Foto bij Hoofdstuk 6.1 - De Herinnering Achterna

Sorry dat het zo lang geduurd heeft eer er een nieuw hoofdstuk online kwam!
Ik ben net door een moeilijke periode gegaan op m'n werk en privé, dus vertalen lukte me niet zo goed.
But now I'm back, baby!
Enjoy dit nieuwe hoofdstuk dat zich afspeelt in Hermeliens herinneringen.


“Wel, uit ervaring weet ik dat je meer baat hebt bij erin te gaan dan gewoon van bovenaf te kijken. Waarom ga jij niet eerst, Hermelien, en dan kom ik na jou, Malfidus,” Stelde Harry voor.

Hermelien knikte, nam eens diep adem, en stak haar hand in de koele vloeistof. Zodra haar vingers het oppervlak raakten, werd haar hele lichaam erin getrokken. Malfidus werd misselijk door haar in de kom te zien verdwijnen. Als Harry niet zo verwachtingsvol naar hem keek, had hij misschien zijn beslissing van zonet herdacht. In plaats daarvan stapte hij naar voren en volgde Hermeliens voorbeeld. Hij nam ook nog even diep adem en raakte de inhoud van de stenen kom aan.

Hermelien had de vloeistof nauwelijks aangeraak of haar lichaam werd al in de herinnering in de Hersenpan getrokken. Haar voeten landden op de grond, en gelijk werd ze al vooruit getrokken doorheen de herinnering. Ze herkende haar omgeving onmiddellijk. Ze was op de tweede verdieping van het Ministerie van Toverkunst. De verdieping waarop haar kantoor, dat van Ron én dat van Harry zich bevonden. Even snel als hoe ze haar locatie had geïdentificeerd, herkende ze ook de persoon die ze moest volgen. Ze liep een eindje om op gelijke hoogte te komen, zodat ze niet steeds weer door de grenzen van de herinnering vooruit getrokken zou worden.

“Wat… wat doen we…?” Stotterde Draco toen ook hij toekwam en richting Hermelien stapte.

“We volgen mij, natuurlijk.” Hermelien wees naar de vrouw die voor hen liep en beantwoordde z’n onafgewerkte vraag. Draco moest twee keer kijken toen hij van de vrouw naast hem naar de vrouw voor hem keek. Op hun kleding na waren ze een exacte kopie van elkaar. De vrouw voorop droeg een professionele outfit die erg leek op wat Hermelien de dag voorheen aanhad.

“Net als hoe we dachten,” Ging Harry akkoord met Hemelien. “Wat betekent, dat het Hermeliens eigen herinneringen uit de toekomst zijn.”

“Ja, maar wat moeten wen u eig-“ Draco’s vraag stopte daar toen ze een hoek omgingen en plots bleven staan.

“Malfidus?” Zei Herinnering Hermelien verbaasd. De toekomstige Malfidus bleef staan in z’n sporen en staarde naar de vrouw die z’n naam geroepen had. “K-kan ik je helpen met iets?” Vroeg ze onzeker terwijl ze voorzichtig naar hem toe stapte. Niemand zou haar haar voorzichtigheid kwalijk kunnen nemen, de man zag er namelijk erg verschrikt uit.

“Wat?” Vroeg Malfidus, nog steeds verbaas om haar daar te zien.

Ze keek hem achterdochtig aan en herhaalde, “Ik vroeg of je hulp nodig had bij iets. Ik ga er zo’n beetje van uit van wel, aangezien je zonet liep te ijsberen aan m’n kantoor.”

Malfidus keek naar de deur alsof hij verbaasd was dat die zich daar bevond. Hij werp een snelle blik op haar en dan terug naar de deur terwijl hij nadacht. “Nee. Nee, ik heb niets nodig.”

“Wacht!” Riep Hermelien en ze reikte haar hand naar hem uit toen hij zich omdraaide en de hal uit begon te lopen. Hij had nog maar een paar stappen kunnen zetten toen een andere deur openging. Draco stapte verrast achteruit toen hij plots oog in oog met Harry Potter stond.

“Malfidus?” Vroeg hij verbaasd.

Draco keerde zich van Harry om naar de vrouw die achter hem stond. Hij voelde zich opgesloten en dat zagen ze ook aan z’n gezicht.

“Heb je iets nodig, Malfidus?” Vroeg Harry nieuwsgierig.

De innerlijke strijd die in hem omging toonde zich op Malfidus’ gezicht.

“Malfidus…?” Zei Hermelien voorzichtig. “Is er iets mis? Je weet dat we-“

Draco draaide zich snel weg van Hermelien, stond rechtop en staarde hard naar Harry. Het leek erop dat Hermeliens patroniserende toon hem had geholpen met z’n beslissing te maken.

Hij zou zo’n behandeling niet aanvaarden en dus keerde hij zich naar de man die er nooit aan zou denken om zo’n toon tegen hem te gebruiken.

“Ik moet met je praten,” Zei hij vlakaf.

“We kunnen in mijn kantoor praten,” Stelde Harry voor op een zakelijke toon. Hermelien stond onzeker in de gang tot Harry met zijn hoofd knikte als uitnodiging. Ze knikte en liep verder.

“Blijven volgen,” Zei de bezoekende Harry terwijl hij achter de herinneringen aanliep. Hermelien en Draco volgden hem op de hielen, beiden een beetje onthutst dat ze zomaar door een gesloten deur hadden gelopen die een momentje ervoor nog open was.

“Wat moet dit? Een ondervraagruimte?” Vroeg de herinnering Draco zuur. Dit was duidelijk niet waarop hij gehoopt had.

Herinnering Harry nam plaats op dezelfde stoel als die waarop hij in hun realiteit plaatsgenomen had een dag eerder. “Rustig. Dit is de best plaats om te praten als we niet afgeluisterd willen worden,” Informeerde Harry hem. Terwijl hij z’n zin afmaakte, begon Hermelien met beveiligingsspreuken voor privacy. Draco wierp een blik op haar en dan terug op Harry. “Ik verzeker je, dat het niet persoonlijk is. Ik doe hier eerlijk gezegd meer zaken dan aan m’n eigen bureau. Je mag gaan zitten als je wilt.”

Hermelien stond bij de deur en wachtte om te zien of Draco zou zitten. Toen hij dat niet deed, besloot ze dat ze zich ook beter op haar gemak zou voelen als ze bleef rechtstaan.

“Dus, wat is er aan de hand?” Vroeg Harry met oprechte bezorgdheid. Hij had niet meer persoonlijk met Draco gesproken sinds hij hem had geholpen in de maanden na de oorlog.

“Ik ben aangevallen,” Bekende herinnering Draco humeurig door z’n beschaamdheid.

“Door wie?” Vroeg Hermelien, haar eigen bezorgdheid kwam weer naar voren.

“Ik… ik weet het niet,” Mompelde hij z’n antwoord terwijl hij z’n best deed om hun blikken te ontwijken. Toen geen van hen beiden sprak, keek hij vlug van de een naar de ander. Hij was niet zeker wat hij wou zeggen toen hij verder ging. “Gisteravond was ik in een bar met wat vrienden. We vierden Zabini’s promotie. Ik vertrok vroeger dan de anderen omdat ik vandaag moest werken. Ik… ik liep gewoon op straat en … ik weet niet wat er gebeurde. Ik werd wakker in m’n bed met een snee in m’n arm.” Hij stopte opnieuw en keek naar de twee mensen van wie hij gedacht had hen nooit om hulp te moeten vragen. Hij vertelde zichzelf dat ze wellicht zouden lachen, hem in twijfel zouden trekken; maar tegelijkertijd vertrouwde hij hen erop dat ze dat niet zouden doen. Zijn vertrouwen was niet onterecht. Ze keken vol geloof en naar hem en wachtten tot hij verder zou gaan. “Ik… de muur… een muur rechts van m’n bed was helemaal leeggemaakt. De kleerkast was omver gegooid, de foto’s eraf gehaald… E-er was een boodschap, van de grond naar het plafond… “bloedverrader”… Het was geschreven in bloed.”

Harry en Hermelien waren stil, beiden verloren in hun eigen gedachten tot Harry de geschrokken man aansprak. “Malfidus, het spijt me dat je dat hebt moeten doorgaan. Oprecht,” Zei hij ernstig. “Maar dit soort misdaden is niet echt voor mijn departement. Je zou eigenlijk naar de Magische Wetshand-“

“Ik weet heel goed welk departement dit is, Potter,” Zei Malfidus kwaad. Slechts een paar minuten geleden had hij zichzelf ervan kunnen overtuigen dan Potter hem niet zou bemoederen en nu deed hij het toch… “Ik weet wat jouw job is en dat is waarom ik naar jou toe kwam. Ik ging er vanuit dat je slimmer was.”

“Malfidus… wat bedoel-?”

Harry werd onderbroken door een fijne bezorgde stem. “Je zei dat de boodschap de hele muur in beslag nam, van de vloer tot het plafond?” Vroeg Hermelien in gedachten verzonken. “Draco knikte. “Als het bloed is dan… “ Ze keek bezorgd naar Harry.

Draco beëindigde haar gedachte, “Iets of iemand moest sterven zodat ze die boodschap konden schrijven.” Hij keek vervolgende gedecideerd naar Harry.

“En als dat zo was… wel… ik zou verwachten dat als iemand hem zou willen bedriegen, het eerder met “dooddoener” dan met “bloedverrader” zou zijn.” Zei Hermelien bedachtzaam. “Wie zou er ‘bloedverrader” schrijven?”

“Denk je dat het een dooddoener was?” Vroeg Harry hem serieus.

“Ik wil het jou horen zeggen, Potter. Denk jij dat het een dooddoener was?” Dramde Draco, z’n ogen hard.

Harry keek hem aan door dichtgeknepen ogen, erg verward.

“Je vertelt ons iets niet.” Hermeliens beschuldiging was niet hard bedoeld en ze wachtte geduldig op z’n antwoord. Ze was juist en hij voelde zich er erg ongemakkelijk bij. Hij wou hen niet alles vertellen, niet als ze hem gewoon weer weg zouden sturen. Maar wat had hij te verliezen?”

“De domeinbeveiliging, ook al is die niet meer zo sterk als vroeger, is nog steeds wel sterk. Niet iedereen zou zomaar binnen zijn kunnen komen. En, uh, mijn masker… mijn masker lag op m’n bed met een ‘X’ eroverheen,” Eindigde Draco, zijn ogen naar de vloer gericht.

“Dit is al over minder dan twee maanden,” Zei de bezoekende Hermelien bezorgd. Haar stem verraste de twee mannen die haar even vergeten waren. Ze keken beiden verbaasd op en keken nieuwsgierig rond in de kamer op zoek naar hoe ze dat wist. “Er hing een kalender boven Harry’s bureau. Er stond op september 2000.”

“Ik laat deze zaak niet los. En deze vraag gaat er niet voor zorgen dat je naar een ander departement wordt gestuurd. Maar ik moet het weten: zou iemand die je kent, vrienden of vijanden, dit doen om je bang te maken?” Vroeg Harry ernstig. “Ik moet het gewoon eerlijk weten.”

“Nee,” Antwoordde Draco zonder twijfel. “Mensen houden niet van me, maar ik ken niemand die zoiets zou doen. Dat en… ik heb m’n masker niet meer gezien sinds de laatste slag.”

Harry knikte en wisselde een blik uit met Hermelien.

“Neem je kit, Hermelien,” Beval Harry. “We moeten je kamer zien, Malfidus.”

Malfidus knikte stijfjes in waardering. “Potter, mijn moeder weet hier niets van. Niemand in feite.”

“Maak je geen zorgen, we gaan niet-“

Het bezoekende trio was een beetje verrast toen de scene plots veranderde. Ze waren zo gefocust op de conversatie dat ze het niet doorhadden toen herinnering Hermelien de kamer verliet.

“Wat gebeurd er?” Vroeg de bezoekende Draco, terwijl de wereld om hen heen veranderde.

“Het is een andere herinnering,” Legde Hermelien uit.

“Maar we zijn weer terug waar we begonnen,” Ging Draco daar tegenin.

“Ander moment,” Zei Harry. “Andere kleren.”

Draco keek om hem heen en zag de jonge vrouw. Ze liep weer in dezelfde gang waarin ze liep toen ze net in de Hersenpan gevallen waren.

“Kijk of je een kalender of een andere tijdsindicatie ziet,” Herinnerde de bezoekende Hermelien hen.

De herinnering Hermelien stopte net buiten haar kantoor en probeer de deur te openen. Ze sukkelde wat met enkele dossiers, een paar boeken en een tas koffie.

“Hermelien!” Riep een stem van de andere kant van de gang. Iedereen keek op en zag hoe Ron naar haar toe kwam gelopen in de stille gang. Eens hij bij haar was, nam hij haar tas koffie van haar stapek papieren en opende de deur voor haar.

“Hermelien, heb je Harry gezien?”

“Dank je,” Zei Hermelien met ongelooflijke dankbaarheid en opluchting. Met een grote zucht, liet ze haar boeken en dossiers neerploffen op haar opgeruimde bureau.

“Sinds wanneer drink je koffie?” Vroeg Ron nieuwsgierig terwijl hij naar de tas staarde.

“Sinds vandaag,” Antwoordde Hermelien. Het smaakt nog steeds vies, maar ik was de hele nacht op met al dit papierwerk. Maar dat is niet waarom je hier bent… Wat vroeg je?”

“Of je Harry hebt gezien. Het is dringend,” Herhaalde Ron.

“Hij is een officiële verklaring van Fred en George aan het afnemen,” Antwoordde Hermelien. “Maar als het dringend is, ben ik zeker dat ze het niet erg zullen vinden. Wat is er gebeurd?” Ron’s gezicht werd ineens somberder en hij keer haar aan vanuit z’n ooghoek. Ze wist precies wat die blik betekende. Hij wou het liever niet zeggen. Om een of andere reden wat het voor hem altijd moeilijke om zulke dingen tegen haar te zeggen dan tegen Harry; het was alsof hij verwachtte dat ze te zwak zou zijn om het aan te kunnen… of misschien voelde hij zich gewoon slecht bij het idee dat ze het aan moest kinnen. “Zeg het me, Ron.”

“Het zijn de Parks,” Mompelde hij donker.

Hermelien hapte naar adem en bedekte haar mond. “Hebben ze haar lichaam gevonden?”

“Patty? Nee. Dit… wel, het begon zoals elke normale zaak. We wisten dat er magie werd gebruikt in een dreuzelomgeving en we trokken eropuit om het te onderzoeken. Wel… we arriveerden er, aan hun woning, en er waren twee dode dreuzels en meneer en mevrouw Park.”

“Wat?” Vroeg Hermelien ongelovig.

“Ze waren onder de imperiusvloek – wel dat moest wel. Meneer Park was ook dood toen we er toekwamen; gedood door z’n vrouw, of zo leek het toch. Ze zag er wel uit alsof ze eerst gemarteld was. Ze was helemaal gek. Ze had stuiptrekkingen en het leek niet alsof ze, je weet wel, echt daar was.”

“Is ze oké?” Vroeg Hermelien bezorgd.

“Nee, ze was nog steeds onder de imperiusvloek, blijkbaar. We kwamen er toe en – en ze pleegde zelfmoord… recht voor onze ogen,” Mompelde Ron.

Hermelien keek nog onthutster, maar haar gedachten veranderen snel. “Ron, heb je de omgeving goed doorzocht? Ik bedoel, onmiddellijk? Ofwel as het een erg sterke spreuk of wel was de persoon die hen vervloekte in de buurt.”

“Dat weet ik en dat deden we. Grondig. Maar geen geluk. Dit gaat ons petje te boven. Het gebruik van twee of meer onvergeeflijke vloeken in één misdaadscene gaat onmiddellijk naar de schouwers. Ik denk dat ik dadelijk naar Harry ga hiervoor. Hij zou kwaad zijn als deze zaak naar iemand anders gaat. Hij zoekt Patty nu al-“

“WIJ zoeken Patty al zeven maanden,” Corrigeerde ze. “Waarom precies, dat weet ik niet. Ze … we hebben een einde nodig, denk ik. Sorry … ik ben soort van …” Hermelien pauzeerde. Ze was gefrustreerd aan het worden en emotioneel te gehecht aan de slachtoffers. Dat was een grote neen voor haar. Als ze haar job goed wou uitvoeren, dan moest ze even een stap terug zetten en ademruimte nemen. “Je hebt gelijk, Harry zal dit wel willen.”

“En je weet dat hij jou er waarschijnlijk wel heen zal sturen, dus kan ik je even goed al een sprong vooruit helpen. Ik geef je het adres wel al als je wilt.” Bood Ron aan.

Hermelien knikte. Nu was ze in orde. Ze was voorbereid. Ze zou er heen gaan en haar job doen.

“Vergeet niet, dat wanneer je vertrekt, je ervoor zorgt dat je begeleid wordt door-“

“Door een Magische Wetseenheid agent,” Beëindigde Hermelien Rons zin, haar hand uitstekend voor het adres.
“Een getrainde, goede agent, niet gewoon een-“

“Nieuweling,” Beëindigde ze z’n zin opnieuw voor hem. Ze schudde even ongeduldig met haar hand voor het papiertje met het adres. “Ik heb dit al gedaan, Ron. Ik ken-“

“Ik weet dat je dit al gedaan hebt, Hermelien,” Zei Ron ernstig. “En je bent goed in wat je doet. Ik wil gewoon dat je voorzichtig bent. Dingen zijn niet meer als hoe ze waren. Ze zijn… ik weet het niet… Ik heb gewoon een slecht gevoel, dat is het.”

“ik weet het. En ik waardeer je bezorgdheid, echt waar.” Zei ze met een warme glimlach.

De bezoekende Draco trok een grimas vanuit z’n walgelijke gevoel, en rolde vervolgens met z’n ogen over de richting waarin dit informatieve gesprek ging.

“Oh Ron, je hebt nog niet vermeld of er dreuzelpolitie betrokken was.”

“De dreuzelpolitie is weggestuurd. Ze denken dat het een eenvoudige huishoudelijke ruzie was of zoiets. Vanaf nu is het puur een toverzaak.”

“Waren de dreuzels op een of andere manier verbonden met een tovenaar dan?” Vroeg ze nerveus.

“Ja… ’t gaat om de Krauwels. Dennis’ ouders.” Ron keek naar beneden. Het was altijd zoveel moeilijker als hij het luidop zei.

“Neen… niet de Krauwels…” Zei bezoekende Harry zachtjes, een pijn in z’n borstkas bij de gedachte aan Dennis. Hij herinnerde zich de pijn en de rouw nog goed in de jongen z’n ogen toen hij z’n broer verloor in de laatste slag.

“Zeven maanden…” Zei Hermelien, haar gedachten gefocust op wat haar herinneringszelf had gezegd over Patty.

“April,” Zei Draco stilletjes. “De kalender zei April.”

Hermelien, verloren in haar eigen gedachten, keek verward op naar Draco, voordat ze besefte dat dat waar was. Er was gezegd dat Patty al zeven maanden vermist was en het was zeven maanden sinds Draco’s aanval. Ze had zichzelf horen zeggen dat ze niet geloofde dat Patty nog leefde. Zou zij degene zijn die…

Hermelien bewoog niet tot de grenzen van de volgende herinnering haar verder trokken. Ze keek op en zag dat ze nu recht achter Draco en haar herinnering zelf liepen terwijl die op een voetpad in een kleine voorstadsbuurt liepen.

Een licht windje blies om hen heen en zorgde ervoor dat kleine witte bloemblaadjes van een nabij staande bloesemende boom rond hen neer vielen alsof het sneeuw was.

“Oh stop nu met zeuren,” Zei herinnering Hermelien met een geïrriteerde stem. Ze sloot haar ogen voor een momentje om de lichte bries en de mooie bloemengeur die erbij hoorde te waarderen.

“Dat heb ik.” Gromde Draco naar haar terug.

“Ja, maar je loopt nog te bokken en dat is hetzelfde,” Zei ze lucht en betweterig. “Ik weet dat je haar niet zo goed kent en dat dit vreemd voor je is. Ik weet dat je hier liever niet bent, maar ze is de eerste persoon die ook maar een teken van Dennis gezien heeft en-“

“Ik weet waarom we hier zijn, Griffel,” Beet Malfidus haar toe. “Ik snap gewoon niet waarom IK hier moet zijn.”

“Jawel, dat snap je wel. Je weet perfect dat ik niet alleen naar eender welke ondervraging kan gaan en dat Harry best al genoeg op z’n bord heeft. Hij zou meekomen als hij kon, dat verzeker ik je,” Zei Hermelien, haar hoofd in de hoogte, als hoe het vaak was als ze in de buurt van Malfidus was.

“Ja ja, Harry heeft het druk, maar dat verklaart nog niet waarom ik hier ben. Op een of andere manier ben je precies vergeten dat ik niet echt een deel ben van de Magische Wetshandhavingeenheid,” Antwoordde hij, ze ogen in spleetjes terwijl hij naar hoog hooghartige gedrag keek.

“Jij bent een onderdeel van ons voltijdse onderzoek naar dooddoeneractiviteit. Gecertificeerd of niet, je bent deel van dit departement nu,” Zei Hermelien.

“Ik wist niet dat je zo aan een job binnen de Magische Wetshandhaving kon komen. Bieden jullie een job aan elke kerel die wordt aangevallen?” Vroeg Draco spottend.

Hermelien kon het iet laten om even te grinniken. “Enkel onuitstaanbare, sardonische, stijve koppen lijkt het me.” Grijnsde ze op een niet echt onvriendelijke manier. “En je werkt nu al bijna een jaar met ons, dus doe nu maar niet alsof-“

“Weet je, over stijve koppen gesproken,” Onderbrak Draco haar tirade. “Jij lijkt zelf ook wel erg stijf te lopen. Een beetje hulp nodig om die stok uit je-“

Hermelien keek hem kwaad aan en hij viel stil, een grote grijns op z’n gezicht.

“Wel, je bent tenminste dan toch aan het lachen,” Gromde ze stilletjes. Ze zuchtte en hief haar hand op om op de deur te kloppen. Draco verstijfde ineens. Z’n grijns verdween terwijl hij zich een trotse, statige houding aanmat. Hermelien neep haar lippen samen om geen gegrinnik te laten ontsnappen. Ze had hem dat al honderden keren zien doen en ze bleef het grappig vinden. Hij leek wel van steen, hoe hij daar stond. Uiteindelijk klopte ze en ze wachten stil op een antwoord.

Hermelien glimlachte breed toen een grote vrouw met lang bruin haar de deur opendeed.

“Andromeda.” Glimlachte Hermelien als begroeting. “Het is weer een tijd geleden. Dank je om-“

“GRIFFEL!”

De drie observeerders werden verrast door de plotse actie. Vanwaar zij stonden, leek het op een vriendelijke ontmoeting. Ze waren verschoten door Draco’s plotse uitroep en de manier waarop hij Hermelien hard naar de grond toe duwde, maar niets verraste hen meer dan het groene licht van een spreuk dat door het lichaam van de bezoekende Harry schoot.

“Verdomme, Griffel!” Vloekte Draco naar de vrouw die trillend op de grond naast hem lag. “Jij zou de expert moeten zijn. Wat was je in hemelsnaam aan het doen. ‘Toverstok klaar.’ ‘Wees waakzaam.’ Is dat niet wat je altijd naar me roept?” Draco’s ademhalingen kwamen er stokkend uit; he schudde terwijl hij haar onder d’r voeten gaf.

Hermelien keek hem aan, de plaats waarop ze net nog stond, en door de spookachtige Harry naar een verkoolde plek op een boom aan de andere kant van de straat. Langzaam, liet ze haar blik terugkomen en keek ze naar de vrouw die onbewust in de deur lag en haar trillen verergerde. “M-m-maar…”

“Ze was onder de imperiusvloek,” Legde Draco uit. Hij was er zeker van dat Hermelien dat ook wel al geconcludeerd had, maar hij begreep dat ze het nodig had om dat ook van iemand anders te horen. “Kom op. Sta recht, Griffel.”

Hermelien was verbaasd dat hij haar z’n hand uitreikte. Door haar ongelovige uitdrukking, kreeg Draco daar dadelijk spijt van. Hij hielp haar op haar voeten en ze draaide zich om om naar de vrouw te kijken die ze de laatste jaren al veel gezien had: de grootmoeder van Harry’s pleegzoon.

“Teddy!” Riep Hermelien plots. Het duurde even voor Draco besefte wat er was gebeurd en hij achter het meisje aanliep dat op volle snelheid door het huis liep. De bezoekende Hermelien keek ever verbaasd toen bezoekende Harry ook plots achter haar aanliep. Ver geraakte hij echter niet, want de scene veranderde weer.

“Verdomme! Nee! Wat is er gebeurd? Wat is er gebeurd met Teddy?” Keerde Harry zich tegen de bezoekende Hermelien alsof het allemaal haar schuld was dat ze uit die scene werden getrokken.

“Rustig aan, Potter,” Zei Draco in een harde, maar rustige stem. Hij klonk zowel bang als bedreigend tegelijkertijd.

“Verdomme!” Vloekte Harry opnieuw terwijl hij zich wegkeerde van Hermelien. Hoe voelde zich beschaamd door z’n uitval, zelfs nog meer doordat Draco hem had moeten kalmeren, maar hij kon zijn enorme en beschermende gevoelens voor Teddy nog steeds nauwelijks bevatten.

Reacties (2)

  • BettyCooper

    Wow

    8 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Mega goed geschreven weer! Ben benieuwd naar het vervolg!

    8 maanden geleden
    • lvnalovgood

      Ik ben slechts de vertaler, maar ik geef het door:D

      8 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen