Foto bij 003

Diezelfde dag

Ik was na mijn werkdag thuis en had mijn avond eten net op. De bel ging en toen ik open deed kwamen Noah en Emma binnen. De enige twee beste vrienden die ik hier had. Het klonk altijd wat zielig, maar ik was er eigenlijk heel blij mee. Ik had twee mensen hier waarmee ik veel kon delen en verder had ik geen gezeik om me heen. Ondanks dat ze een stelletje waren, waren ze goed gezelschap. Er was geen sprake van overmatig klef gedrag.
Noah en Emma gingen op de bank zitten en wachtte tot ik een kop koffie voor hun had neergezet.
“Bevalt je nieuwe werklocatie?”
Ik trok mijn schouders op. “Leuke collega’s, maar ik had wel liever hier willen blijven.”
Ik pakte mijn laptop erbij en opende een site waarop ze huizen verhuurde. “Hier heb ik al een tijdje op zitten zoeken, maar de prijzen zijn abnormaal duur.”
“Wil je daar echt heen?” vroeg Emma door.
“Ja, ik wil sowieso liever hier weg. Het valt nog net niet uit elkaar.”
Ik keek mijn woonkamer door. Hij was klein, maar fijn. Op zich was de ruimte goed genoeg. Er was een slaapkamer, een badkamer en verder mijn woonkamer waar een keuken op aan sloot. De keuken was niet meer dan een kleine hoek met een kookgedeelte, een ijskast en er was nog net genoeg ruimte voor wat kastjes.
“Ik vind het verder wel gezellig hier,” zei Noah.
“Dat komt om dat Liz het aardig heeft ingericht. Het scheelt echt een hoop. Wanneer je al je meubels eruit zou halen, zou het maar een kale boel zijn.”
Ik knikte en nam mijn koffie vast. Heel even bleef het stil, totdat ik besloot te beginnen over Tom en Bill.
“Kennen jullie Tokio Hotel?”
Noah en Emma keken me beiden vragend aan.
“Weleens van gehoord,” antwoorde Emma. “Hoezo?”
“Ik ben toevallig twee van die jongens tegen het lijf aan gelopen.”
“Ik heb wel gehoord dat die tweeling hier sinds kort woont,” zei Noah.
“Tweeling?” vroeg ik.
“Ja, die broers.”
Ik pakte mijn laptop er weer bij en zocht ze op. Het waren vier jongens, dat wist ik zelf nog wel van vroeger.
“Dit zijn ze inderdaad,” zei ik toen ik naar twee jongens wees.
“Ja, dat is een tweeling,” zei Noah.
“God, nu je het zegt. Ik had dat nog niet eens gezien. Ik heb ze überhaupt niet herkend. Ze zijn ontzettend veranderd in vergelijking met vroeger.”
“Maar je bent ze tegen het lijf aan gelopen?” vroeg Emma door.
“Letterlijk, ja. Met boodschappen doen, liep ik per ongeluk tegen die Tom aan. Nu blijkt ook nog eens dat ze vaak naar de koffiebar gaan waar ik nu werk. Vandaag kwam ik Tom weer tegen en leerde ik Bill kennen. Wat blijkbaar dus zijn tweelingbroer is.”
Emma en Noah begonnen te lachen.
“Ach, ja. Die jongens moeten ook ergens hun koffie kunnen drinken,” zei Emma nadat ze gestopt was met lachen.
“Ze hadden ook een meisje bij zich. Met lang, bruin haar,” ging ik verder. “Mijn collega vertelde dat zij bij Tom hoorde, maar dat de relatie niet helemaal soepel meer loopt.”
“Dat zal vast wel. Als je een druk leven hebt vraag ik me af hoeveel tijd je over hebt voor elkaar,” zei Noah.
“Ik denk niet dat dat het is. In mijn pauze kwam ik ze tegen en waren ze aan het kibbelen. Het rare was dat het over mij ging.”
Emma keek me bedenkend aan: “Hoe weet je dat zo zeker?”
“Ze vroeg aan Tom door, over mij denk ik. We stonden nog even te praten en dat had zij blijkbaar door. Ze vroeg dus wie ik was en toen vertelde hij een verhaal dat aardig veel op de ontmoeting van Tom en mij leek. Dat boodschappenverhaal.”
“Vreemd,” zei Noah tussendoor.
“Misschien is ze gewoon erg jaloers? Al die fans. Ik zou er ook onzeker van worden,” nam Emma het voor haar op.
“Dat zou kunnen, maar we hebben echt nog geen drie minuten met elkaar gesproken.” Ik zuchtte en nam een slok van mijn koffie.
“Ach, dat is toch allemaal niet jouw probleem,” zei Emma.

Reacties (1)

  • Luckey

    leuk leuk leuk nu de andere deeltjes lezen

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen