Foto bij H01 Esmey

Esmey POV

"Esmey, schiet op we gaan!" tien seconden bleef het stil, toen volgde er een luide "NU Esmey". Ik zat nog steeds in mijn versleten joggingsbroek op bed. Het liefst deed ik alsof er niks aan de hand was, alsof het nooit gebeurd was. Maar de luidde voetstappen van mijn moeder op de trap hielpen eraan herinneren dat het wel gebeurd was. Mijn vriend met wie ik al 3 jaar een relatie had was dood, en hij kwam nooit meer terug. Boos gooide mijn moeder de deur open, klaar om te gaan schreeuwen maar het aanzicht van mij liet haar stil. Ik wist niet hoe ik eruitzag, maar het moest verschrikkelijk zijn. Opgekruld als een klein balletje lag ik op bed met mijn mascara tot aan mijn wangen. Tranen liepen over mijn wangen en maakte mijn witte dekbed zwart. Mijn moeder zuchtte zachtjes, "kom op lieverd" was het enige dat ze zei. Ze hielp me overeind, fatsoeneerde mijn make-up en hielp me zelfs met het aandoen van mijn kleding.

Ik schrok wakker van de trillende mobiel die naast mijn kussen lag. Het was midden in de nacht, vijf voor een om precies te zijn. Dat betekende dat ik nog precies 5 minuten had voordat Amy met haar scooter aan het einde van de straat stond om me op te pikken. Samen met haar zou ik naar een feestje gaan waar ik eigenlijk van mijn ouders niet heen mocht vanwege huisarrest. Ik graaide het zilveren kettinkje dat ik voor mijn 18de verjaardag van mijn moeder had gekregen en deed het snel om. Het bedeltje zou geluk geven, en dat had ik wel nodig. Mijn ouders sliepen altijd heel licht en dat maakte ontsnappen uit mijn kamer alleen maar moeilijker. Daar kwam bij dat we buiten konijnen hadden zitten die bij elk harde geluid gingen stampen. Dus ik moest zachtjes zijn, heel zachtjes. Heel stil deed ik mijn raam omhoog en klom op de uitbouw van de woonkamer. Met mijn armen ging ik aan de rand hangen en liet me de laatste meter naar beneden vallen. Mijn landing werd gedempt door het gras, maar toch ging ik voor de zekerheid met mijn rug tegen de muur staan. Mocht een van mijn ouders het gehoord hebben dan konden ze niks anders zien dan een vredige tuin waar alles stil was. Tijd om te wachten had ik niet dus liep ik met mijn rug tegen de muur naar de uitgang van de tuin. Ik sloeg me voor de kop dat ik mijn wekker niet vijf minuten eerder had gezet. Maar ik was zo moe dat ik elke minuut die ik kon slapen met beide handen aannam Zo zachtjes mogelijk klom ik over het laatste obstakel, het tuinhekje. Op het hekje zaten allerlei punten die mijn huid open kraste, maar het kon me niets schelen. Ik moest en zou naar het feest om de waarheid te horen. Na het hekje rende ik naar de schim die aan het eind van de straat stond. Het was maar 60 meter, maar toch was ik al helemaal uitgeput.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen