Foto bij 2 ~ Unimportant

“Doen, misschien gaan ze dan eindelijk zoenen en kun jij eindelijk toegeven dat je verliefd op hem bent!” fluisterde ik vlug terug. Ik moest er op letten dat ik niet te lang nadacht. Daar had ik wel vaker last van. Dat ik gewoon vergat te antwoorden omdat ik zo in gedachten verzonken zat. Lindsay suste me. Meneer Althaus bromde en wierp een strenge blik in onze richting.
“Ja, maar ik weet niet of hij verliefd op mij is en dan is het echt een ontzettende afgang. En trouwens, we weten ook niet of Timothy verliefd is.” Ik keek bedenkelijk.
“Ach, kijk nou eens hoe hij doet. Hij hangt altijd om Ruth heen, knuffelt haar altijd of irriteert haar. Die twee zijn gewoon voorbestemd.” Het was de waarheid. Een steek ging door mijn hart. Ik was jaloers op twee mensen die elkaar leuk vonden.
“Wie zijn voorbestemd?” Ruth draaide zich naar ons om. Simone draaide met haar mee. Ik zag dat meneer Althaus alweer het lokaal had verlaten.
“Jij en Timothy,” zei ik prompt. Ruth kreeg een knalrood hoofd en Simone en Lindsay proestten het uit. Een paar jongens keken verstoord op. Wiskunde was inderdaad een vak waar de jongens beter in waren. Wij vieren waren de enige van de meiden van dit jaar die de moeilijkste wiskunde deden. Vandaar dat wij nogal in de minderheid waren. Maar ja, we deden wel het hoogste niveau in het laatste jaar op een kleine school aan de rand van Keulen, dus het was nogal logisch dat onze klas redelijk klein was. Eigenlijk vond ik het wel fijn.
“Hoe staat het eigenlijk met jou in de liefde?” grijnsde Lindsay naar Simone. Nooit werd die vraag aan mij gesteld. Het leek wel alsof ik niks meer voor ze betekende. Of het was gewoon dat ze dachten dat ik nooit een vriendje kon krijgen. Ik vroeg me eigenlijk wel af wanneer het voor het laatst was dat ze me een persoonlijke vraag hadden gesteld? Dat was wel al een hele tijd geleden.
“Ach, zijn gangetje,” zuchtte Simone. “Julian ziet me nog steeds niet staan.” Ruth sloeg haar troostend op haar schouder. Simone was echt al ontzettend lang verliefd op die jongen. Hij was wel aardig, alleen hij deed altijd zo uit de hoogte.
“Dan zijn we toch gezellig allemaal single,” lachte Lindsay. Wat was het beschamend voor haar geweest als ik nu had gezegd dat ik een vriendje had. Jammer genoeg heb ik er geen. Het is lang geleden dat ik een vriendje heb gehad. Op de een of andere manier zagen ze me nooit staan. Waarom wist ik niet. Het leek wel of ze me niet zagen staan. Lindsay vertelde me altijd dat ze niet op me af durfden te stappen omdat ze verlegen waren. Omdat ze dachten dat ze niet goed genoeg voor me zouden zijn.
Ik hoorde wel eens dat mensen jaloers waren op mijn uiterlijk. Dat was waarschijnlijk het enige waar ik trots op was. Lange blonde krullen, helderblauwe ogen en slank. Zo werd ik meestal beschreven. Bij een eerste ontmoeting hadden mensen vaak een gedachte van ‘dom blondje’ in hun achterhoofd, maar daar bracht ik dan altijd snel verandering in. Ik was niet dom. Ik wilde ook niet dom zijn. Ik wilde niet bestempeld worden door mijn uiterlijk.
“Ah, een engel,” glimlachte Simone. Zij praatte tenminste ook niet alleen maar over zichzelf. O jawel, dat deed ze eigenlijk wel. maar ze gaf me wel eens complimenten en toonde soms wel eens wat interesse.
“Ik zou willen dat ik ook zo goed kon tekenen,” zuchtte Ruth. “Mag ik je talent stelen?” Ik moest lachen.
“Als je het maar laat! Tekenen is mijn alles.”
“En ik dan?” vroeg Lindsay verontwaardigd. Ik keek haar droogjes aan.
“AAN HET WERK NU!” brulde meneer Althaus toen hij het lokaal weer binnenkwam. Maar goed ook, want ik had eigenlijk geen goed antwoord voor mijn ‘beste vriendin’.

.

Reacties (3)

  • LouisWTXx

    Geweldig i love it<3
    Xx

    1 decennium geleden
  • Jonsu

    Oe snel verder ik ben heel benieuwd!!

    1 decennium geleden
  • uncommon

    Mooooi_O_

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen