Een nieuw hoofdstukje, omdat ik het leren en stressen even beu was.
En ook wel omdat mijn lieve Natas haar reacties mijn dag helemaal beter maakten! Bij deze bedankt en welkom terug zou ik zeggen!
Geniet van dit stukje!

Het was een warme dag voor de tijd van het jaar. Durin’s dag was nu echt wel dichtbij. In Erebor werden dan ook al alle voorbereidingen getroffen voor het feest. Thorin liep op de tippen van zijn tenen, zijn vader en grootvader wouden dat hij op Durin’s dag een dwergenvrouw zou kiezen om zich mee te binden. De tijd was gekomen waarop Thorin ook weleens aan een huwelijk en kinderen mocht beginnen denken. Thorin zelf had hier absoluut nog geen zin in, en ook Terwyn vond het natuurlijk belachelijk dat zijn vader en grootvader hem hiertoe verplichten. Zelf zei ze natuurlijk niets. Dit durfde ze niet, sinds de dood van Frerin had koning Thror haar al voldoende in de gaten gehouden en elke fout die ze maakte was voor hem voldoende om nog meer op haar neer te kijken en te geloven dat ze ongeluk bracht in de familie, of in zijn koningschap dan toch. Steeds meer leefde Thror een teruggetrokken leven, hij leek zich te verstoppen vond Terwyn. Bleef vaak in zijn vertrekken, zat dromend op zijn troon, of zat in de schatkamers rond te snuisteren tussen al zijn gouden bekers, borden, munten, en diamanten. Vaker en vaker was hij terug te vinden in de schatkamers al starend naar al zijn rijkdommen. Terwyn hoorde Thorin er vaak over praten tegen Thrain, deze vertelde zijn zoon dan natuurlijk dat hij zich niet moest moeien in andermans bezigheden. Toch had hij gelijk, zijn grootvader was bezeten aan het geraken van zijn rijkdommen en dat betekende nooit iets goed. Ach ja niet dat het Terwyn veel uitmaakte wat de koning deed, of wat er met hem gebeurde, hij gaf nooit echt om haar dus laat staan dat zij echt om hem gaf. Ergens in de vroege namiddag net na het middag eten liep Terwyn met Farryn door de gangen op weg naar het balkon waar ze over de stad Dale zouden kunnen uitkijken. Ze vond het wel een leuke plaats in de berg, ergens bood het veiligheid, en tegelijk kon ze genieten van de frisse openlucht en het verre uitzicht. Terwijl ze op de uitkijk stonden en genoten van de zonnestralen op hun gezicht hoorde Terwyn een niet menselijke kreet vanuit de verte komen. Even dacht ze dat ze droomde en schudde zacht haar hoofd. Pas toen ze nog een kreet hoorde die dichterbij klonk keek ze op. De wachters die zich op het balkon bevonden keken ook al verward om zich heen. Plots zag Terwyn Balin en Thorin het balkon oplopen. ‘Balin geef het signaal, laat Dale zich voorbereiden!’ hoorde Terwyn Thorin zeggen. ‘Wat is het?’ Vroeg Balin ‘Een Draak’ siste Thorin na even pauze te hebben gehouden en te luisteren naar een diep gekraak van bomen die tegen de vlakte gingen. Hierna schreeuwde Thorin ook vanaf het Balkom naar binnen toe dat er een draak aankwam. Een volgende oorverdovende kreet en een paar vliegende bomen waren het eerste beeld dat Terwyn kreeg van een gigantisch schepsel dat maar 1 doel had, levens verwoesten en eigendommen vernielen om zelf in zijn bezit te nemen. ‘Ren Terry!’ Schreeuwde Thorin dan ook waarbij Terwyn zonder omkijken Farryn vast greep en het op een lopen zette dieper de berg in. Thorin zelf greep zijn trouwe vriend Balin vast en ging zich achter een groot stenen pilaar verstoppen, net op tijd voor de draak zijn vuur loste op het balkon. Terwyn zelf verstopte zich in een de gang van de koninklijke vertrekken waar ze ook Dis en Farin en de kinderen vond. Het leger van Erebor stond al klaar bij de ingang om de draak te lijf te gaan eens het de deuren openbrak. Iets wat niet lang zou duren aan de vlammen te zien die binnendrongen via elke spleet. Terwyn kon niet ontkennen dat ze doodsbang was, ze was zelfs blij dat haar dochter en man dit niet hoefden mee maken. Zou dit de manier zijn waarop zij op haar einde moest komen? Waarop Farryn op zijn einde kwam? Werd Erebor echt een tombe? Even ging ze echt geloven dat zij al het ongeluk naar het dwergenvolk en de berg bracht. Maar lang had ze niet om hierover na te denken, een ferm greep rond haar arm van Dis bracht haar weer in werkelijkheid. Net op tijd om te zien hoe de draak de enorme deuren en stukken van de muren eromheen afbrak en binnen stormde, alles op zijn weg verbrandend of uit de weg slaande met zijn gloeiende adem en gigantische poten. Geen enkele soldaat was opgewassen tegen dit soort wezen. Dis rende voorop in de gangen met de kinderen achter zich aan en Farin helemaal achteraan, Terwyn was nog nooit zo blij geweest dat ze vroeger altijd door het kasteel rende en zich overal ging verstoppen met Frerin zelf in ruimtes waar ze anders niet mochten komen. Dit zorgde ervoor dat ze nu snel een uitgang vonden die hun naar buiten toe leidde waar ze ook al een heel ander deel van het dwergenvolk terugzagen. “Laat Thorin en Balin alsjeblief ook veilig zijn” dacht Terwyn nog terwijl ze verward en bang om zich heen keek op zoek naar bekenden buiten Dis en haar gezin.

Reacties (1)

  • Croweater

    Aww dat ze dit ook nog moet meemaken! Ik had de hoop dat ze hier voor die tijd al weg was. D:

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen