Foto bij 12/05/2077

12/05/2077 – Tobias

Dit verhaal begon met het einde; het einde van zijn bestaan en tegelijk het begin. Hij stond in een witte ruimte met een vloer en een plafond, maar geen muren. Hij kon rondlopen, maar als hij dat deed, kwam hij op precies dezelfde plek uit waar hij was begonnen. Of misschien ook niet. Alle plekken leken een beetje op elkaar.
      Hij bevond zich in een lege droom en hij was er zich goed van bewust dat het een droom was. Hij had zichzelf geknepen en geen pijn gevoeld. Een paar keer had hij geprobeerd zichzelf met dat besef te wekken, maar het was niet gelukt.
      Misschien was het gewoon zijn tijd niet om te ontwaken.
      Hij had het gevoel dat hij eeuwen verbleef in die witte leegte, voordat hij zijn ogen opende. Zijn oogleden voelden vreemd aan, alsof het niet de zijne waren. Om eerlijk te zijn voelde heel zijn lichaam vreemd aan, alsof dit echt de eerste keer was dat hij een lichaam had.
      Hij wist dat hij een blanco had ondergaan. Hij herkende de ontwakingsruimte, al kon hij niet zeggen wanneer hij deze eerder had gezien. In zijn vorige leven misschien – of in het leven daarvoor.
      Hij moest een paar keer met zijn ogen knipperen voordat de ruimte rondom hem duidelijk werd. Hij zag het witte plafond en vroeg zich even af of hij misschien nog steeds in zijn droom zat. Toen zag hij echter het gezicht van een arts, die over hem heen boog. De arts had geen onvriendelijk gezicht, wat hem gerust stelde. Hij meende zich te herinneren dat de artsen hier niet al te aardig waren, al kon dat evengoed een verdwaalde indruk zijn van een andere plek.
      ‘Welkom terug, meneer,’ zei de arts. Hij hielp hem om recht te gaan zitten en keek hem met fonkelende ogen aan. Hij zag er nog redelijk jong uit. Misschien was het zijn eerste dag en was hij daarom zo enthousiast.
      Hij vroeg zich af hoe oud hij eigenlijk was. Hij wilde vragen stellen – zijn naam, zijn leeftijd, zijn familie, zijn baan. De dokter was hem voor. ‘Uw naam is Tobias X14A7, u bent 32 jaar jong, u woont alleen in een appartement in de Hoofdstad. Het adres vindt u op uw paspoort. Ik heb helaas geen vrienden en familie waar ik u terug naar kan sturen. Over uw baan: als u wenst, kunt u opnieuw de Test afnemen. Daarna volgen drie testen met betrekking op uw top drie van uitgekomen beroepen. Als u slaagt voor één van die drie testen, kunt u meteen beginnen met dat beroep zonder bijkomende opleiding. U kunt er ook voor kiezen om voor één van de andere beroepen te gaan en een bijkomende opleiding te doen.’ De dokter hield een stapeltje papieren in zijn gezicht en Tobias – de naam voelde even vreemd als zijn lichaam – nam het stapeltje aan.
      ‘Dank u,’ zei hij met een schrille stem. Zijn keel voelde aan als schuurpapier, zijn tong zocht nog naar de juiste bochten om te maken.
      ‘Mag ik vragen naar welke optie uw voorkeur uitgaat?’
      ‘Ik denk… zou ik een tijdje als ober mogen gaan?’
      ‘Tuurlijk, ieder beroep waarvoor u de aanbeveling van de Test niet nodig hebt, kunt u zonder probleem uitoefenen. Maar, de Beroepskeuzetest is toch echt een aanrader. U verdient meer én u krijgt gegarandeerd en beroep wat u gelukkig zou maken. Ik raad daarom aan om…’
      ‘Bedankt,’ zei Tobias, dit keer iets vlotter. ‘Maar ik denk dat ik ga.’ Hij probeerde uit zijn bed te komen, maar de dokter hield hem tegen door hem vast te nemen bij zijn schouder.
      ‘Het wordt aangeraden om eerst een uurtje te rusten voordat u erop uitgaat. Bovendien: ik moet nog een ding zeggen. Er is een bedrag op uw rekening gestort waarmee u de eerste maand zeker moet kunnen rondkomen. Daarna moet u het zelf doen.’
      ‘Geen probleem,’ verzekerde Tobias hem. ‘Maar ik zou graag naar buiten gaan.’
      ‘Maar meneer, geniet even van de film met wat snacks en…’
      Tobias schudde zijn hoofd. ‘Ik wil gaan.’
      ‘Ik begrijp dat u enthousiast bent, maar het is echt beter om…’
      ‘U kunt me niet tegenhouden, ofwel?’ vroeg hij. Hij wist dat de dokter daar de autoriteit niet toe had. Het enige wat ze konden doen, was aanbevelingen maken.
      ‘Nee, maar…’
      Tobias liet hem niet uitspreken en duwde hem aan de kant, zodat hij naar de uitgang kon zoeken. Hij zag allerlei anderen liggen in hun bedjes. Sommigen sliepen nog, anderen zaten recht en staarden verdwaasd naar het scherm. Nog anderen hadden besloten het gezellig te maken en een beetje met elkaar te praten. Een deel van hen zag eruit als mensen die een bank zouden kunnen overvallen: kaalgeschoren, breed gebouwd en met tatoeages die wezen in de richting van een bepaalde bende. Het merendeel zag er echter uit als een stel brave burgers die nooit iets fout zouden doen.
      Vlak voordat hij de ontwakingszaal uitwandelde, draaide zich om en keek hij de dokter aan. ‘U kunt me niet vertellen wat ik heb uitgespookt om hier te belanden, ofwel?’
      De dokter schudde zijn hoofd. ‘Het is niet de bedoeling dat u dat weet,’ zei hij enkel. ‘Het zou het programma verpesten.’
      Tobias fronste even bij die woorden, schudde zijn hoofd en stapte de buitenwereld in. Het leven was niet makkelijk voor iemand die een blanco had ondergaan, maar toen hij de zon op zijn gelaat voelde schijnen en de lichtblauwe hemel keek… maakte het even niet meer uit dat hij alles verloren was wat hij ooit was geweest. Hoewel er ondanks alles een vredig gevoel in zijn borstkas heerste, was er toch ook een brandend gevoel. Een brandend gevoel dat kost wat kost de waarheid wilde weten.

Reacties (4)

  • Lorem

    Interessant begin. : )

    3 jaar geleden
  • Vibes

    oeehh, ben beniewd naar dit verhaal.

    3 jaar geleden
  • Teal

    Ohhh interessant!

    3 jaar geleden
  • Grace

    Tobias is zo'n leuke naam!
    Ook verfrissend om niet over 18 jarigen te moeten lezen (;

    Ik ben benieuwd wat hij heeft uitgespookt. En ook gewoon naar de hele wereld waarin hij leeft eigenlijk!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen