Een brede grijns van oor tot oor getrokken had ik op mijn gezicht staan. Mijn ogen waren zo groot als schoteltjes, en kreten vulde de ruimte waarin ik mij bevond. In een sprong stond ik recht van de stoel waar ik op zat en vloog ik mijn vader rond zijn hals.
"Echt" riep ik verontwaardigd verrast.
"Echt, in de meivakantie kan je beginnen" lachte mijn vader met pretogen die me niet bevielen.
De eerste keer dat mijn halfbroer Lachlan, met een aanhangwagen achter op de auto begon te lessen, ging zo fout, dat het weken had geduurd eer de jongen het weer is mocht proberen. De auto en de aanhangwagen moesten eerst gerepareerd woorden. En ik wilde alles behalve de gebeurtenis van mijn halfbroer evenaren.
Wilde het beter doen, laten zien dat het niet zo lastig is als dat sommige denken.
Lachlan zou wel te veel hebben lopen denken, te laat hebben gereageerd waarop het ongeluk plaats vond.
"Dus in de meivakantie verblijf ik gewoon de hele vakantie voor rijlessen met aanhangwagen en mijn examen" vroeg ik mijn vader giechelend. De man begon uitbundig te knikken waarop mijn iets wat jongere volle broer Caden mij jaloers zat aan te staren. Ik wist hoe zeer de jongen op wilde voor zijn rijbewijs, maar pap vond hem altijd nog te jong met zijn 14 jaar.
"Over een half jaar, Caden" antwoordde mijn vader mijn broertje nadat hij zijn beteuterde jaloerse blik gezien had.
Dat klaarde het gezicht van Caden op, "echt" vroeg hij verontwaardigd, verrast.
"Ja, de zomervakantie" knikte mijn vader.
Gillend, schreeuwend verliet mijn broertje de woonkamer, de trap op naar boven.
Hij zou het heugelijke nieuws aan Lachlan vertellen, en met een jaar zouden de twee La-Push onveilig maken.

"Goed jij wilde met mij een gesprek" mijn vader fronste zijn wenkbrauwen, zijn warme twinkelende ogen leken kort op te heldere waarna hij zich recht drukte en twee mokken koffie begon in te schenken. Na wat meer handelingen zat mijn vader weer voor mij aan de grote tafel.
"Ja" knikte ik bedenkelijk.
Ik vond dat ik mijn vader op ze minst moest laten weten over de bezigheden van ons moeder.
Dat het wel is kon voorkomen dat hij ineens twee extra monden had te voeden als ze het ultimatum zou schenden.
Het advies, de waarschuwing van ons zou negeren.
Al was ik nu vrij zeker dat we redelijk duidelijk geweest waren, en leek de boodschap ook echt binnen te zijn gekomen. Het had wat dagen gekost, misschien ook wel het weekend dat wij naar ons vader gingen. Maar dat was meer dan de moeite waard, zowel voor Caden als mij.
"Het zit zo" begon ik langzaam met het verhaal.
"Mam, gedraagt zich als een losgeslagen puber, afgelopen jaar heeft ze een miskraam gehad. Nu is ze opnieuw aan het daten met een of andere lapzwans, en geloof het op niet, weer een nieuw cultuur probeert ze uit" begon ik stilletjes.
Blikkend naar mijn vader hoe hij zou reageren, maar zijn gezicht bleef nog altijd neutraal.
Hij was niet verrast, en had het gesprek vast en zeker al zien aankomen.
"Nu hebben wij haar een ultimatum gegeven" fluisterde ik stiller een slok nemend van mijn mok dampende koffie.
"Een ultimatum" vroeg mijn vader verbaasd.
"Ja, als er nu nog een zwangerschap voortkomt, ik en Caden, de biezen zouden pakken" sprak ik wat zekerder van mijn zaak. Ik knikte op mijn woorden om ze nog eens extra kracht te geven.
Mijn vader begon te grinniken, te lachen.
"En jullie denken dat ze daar naar luistert" vroeg mijn vader oprecht nieuwsgierig, verbaasd.
"Dat zal toch wel pap? Anders raakt ze haar oudste twee kinderen kwijt. June is nog lang niet toe aan moederen, is zelf nog een kind, niet een tiener, al begint het wel" ratelde ik, mijn ogen wijd open gesperd.
"Of ze er naar luistert weet ik niet lieverd, maar jullie zijn erg duidelijk geweest" sprak mijn vader bedenkelijk.
"De deur staat altijd open, maar ik wil absoluut geen mot met jullie moeder en of verdere instanties" sprak mijn vader zijn hoofd schuddend. Hij was serieus, bloedserieus, en ik wist dat hij het meende. Het was niet dat wij niet welkom waren, het moest alleen legaal gebeuren.
Daarmee bedoelde mijn vader, dat mijn moeder dus zou moeten weten dat wij naar hem zouden vluchten. En ons dan niet als vermiste, weggelopen kinderen zal opgeven. Anders zou wellicht mijn vader in de problemen kunnen raken, al had hij net zoveel recht op de voogdij als dat mijn moeder had.
"Ik vond gewoon dat u het moest weten, niks om u zorgen te maken" grinnikte ik.
Mijn gezicht zoveel mogelijk in de plooi houdend.





Reacties (1)

  • Luckey

    Geeft ze groot gelijk
    Dan weet die vader in elk geval wat het plan is

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen