijnlijk onbewust een paar singles van de bandleden in haar Spotify lijst staan, maar op de hoogte van hun privélevens was ze waarschijnlijk niet.
‘Maar heeft hij wat van zich laten horen?’
‘Hij heeft kort gebeld eergister, daarna niks meer.’ Ik haalde mijn schouders op. De jongens waren verwikkeld in hun eigen gesprek, wat zo te horen over voetbal, rugby en andere sporten ging. Hierdoor durfde ik mijn gesprek met Kate voort te zetten.
‘Was het een leuk gesprek?’ Kate kauwde langzaam op haar tosti.
‘Afschuwelijk,’ bekende ik en zuchtte diep. ‘Ten eerste wisten we niet wat we elkaar moesten vertellen, aangezien het er niet toe leek te doen. Hij zit toch duizenden kilometers verderop en heeft geen idee wat mijn studie of een universiteit inhoud. Verder heb ik geen idee wat hij allemaal uitspookt en met wie. Het voelt gewoon nu al alsof we op een heel ander niveau zitten. Het is schrijnend om te bellen, aangezien dat het besef aanwakkert dat we niet meer in elkaars aanwezigheid zullen zijn de komende maanden.’ Mijn stortvloed aan woorden deed de twee meiden zwijgend opkijken. Ze wisten niet wat ze er op moesten reageren.
‘Klinkt ingewikkeld,’ mompelde Gigi na een tijdje en schoof haar, inmiddels, lege bord van zich af.
‘Dus je hebt liever geen contact?’ Kate’s stem kende een aarzeling, waardoor ik merkte dat ze het onderwerp voorzichtig probeerde af te tasten. Ik was haar daar dankbaar voor.
‘Nee, ik haat het om niks te horen,’ zuchtte ik en dacht aan de dagen zonder contact. Dat vond ik ook moeilijk, maar ik vroeg me af of ik het schrijnende telefoongesprek niet pijnlijker vond. Zonder contact werd je ook niet aan de moeilijke situatie herinnert. Een telefoontje confronteerde me daarentegen juist met de situatie en maakte daardoor de gekoesterde pijn los. Allebei de opties waren niet ideaal, maar hadden we een keuze? We moesten het doen met wat we hadden, ook al was het bar weinig.
‘En single zijn is geen optie?’ Gigi’s achteloze opmerking deed Kate verschrikt opkijken. Deze reageerde verontwaardigd, waardoor ik ondanks alles grinnikte. Dit deed twee paar verbaasde ogen mijn kant op kijken.
‘Deze situatie is pas twee weken gaande. Misschien wordt het beter, als we allebei onze weg hebben gevonden om het te laten werken.’
‘Ja misschien,’ beaamde Kate. Gigi hield wijselijk haar mond, wetende dat haar mening mij niet ging helpen. En ik wilde niet toegeven dat haar mening realistischer was dan de misschien van Kate. Het zou laf zijn om zo snel op te geven, vooral na de geweldige maanden die Harry en ik samen beleefd hadden.


Ik ben weer thuis!! Hierbij weer een upload, hopelijk bevalt het jullie weer!
Wat denken jullie dat er gaat gebeuren? Blijft Harry een geest of komt hij in actie?
En zal Feline dat volhouden?

Reacties (6)

  • GossipGirl21

    spannend

    2 maanden geleden
  • FollowYourDream

    Ik hoop dat Harry snel in actie komt. En dat Feline het volhoudt.
    En die professor.. Daar zie ik ook nog iets mee gebeuren..

    Xxx

    1 jaar geleden
  • Paulson

    Ik hoop dat ze het volhoud!

    1 jaar geleden
  • Magicsongzz

    Hij moet in actie komen!

    1 jaar geleden
  • Manonxxx

    Hopelijk komt Harry in actie, want dit is ook erg laf van hem.

    Snel verder? X

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen