Foto bij H04 Esmey

Esmey POV

Esmey je bent er, ze wachtte al op je in de keuken’. De lange jongen die voor deurportier speelde wees me de goede richting op. Iedereen zat in de woonkamer. Ze dansten, rookte en dronken totdat ze er letterlijk bij neer vielen. Als ik niet beter wist zou ik bijna zeggen dat het hier gezellig was. Maar iedereen was hier om het verdriet van een vriend te verwerken, ook al was deze manier raar. Ik kon geen stap verzette of ik botste tegen iemand aan. Hun blikken veranderde snel, van een vrolijke nietszeggende blik tot een blik die spijt in hun ogen veraade. Ze hadden het met me te doen, net als iedereen die me zag. Maar het maakte me niks meer uit, ik kon er niks meer aan veranderen behalve dat ik er misschien eindelijk achter zou komen wat er werkelijk gebeurd was. Met een bonzend hart van nieuwsgierigheid klopte ik op de deur die naar de keuken leidde. Mike, een vriend van mij, deed open en wees me naar een stoel. Het was wonderbaarlijk hoe de muren van dit pand het grootste gedeelte van het geluid buiten hield. De muziek verdween op de achtergrond en mijn gehijg was te horen. Mike ging op een stoel tegenover mij aan de ronde tafel zitten.
De keuken was klein, donker en rook naar whisky. Er stonden vier stoelen in, die het gewicht van de grote jongens amper kon dragen. Net als dit hele huis was alles oud, vies en verrot. Maar zij waren er blij mee. Ze hadden geen geld of baan en zelfs een lamp was te veel geld voor ze. Het enige dat deze kille ruimte dan ook verlichtte was een kaars waar een aantal foto’s naast lagen. Foto’s van Connor. Foto’s van hem en mij, van hem en zijn vrienden. Blije foto’s
‘Ontsnapt uit je gevangenis?’vroeg Mike zonder zijn betreurde blik van de foto’s af te wenden. Zijn lange lichaam met zijn gespierde schouders ruste op de tafel. Zijn blonde haar zat in de war en zijn bruine ogen zagen rood van ellende.
‘Tijdelijk, wat weten jullie?’vroeg ik gelijk hak op de tak, zoals altijd.
‘Connor is niet doodgegaan door het auto ongeluk’ zei Robin die voorover gebogen op het aanrecht leunde, met zijn rug naar me toe. Geschokt ademde ik in en snapte ik waarom iedereen in gedachte verzonken was.
‘Als het de auto niet was, wat was het dan wel? Vroeg ik verbaast.’
‘Weten we niet zeker’ zei Lucas met zijn zware donderende stem.
‘Het maakt me niet uit dat je het niet zeker weet, wat is het?’ Tranen druppelde alweer uit mijn ogen. ‘Alsjeblieft, vertel het me. Iets is beter dan niets’. Robin draaide zich om en keek me aan met de zelfde betreurde blik als Mike. Maar niemand zei iets.
Robin zuchtte hardop en Mike pakte de fles whisky die ik gretig uit zijn handen trok en achterover gooide. Ik lustte helemaal geen whisky, maar alles met alcohol was nu meer dan welkom.
‘Ik wil het je best vertellen, maar je gaat het niet leuk vinden.’.
‘Maakt me niet uit ik wil het weten’ zei ik koppig.
‘Denk na Esmey en doe nou voor een keer niet zo koppig. Misschien wil je het wel niet weten. Is het niet beter om hem te onthouden zoals hij was in plaats van stad en land afgaan op zoek naar antwoorden. Kijk hoe je beland bent, elke avond dronken, stoned. Dit is niet hoe hij gewild had dat je door ging. Ga naar huis en vergeet dat je hier geweest bent’. Ik keek Lucas aan alsof hij gek was. Ik was hierheen gekomen voor antwoorden, dan zou ik ze krijgen ook.
‘Kijk me recht in mijn ogen en zeg me dat je het me niet gaat vertellen’ fluisterde ik, mijn tranen bedwingend. Alle drie keken ze me aan. Ze snapte het, ik was een wrak, niet alleen omdat ik mijn vriend had verloren, maar omdat ik niet wist wie het op zijn geweten had.
‘Laatste tijd zijn er verdwijningen en mensen die dood gevonden worden op straat, daar was je van op de hoogte toch?’ bromde Lucas met zijn zware stem.
‘Ja, de kinderen en jongvolwassenen die verdwijnen uit huizen, scholen en sportclubs. Niemand is dat ontgaan, overal hangen van die vermist briefjes alsof het een kat is die ze terug willen vinden. En dan heb je nog de doden die je elke keer tegen komt als je gewoon naar huis fietst. Ik heb er nu al drie gezien, elke keer met een groep huilende en schreeuwende vrienden en familieleden om het bloedende lijk Altijd zijn de sieraden weg en de portemonnees zijn altijd spoorloos .Het is wachten totdat iemand die je kent aan de beurt is.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen