Foto bij 002

Maandag, 26 maart


Ik was de afgelopen weken druk op zoek geweest naar een plek wat dichter bij werk, wat op zich een luxeprobleem was. Het centrum, waar ik eerst werkte, was dichterbij mijn huis waar ik nu woon. Nu moest ik een half uur reizen om naar mijn nieuwe werk locatie te komen. Goed te doen, maar ik vond het huis waar ik nu in woonde ook niet mooi genoeg. Er moest veel aangedaan worden en dat terwijl ik al veel tijd en geld erin had gestoken.
Ik klapte mijn laptop dicht en kwam tot de conclusie dat het allemaal wat aan de dure kant was. Met mijn salaris nu, zou ik dat nooit kunnen redden.

Het was twee uur ’s middags toen ik aankwam op werk. Het weer was het afgelopen uur behoorlijk omgeslagen. Het mooie weer was ingeruild voor regen wat met bakken uit de lucht kwam vallen. Ik had zelf nog even snel een paraplu ergens gescoord onderweg, om niet helemaal doorweekt aan te komen.

“Twee gewone koffie, alsjeblieft,” hoorde ik voor me.
Zonder de jongen aan te kijken drukte ik een koffie in op mijn kassa en communiceerde ik het naar mijn collega. Toen ik het bedrag wilde opnoemen en ik diegene aan keek voelde ik een klein schokje door me heen gaan. Het was dezelfde jongen waarmee ik had zitten praten in de supermarkt een week geleden.
"Tom.… was het toch?" vroeg ik nadenkend.
"Goed onthouden," zei hij met een klein lachje. "Jouwe was Felicia toch?"
"Liz,” verbeterde ik hem.
Ik pakte de twee koffie aan die mijn collega had gegeven en deed er een deksel op.
"Vrije dag?” vroeg ik terwijl ik de koffie aan gaf.
Tom deed zijn schouders omhoog. "Zoiets." Hij keek naar achter waar een meisje alleen een tafel zat. "Even wat quality time."
"Gezellig," zei ik met een lach. Daarna keek ik langs hem heen naar het meisje. Ze had bruin haar en had zich mooi opgemaakt. Het meisje paste goed bij Tom. Die was net zo goed aangekleed. Ik voelde me naast hun bijna een slons toen ik me besefte dat ik een vies schort aan had met koffievlekken en ik mijn haar snel naar achteren had gegooid. Ik had zelfs niet eens de moeite gedaan om mascara op te doen.
Links, in de deuropening, verscheen er een jongen die net zo goed gekleed was als hen.
"Kijk, mijn broertje," zei Tom. "Doe er dan maar gelijk nog een koffie bij."
Ik trok mijn wenkbrauw op, maar sloeg er nog een aan.
"Dit weer," zuchtte de jongen naar Tom. Ik keek naar buiten en zag dat het weer na twee uur nog niet verbeterd was. Tegelijkertijd viel me hun accent op, die me nog niet eerder was opgevallen.
"Jullie Engels,” floepte ik bijna fluisterend uit. Geschrokken keek ik naar mijn collega om de aandacht op haar te richten, maar Tom had het gehoord.
"Duits. Don't blame us."
Ik keek weer hun kant op en zag ze beiden gniffelen.
"Is het zo opvallend?" vroeg de andere jongen. Nadenkend pakte ik de beker koffie aan van mijn collega.
"Nee, het viel me net pas op."
Ik keek jongen aan die mij moeilijk aan keek.
"Sorry, Tom…" begon ik. "Ik kwam hem tegen in de supermarkt en we hebben even staan praten. Toen viel het me nog niet op."
Het kwartje viel voor de jongen en ik gaf hem zijn beker.
"Ben je nieuw hier in deze tent?” vroeg de jongen.
Ik knikte. "Ik werkte eerst in het café wat meer in centrum zat. Ik ben nu hier heen verplaatst."
"Ik ga alvast zitten," zei Tom door ons gesprek heen. "Ik zal je vast vaker zien," zei hij met een lachje voordat hij vertrok naar zijn tafel.
"Ik dacht al, jou heb ik nog niet eerder gezien,” zei de jongen, nadat Tom was vertrokken. Hij rook aan zijn koffie terwijl hij me aan bleef kijken. "Ik ben Bill trouwens."
"Felicia," zei ik met een knikje. "Maar liever Liz,"
Terwijl ik dat zei hoorde ik Tom van verder op precies hetzelfde zeggen. Ik schoot in de lach en keek naar Bill.
"Heel apart," lachte hij. "Nou, ik kom hier bijna dagelijks voor mijn koffie, dus we zullen elkaar wel vaker zien. Werk ze nog."
Ik lachte naar hem en draaide me toen naar de counter om die even schoon te maken. Mijn collega kwam dichter tegen me aan staan en deed alsof ze me aan het helpen was, terwijl ze zacht wat tegen me zei.
"Sommige zeggen dat zij die jongens van Tokio Hotel zijn." Ze keek me diep in mijn ogen aan en begon te grijnzen. "Dat meisje is de vriendin van Tom. Ze zijn al een tijdje bij elkaar, maar het schijnt niet zo voorspoedig te lopen."
"Serieus?" vroeg ik toen ik de kant van Bill, Tom en zijn vriendin op keek. Het meisje zat te lachen met Tom en de situatie oogde helemaal niet slecht.
Mijn collega knikte en draaide zich weer van me weg. "Ga je trouwens zo met pauze?" vroeg ze als laatste.

Na een kwartiertje liep ik als eerst naar achteren om mijn schort uit te gooien. Daarna trok ik mijn eigen kleding recht, pakte ik mijn paraplu en liep ik naar buiten toe. Ik had hoognodig sigaretten nodig.
Buiten werd ik direct tegen gehouden door gepraat wat door de regen heen te horen was. Ik draaide de hoek om en zag Tom daar staan. Toen ik wat verder liep zag ik ook zijn vriendin. En ze zagen er beiden niet vrolijk uit.
"Hoe ken je haar dan?" vroeg ze. Haar stem klonk vaag en verdrietig.
Zal dat over mij gaan? Ik dook terug achter het hoekje waar ik vandaan kwam en bleef luisteren.
"Ik kwam haar tegen in de supermarkt en liep tegen me op. Ze had zich verontschuldigt en zo raakte we aan de praat."
"Ik geloof je niet," snikte ze, waarna ik een zucht hoorde. Waarschijnlijk van Tom.
Ik beet op mijn lip en besloot toen langs hun te lopen. Beiden keken ze mijn kant op toen ik hen bijna passeerde. Ik probeerde te lachen naar Tom, maar het voelde ongemakkelijk. Zeker omdat Tom ook niet teruglachte naar me.
Ik besloot er geen aandacht aan te besteden en direct door te lopen naar de eerste plek waar ik sigaretten kon halen.

Reacties (2)

  • Luckey

    Die vriendin
    Drama queen echt waar
    Sb
    Nel verder

    2 jaar geleden
  • VampireMouse

    abooo, kudoo ben benieuwd!
    x

    2 jaar geleden
    • WTMHS

      Super, dankjewel!!

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen