Foto bij OO9. Vaillé Delicè N'avale

Vaillé knipperde een aantal keer met haar ogen, terwijl de beelden van de laatste paar minuten door haar gedachten heen flitste. Ze kon nauwelijks tot niet geloven dat ze zojuist enkele seconden van de dood verwijdert was. Het had niet veel gescheeld of ze had Ravi alleen gelaten, is het enige waar ze aan kan denken. Enkel door het feit dat zij niet kan zwemmen; beter gezegd, door het feit dat zij al die jaren vertrouwde op haar vader. Ze was altijd afhankelijk, was het niet van haar vader, was het wel van Ravi. En nu, op dit moment, was ze afhankelijk geweest van de man die recht voor haar stond.
      Haar lichaam rilde door de koude wind die door haar natte onderjurk heen waaide, waardoor ze al snel haar armen voor haar borst over elkaar heen had geslagen om zichzelf enigszins warm te kunnen houden. Het had weinig zin om haar kledingstukken bij elkaar te rapen, die waren er niet veel beter aan toe.
      Haar ogen schoten van haar lichaam naar de man zodra hij in beweging was gekomen, maar verder bewoog ze niet. Vaillé had geen weet van zijn bedoelingen en kon enkel zijn bewegingen in de gaten houden. Hij was zijn spullen van de grond aan het rapen wanneer haar blik op de dolk in zijn hand viel. Dezelfde dolk die de snee in haar arm had veroorzaakt.
      Hoewel ze tegenover ieder ander persoon waarschijnlijk een bedankje uit zou kramen, was dit op de een of andere manier niet mogelijk. Hoe kon ze iemand bedanken, die een aantal dagen geleden zo bruut had gehandeld binnen de herberg?
      ”Ik denk niet dat ik je vroeg om een brutale mond op te zetten.” Is wat er geïrriteerd uit zijn mond kwam. Het was verre van iets voor Vaillé om zo’n reactie te geven, echter was dit anders. Hij was anders. Hij was iemand die geen bedankje verdiende, zelfs niet voor een daad die haar anders het leven zou hebben gekost. Zijn handen zaten onder het bloed van tientallen personen, zijn netvlies vol met misselijkmakende beelden en zijn herinneringen met niets minder dan haatdragende gebeurtenissen.
      Vaillé volgde zijn bewegingen nauwkeurig totdat hij naast haar tot stilstand kwam en neerhurkte. Ze voelde hoe haar hart sneller begon te kloppen bij elke beweging die hem dichter bij haar bracht. Hij stak zijn hand naar haar uit en voor luttele seconden staarde ze naar zijn hand; grof en vol met littekens. Het verbaasde haar dat ze niet al was opgestaan en zichzelf naar binnen had gebracht om op te warmen en andere kledij aan te trekken. Dat ze hier op de grond had gezeten en enkel naar de man had gestaard.
      ”Henry,” stelde hij zichzelf voor nadat Vaillé haar hand had vrijgemaakt om deze vervolgens in de zijne te leggen. Bij het horen van zijn naam, schoten haar groene poelen automatisch naar zijn ogen. Door de jaren heen, had ze zichzelf een bepaalde controle aangeleerd zodat ze de neiging om mensen in hun ogen aan te kijken niet zozeer voelde. Vaillé haar ogen schenen alles weg te geven; er was niets wat zij verborgen kon houden zodra ze een blik had uitgewisseld. Ravi dacht dat dit de reden was dat veel mannen een bepaalde interesse in haar hebben, iets wat naar haar smaak te veel werd geuit binnen de herberg.
      Echter duurde het langer dan normaal voordat zij doorhad dat ze zijn bruine irissen aan het bestuderen was. Er was geen moment van twijfel, voordat zij haar blik vrijwel direct van hem afwendde en naar hun handen liet afdwalen.
      ”Nu je mijn naam kent, kan je me dan eindelijk die van die twee heren van daarnet geven?”
      Vaillé trok haar hand terug en bracht een pluk haar achter haar oren, waar de rest van haar haren aan elkaar waren vastgeplakt. Iets wat haar op dit moment weinig kon schelen. Ze fronste haar wenkbrauwen en probeerde de gezichten van de mannen voor haar te halen, ondanks het gevoel van afkeer wat er door haar lichaam ging.
      Lance, Lance, Lance.
      ”Ik eh,” Vaillé schraapte haar keel om vervolgens een restje water uit te hoesten. “Ik heb enkel de naam Lance gehoord.” Vervolgde ze op een zachtere toon, een toon die klonk als dat van een vreemde. Had ze zojuist toegegeven aan Henry? De man die een aantal dagen geleden de herberg binnen was gestormd?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen