Foto bij H02 Lianne

Lianne POV

"Lianne, Lianne, Lianne, Lianne en Lianne daarheen jullie gaan naar buiten" vijf van de achtentwintig Lianne's werden aangewezen om de favoriete klus te doen, vampiers jagen op vollemaan. Hun gezicht klaarde op en vrolijk liepen ze achter de negen Lache's aan. De letter L was heilig bij de weerwolven en moest aanbeden worden door het altijd met een hoofdletter te schrijven en het zo vaak mogelijk te gebruiken in namen. Vampiers waren zo onheilig als maar kon zijn en moesten afgemaakt worden om deze wereld te reinigen. Van de duizenden meisjes die geboren waren uit twee weerwolf ouders heette minstens de helft Lianne. Voor de jongens was dat Lache. Dit waren dé weerwolf namen die jouw kind extra kracht zouden geven door de weerwolf goden. Mijn naam was ook Lianne, maar van kracht was niks te merken.
"Lana, Lianne, Lianne, Lee en Lacey" jullie gaan naar de keuken.
"Lianne, en Lara" Jullie zijn vrij vandaag, alweer..." Hij keek me aan met een gemene grijns op zijn gezicht. Ik was weer vrij, net als gister en die dag daarvoor en zo al een maand lang. Vrij zijn was iets om je voor te schamen, je was dan niet goed genoeg om iets anders te doen. Gefrustreerd liep ik naar huis terug. De gangen waren van klei, de vloer was van klei en zelfs het plafond was van klei, we zaten onder de grond. Lampen hingen aan de houten balken die de ondergrondse gangen behielden van instorten. Vlug rende ik door naar huis, mijn tranen liepen over mijn wangen richting mijn kin om vervolgens de grond nog meer te bevochtigen. Moeder zag me binnenkomen en keek me met een treurig gezicht aan. Ze wist wat het betekende als ik binnen tien minuten weer terug was. Vader keek me niet aan, hij had me 3 weken geleden al onteert uit zijn gezin. Mijn broers waren beter, mannen waren altijd beter in zijn ogen. Ik was niks. Ik negeerde hem, zoals ik al deed mijn hele leven.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen