Geschreeuw van mijn moeder vulde mijn gehoor, het weekend was begonnen waarin ze dit keer al haar kroost bij een had. Dus de gescheiden weekenden hoe we het eerder gehad hebben. Was wat veranderd, Tim en Andrew, Danisha en Noah waren dus alle vier over het zelfde weekend.
Geloof het of niet, mam had in een erg lange tijd eens een klein beetje verantwoordelijkheid opgenomen.
Ze had zelfs Tim en Noah opgehaald.
Volgens mij was er ook een redelijk hevige ruzie ontstaan weer tussen een van de paren.
Maar geloof het of niet, nu ze alle vier hier waren, met June en Fay er ook nog is bij was het een kippenhok.
Overal lag her en der speelgoed, kleding, drinkbekers en op zeker plaatsen ook nog lege borden.
Mam kon het niet bolwerken, vier logees, en twee vaste slapers. Ze werd gek, heel erg gek, leek de gehele tijd maar als een kip zonder kop achter haar kinderen aan te rennen.
Schreeuwen, gillen, roepen dat ze het niet moesten en mochten doen. Maar luisteren deden ze niet. Ze had geen ouderlijk gezag over ze, ze liepen gewoon dwars over haar heen.
Een grinnik kon ik als zoon zijnde niet onderdrukken. Zelfs mijn oudere zus Sterre mocht niet gaan helpen, nee ze zou het zonder ons moeten kunnen. Ze was oud en wijs genoeg, en daarbij had ze lang genoeg kunnen feesten.
Verantwoordelijkheid had ze niet, laat staan instinkt om voor haar kinderen te kunnen en willen zorgen.

"Klinkt grappig, niet" vroeg ik Sterre die met een pruillip naar buiten zat te staren.
"Ik wordt gek" fluisterde ze, haar hoofdschuddend.
"Al vanaf 11:00 is het bal, mijn oren fluiten" klaagde ze, een verbeten trek rond haar lippen.
"We kunnen de hort op als je wilt" fronste mijn wenkbrauwen "de tank is vol" merkte ik verder op.
Ze schudde haar hoofd, ze baalde ervan dat het weekend bij pap niet doorging. Hij was weg voor een of ander congres en daarbij vond hij en onnodig ons over te laten komen als gij er zelf toch niet was. We zouden immers ons dan moeten vermaken met Lachlan, die momenteel overuren werkte.
"Wat wil je dan" vroeg ik mijn zuster verbaasd.
"Rust" fluisterde ze.
"Dat vind je alleen in La-Push" mompelde ik bedenkelijk.
Want ook ik wilde wel wat rust, wat stilte rond me. Hier in Port-Angeles was alles zo lawaaiig, dat je de helft van de tijd zeker wist dat je geluidsoverlast had. De straten waren druk, de winkels waren overvol en of vele schappen waren leeg. Toeterende, auto's, bussen en trams, nee ik wilde later niet in een stad wonen. Zou naar een of ander dorp trekken.
Net als Sterre voelde ik mij hier niet op de plaats.
Een buitenstaander, die niet begrepen werd en werd gezien als uitschot. Afval, waar niets mee gedaan moest worden.
"Zullen we vanavond een filmpje pakken" vroeg ik mijn zus. Verbaasd trok ze haar hoofd van het raam af, "je bedoelt de bioscoop" vroeg ze, fronsend.
"Ja, dan gaan we naar de bioscoop, nemen een extra lange film, even geen gekrijs" glimlachte ik mijn zus toe. Ze knikte, waarop ze een glimlach op haar gezicht kreeg.
"Je zit wel vol goede ideeën" grijnsde ze.
"Ach, soms hé" grinnikte ik, mijn schouders optrekkend.
"Soms, heb je hersens, soms wil je ze gewoon niet gebruiken, hé broertje" lachte ze mij een set gevend.
"Tuurlijk" knikte ik haar een tets op haar reet gevend.
"Oeeee, tetst lekker, goed stevig" knikte ik plagend.
Ze rolde haar ogen in haar kassen en begon haar hoofd te schudden, "het is dat je me broertje bent anders had je daar beneden allang geen klokkenspel meer hangen" mopperde ze, zich op haar bed laten vallend.
Ik begon te lachen, luid waarbij het geschreeuw van mam even werd gedimd.

Reacties (1)

  • Luckey

    Geen medelijden met mam
    Lekker voor der
    Nu zij weer een beetje ontspannen

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen