||Diana Cassandra Volturi
Een paar weken later...

'Wat ben je aan het lezen?' vraagt een diepe en ruwe stem.
      Een huivering kruipt over mijn rug en hoewel ik de draad kwijt raak, doe ik net alsof ik de jongen in de deuropening niet gehoord heb en doe ik alsof ik nog diep in mijn boek verzonken ben. Vanuit mijn ooghoeken zie ik hoe Thorn me een knipoog zendt en uit haar kamer verdwijnt. Juist ja, haar kamer. Ik woon bij Thorn, iets waarvoor ik haar eeuwig dankbaar kan zijn. Ik ga binnen een paar dagen zelfs voor het eerst naar een echte school, al betwijfel ik of ik er werkelijk iets ga leren dat ik al niet weet, maar het gaat om het idee.
      Een paar roestbruine vingers drukken mijn boek omlaag en het boek maakt plaats voor een paar chocoladebruine ogen die me nieuwsgierig en bewonderend aanstaren. Zo staart Paul me altijd aan, alsof ik het kostbaarste in het universum ben. Hij heeft me nog steeds niet verteld wat het precies is dat ik niet weg kan, als hij überhaupt tegen me praat, want meestal staart hij gewoon naar me. Zijn enige korte verklaring was dat het iets met het wolvengedoe te maken had. Hoe dan ook, ik wil het van niemand anders dan hem horen en dus blijft het voor nu giswerk.
      'Ik lees Plato,' antwoord ik met een wijze glimlach, terwijl ik het boek dichtklap.
      'Ik dacht dat plato iets met yoga was,' mompelt Paul verstrooid. Hij frons zijn wenkbrauwen, diep nadenkend, terwijl hij zijn achterste op het randje van Thorns bed parkeert.
      'Dat heet pilates, Paul,' grinnik ik onder mijn adem. Het is amuserend om Pauls brein te horen kraken en hem te zien fronsen. Hij kan zo z'n best doen om me te begrijpen, maar soms kan ik gewoon aan zijn gezicht zien dat het hem niet lukt. 'En Plato en pilates zijn twee compleet verschillende dingen, alsjeblieft, dankjewel.'
      'Oh ja natuurlijk,' antwoordt Paul met een grijns rond zijn lippen. 'Hoe komt het toch dat je zo ontzettend slim bent?'
      'Bijna elf eeuwen aan ervaring,' antwoord ik met een wijze glimlach.
      'Oh ja, oudje, ik heb op de zolder van de schuur iets gevonden dat je misschien wel kan interesseren,' mompelt Paul onder zijn adem. Vanachter zijn rug tovert hij een leer gebonden, erg dik boek en ik kan de stofdeeltjes van het boek af zien dwarrelen.
      'Hier,' grijnst Paul. Hij ploft het enorme gevaarte op mijn schoot en een wolk aan stof reist op in mijn gezicht.
      Doordat ik in mijn mensenvorm zit, om het risico dat Thorn's ouders achter mijn geheim zo klein mogelijk te maken, kietelen de stofdeeltjes mijn neus en laat ik een zachte nies horen. Vaag kan ik me herinneren dat ik vroeger al een hekel aan stof had omdat ik er zo gevoelig voor was.
      De titel is in een taal geschreven dat ik niet herken en met opgetrokken wenkbrauwen kijk ik Paul aan. Tot mijn verbazing kijkt Paul me al aan, met een blik vol verbazing en liefde in zijn ogen.
      'Wat?' vraag ik met opgetrokken wenkbrauwen. Ik hoop dat ik geen etensresten op mijn wangen heb zitten, want het is gebleken dat ik lang niet zo goed met menseneten om kan gaan als bloed.
      'Je nieste echt enorm... schattig,' antwoordt Paul sprakeloos.
      Ik rol met mijn ogen en geef hem een stoot tegen zijn schouder. 'Dit is geen sprookje, Paul, iets beter je best doen. Dan nu, leg me dit boek eens uit.'

Reacties (3)

  • Raw

    Zoooo cute

    2 jaar geleden
  • Butterflygirl

    CURIOUS

    2 jaar geleden
  • VampireMouse

    Cuteeeeeeeeeee maar vampieren mogen toch niet over de rivier komen? Of woont thorn niet in dat gebied?

    2 jaar geleden
    • Raw

      Volgens mij mogen ze dat sinds de Cullens en de wolven samenwerkten om Thorn te vinden. En daar bovenop is Diana/Cass Paul's inprent.;)

      2 jaar geleden
    • VampireMouse

      Oja.. Dit loopt allemaal door elkaar. Never mindxD

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen