Hoi allemaal!
Ondertussen heb ik mijn vijfde deel online gezet (proloog + vier hoofdstukjes) en ben nu al heel blij met het aantal abo's en de reacties.
Super, dank jullie wel! En vooral niet stoppen, ik word daar super blij van, haha.

Ik heb al heel veel geschreven, dus verwacht maar dat er elke dag minimaal één hoofdstukje online komt. De ene langer dan de ander. Sorry alvast daarvoor.
Dat komt omdat ik nu met dagen werk om het wat overzichtelijker te houden voor mezelf.

Heel veel leesplezier verder. En nogmaals dank jullie wel voor het lezen!

xxx




Vrijdag, 6 april

Vijf uur ‘s middags liep ik werk binnen. Het was een korte shift tot acht uur en morgen was ik eindelijk een dagje vrij. Het was mooi weer en ik had alleen een spijkerjack aan die ik over een stoel hing in de kantine. Ik deed mijn schort aan en liep naar binnen.
Na wat afruimen, mensen helpen en schoonmaken stonden er weer twee bekenden personen voor me.
Afgelopen week had ik alleen Bill gezien die vaak even een praatje met me maakte als het niet te druk was, maar Tom had ik niet meer gezien sinds de vreemde situatie met zijn vriendin.
"Hey," zei ik vrolijk hun kant op. Ik ging voor de kassa staan. "Wat mag het zijn? Zelfde als normaal?"
De jongens knikte en ik sloeg het aan.
"Je begint onze gewoontes te leren kennen," grapje Bill.
“Twee gewone koffie is ook niet het moeilijkste om te onthouden.” Ik liep ondertussen naar koffieapparaat en zette er een beker onder. Mijn college kwam naar binnen lopen en wierp haar blik op de twee jongens.
“Als je wilt mag je wel alvast stoppen met werken en met hun koffie gaan drinken. Ik red het hier alleen wel.”
Ik kijk haar vragend aan zonder dat de jongens het zagen.
“Ik kan best wel even mijn shift afmaken.”
“Gezellig toch,” zei mijn collega die weer naar de jongens keek.
Ik keek ook hun kant op en ik zag ze beiden vrolijk knikken.
“Als je je even wilt omkleden dan kan dat, dan breng ik de koffie zo meteen bij jullie.”
Nog steeds niet begrijpend keek ik haar aan, maar ik liet haar de koffie afmaken en liep de kantine in om mijn schort uit te trekken. Ik vond het ergens ongemakkelijk dat mijn collega dacht dat ik echt vrienden met hen was en ze me nu koffie met ze laat drinken. Ze stond erop dat ik dat ging doen en door verbazing liet ik het toe.
Ik liep de kantine uit, terug achter de balie en bleef nog even bij mijn collega hangen. Achterin zag ik Bill al zwaaien en ik wenkte dat ik er zo aankwam.
“Ik ken hun niet.”
Mijn collega draaide speels met haar ogen.
“Je praat elke keer met ze als je ze ziet. Ga nou gewoon lekker even wat drinken met ze. Ze vinden jou ook aardig en wie weet groeit hier wel een vriendschap uit.”
“Ik heb genoeg vrienden,” zei ik iets botter dan ik bedoelde.
“Als ik jou mag geloven heb je er twee. Je gaat haast de deur niet uit, want je werkt alleen maar. Misschien krijgen zij jou nog eens buiten.”
“Ik moet gewoon mijn huur betalen,” verdedigde ik mezelf.
Mijn collega was net klaar met de koffie en zette die op een dienblad. Ze gaf me een zetje de goede richting op en liep toen met het dienblad achter me aan naar de tafel waar Tom en Bill zaten.
“Alsjeblieft,” zei mijn collega en toen vertrok ze weer.
“Lieve collega,” zei Bill.
Ik lachte flauw en keek daarna naar mijn koffie. Voor mij kon het niet ongemakkelijker worden.
“Of had je liever willen werken?” vroeg Tom.
“Nee hoor,” zei ik snel. “Ik had dit alleen niet verwacht.”
“Dat we nu koffie zitten te drinken?” vroeg Tom verder.
“Ja. Ik dacht dat ik over een half uur klaar zou zijn met werken, dan naar huis ging en ging slapen.”
De jongens proestte het bijna uit van het lachen.
“Het is vrijdagavond!” schreeuwde Bill bijna.
“Ik heb de hele week gewerkt en ik heb mijn rust nodig.”
“Jammer,” begon Tom. “We wilde net vragen of je mee uit ging met ons. Twee vrienden zijn van Duitsland hierheen gekomen een paar dagen geleden en we wilde graag uit.”
Ik pakte mijn koffie vast en zuchtte.
“Je bent niet zo’n mensen-mens?” vroeg Bill plotseling.
“Zoiets,” besloot ik te zeggen.
“Wat maakt één avond nou uit?” vroeg Tom.
Ik keek beiden jongens een voor een in hun donkere, bruine ogen aan.
“We halen je vanavond op en we brengen je weer thuis,” zei Tom.
“Hoe lang woon je hier?” vroeg Bill snel na Tom.
“Net een jaar.”
“En je hebt al die tijd gewerkt? Je bent nooit uit geweest?”
Ik keek Bill aan en schudde bijna beschaamd mijn hoofd.
“Dan moet je het echt eens proberen! We nemen je mee naar een goede plek en dan weet ik zeker dat je daarna niet anders meer wilt.”

Reacties (1)

  • Luckey

    hahahh dat is bill
    i love it!!!
    en ze hebben gelijk
    ze is de dag erna vrij
    dan mag ze nu wel spijbelen van der slaap nachjtes

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen