Foto bij H03 Esmey

Het verhaal zal even op gang moeten komen voordat jullie alles snappen, maar het zal heel spannend worden!

hehe ben je daar eindelijk, als je een minuut later was gekomen was ik weggeweest.’ Typisch Amy. Eigenlijk mocht ik haar niet maar ze was het enige vervoersmiddel dat ik kon krijgen dus ik moest niet kieskeurig zijn.
‘Geef me nou maar die helm, en rijden met dat ding’ zei ik nog na hijgend van het rennen. Ze mompelde geïrriteerd maar gaf me toch de helm en reed weg. Ik hoopte maar dat mijn ouders niks hadden gemerkt, anders kwam er flinke huisarrest op de tijd die ik nu al had. De consequenties van de diefstal die ik had gepleegd waren groot, ik moest gelijk na school naar huis en behalve naar mijn werk mocht ik niet naar andere uitstapjes. Ik stool nooit iets, maar die nacht was ik compleet van de wereld. Ik was zo dronken dat ik zelf niet eens meer wist wat ik nou precies gedaan had. Het enige dat ik wist was dat de jongens waar ik mee op stap was me hadden uitgedaagd iets uit een winkel mee te nemen. Ze wisten dat ik dat zou doen aangezien ik nooit een uitdaging laat varen. Maar ik werd betrapt, zij rende weg en ik was natuurlijk de pineut. De 151 euro boete nam ik voor lief, ik had hem zelfs 3 keer willen betalen als ze mijn ouders erbuiten hadden gehouden, maar helaas. Ik was vorige week nog minder jarig dus was dat niet mogelijk. Ik kreeg enorme preken met dat ik me anders moest gaan gedragen. Maar ze pakte me niet te hard aan, ze wisten net zo goed als ik dat dit allemaal een reden had. Het kwam door Connor. Connor was mijn vriendje, hij werd aangereden, berooft en achtergelaten. Uren later vonden ze hem, maar het was al te laat. Hij was doodgebloed door de wonden in zijn nek. Ik wist dat ik verkeerd bezig was, ik wist dat ik mijn leven vergooide met al die alcohol en drugs, maar het was mijn manier van verwerken. Ik voelde de pijn niet meer die uit mijn hart stroomde. Mijn ouders probeerde me te helpen en wilde alles voor me doen. Maar ik moest een ding beloven. Ik zou mijn normale leven weer oppakken en stoppen met roken, drugs en drinken. Ik zou me aan deze belofte houden, maar ik ging hoe dan ook vandaag naar dat feestje. De vrienden van Connor waren er, en ze wisten iets van Connor’s dood dat ik niet wist. En ik moest en zou weten wat het was al zou ik de rest van mijn leven er voor opgesloten worden.

Tien minuten lang genoot ik van de wind die door mijn haren waaide. Maar toen stonden we voor de deur van een oud verlaten huis dat een stel vrienden van Connor hadden gekraakt. De muziek die aanstond kon ik hier al horen. Het pand was gekraakt, al meerdere weken. Dat was maar goed ook want de muziek stond harder dan ik ooit ergens gehoord had. Zo snel mogelijk gaf ik de helm terug en rende na de deur zonder ook maar om te kijken naar Amy die mij hierheen had gereden. Ik hoorde haar nog klagen maar ik negeerde het. Ik mocht haar niet, zij mocht mij niet dus ik ging er niet omheen draaien.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen