Foto bij Hoofdstuk 6.2 - De Herinnering Achterna

I'm on a roll. En ik kon niet echt slapen vannacht.
Veel leesplezier! c:

“Harry? Harry?”

Harry keek op en leek dan zichzelf pas te herinneren toen herinnering Hermelien z’n naam riep. Hij keek verder in de gang en zag dat ze achter zijn herinneringszelf aanliep.

“Het klinkt wel alsof het dondert in deze gangen. Wat is er aan de hand? He-“

“Ik heb geen tijd, Hermelien,” Zei Harry gehaast.

Angst greep haar toen ze in z’n ogen een vurige en kwade vastberadenheid zag. Het kon maar twee dingen betekenen: dood of dooddoeners. Ze wou dat het geen een van de twee was.

“Harry?” Ze jogde achter hem aan.

“Niet nu, Hermelien,” Vermaande hij haar.

“Zeg me gewoon wie? Waar?” Smeekte ze. Hij stopte en draaide zich om naar haar. Dat was al geen goed teken.

Harry keek in haar ogen en zei, “Iemand heeft het duistere teken gezien boven het landhuis.” Hoe moest niet verduidelijken wiens landhuis, want dat begreep ze meteen.

“Neen!” Hapte ze naar adem. “Malfidus?”

“Ik weet het niet. Dat is waarom ik moet-“

“Ik ga met je mee!” Zei Hermelien vastbesloten.

“Hermelien, dit is niet jouw taak,” Zei Harry terwijl hij haar arm vastgreep om haar terug te houden.

“We hadden gezegd dat hij veilig zou zijn. Dat we hem zouden beschermen. Ik ga mee, Harry,” Zei ze vastberaden. Harry zag z’n eigen vastberadenheid weerspiegeld in haar ogen en hij wist dat hij dit niet kon winnen.

“Draag dan een schildmantel en verlaat m’n zijde niet,” Beval Harry terwijl hij een mantel in haar handen duwde. Bezoekende Harry en Hermelien wisselden een blik uit en keken vanuit hun ooghoeken naar bezoekende Draco voor zijn reactie. Ze waren beiden behoorlijk nerveus om te zien wat de herinnering hen vervolgens zou tonen; Malfidus moest minstens het dubbele daarvan ervaren.

De herinnering Hermelien racete de volgende kamer in met Harry en voordat de bezoekers konden volgen, veranderde de wereld rondom hen op een manier die ze nog niet eerder hadden meegemaakt. Het was lang en smal met snel flitsende kleuren en het stopte even snel als het begonnen was.

“Wat was dat?” Vroeg de bezoekende Harry.

“Ik denk dat ik net verdwijnselde,” Antwoorde Hermelien zachtjes. Ze zag zichzelf en Harry over de voortuin lopen voorbij de poort en wees naar hen voor de andere twee bezoekers. Ze knepen hun ogen dicht voor de ondergaande zon en liepen om terug op gehoorsafstand te zijn. Ze moesten hun tempo wat opdrijven naar een sprint terwijl de herinnering Harry en Hermelien zich het huis binnen haasten. Bezoekende Hermelien bleef steeds blikken naar Draco werpen. Hij zag eruit alsof hij moest braken.

“Er is nog niets gebeurd,” Herinnerde ze hem. “We zijn hier zodat we dit kunnen voorkomen…”

Draco gaf haar geen teken dat hij haar gehoord had. Hij bleef een stoïcijnse uitdrukking op z’n gezicht houden terwijl hij achter de vertragende groep liep. Er waren zo’n dozijn schouwers die binnen en rond het landhuis liepen. Harry en Hermelien liepen richting een klein groepje dat aan de tekenkamer stond.

“Robards?” Kondigde Harry z’n aanwezigheid aan.

“Potter. Goed, kun je-“

“Kan ik de westvleugel controleren? Is die al gecontroleerd?” Onderbrak Harry hem. Hermelien hapte naar adem toen een van de schouwers een stap opzij deed. Ze zag er een paar in nylonkousen en hakken gehulde voeten op de grond. Een kleine stroom bloed liep er in een plasje. Ze moest niet meer zien om te weten wie het was.

“Ik ging je net vragen om daar te gaan kijken,” Informeerde Robards Harry.

“Malfidus…?” Vroeg bezoekende Hermelien voorzichtig. Draco zag er bleek uit, zijn ogen ongefocust terwijl hij staarde naar wat hij kon zien van z’n moeders lichaam. Hij wou een stap vooruit zetten, maar Hermelien legde vriendelijk maar stevig haar hand op z’n arm. “Niet doen…”

Voordat hen een keuze werd gegeven, werden de bezoekers verder getrokken en waren ze verplicht de herinnering de trap op te volgen naar de westvleugel. Hermelien en Harry raceten de gang uit, Harry z’n toverstok gebruikend om elk paar dubbele deuren open te gooien. Hermelien wachtte angstig bij elke deur terwijl Harry vlug keek of er niemand zich verschuilde of er verscholen was. Bij het vierde paar deuren dat Harry opengooide, stopten ze. Hermelien had naar adem gehapt en bedekte haar mond terwijl Harry stokstijf stond, zijn lippen geopend van de shock.

Bezoekende Harry en Hermelien liepen de kamer in om te zien wat hun herinneringszelven er zagen en Draco volgde op autopiloot. Daar, op de hardhouten vloer, lag Draco Malfidus met z’n gezicht naar de grond en bewegingsloos met z’n grijze ogen ongefocust. Herinnering Hermelien knielde naast z’n hoofd en plaatste haar vingers op z’n hartslagader in z’n nek, tranen welden op in haar ogen.

De bezoekende Hermeliens ogen welden op op dezelfde manier. Ze keek naar de levende Draco, die er zowel misselijk als verdoofd uitzag.

“Oh hemel, Harry…” Snikte de herinnering Hermelien.

“Hij is…?”

Hermelien snikte harder. “We zeiden dat we hem zouden beschermen… Verdomme! Waarom kon hij niet gewoon luisteren? Waarom kon hij niet gewoon in het hoofdkwartier verblijven zoals we vroegen? Verdomme, Malfidus!”

“Hermelien… ik weet… ik…” Harry keek neer en weg, vol schuld, pijn en woede.

“We hadden dit moeten voorkomen…” Herhaalde Hermelien.

“We konden hem niet doen vertrekken,” Zei Harry zachtjes. Hij stopte; hij wist at het niet was wat ze wou horen op dat moment. Ze wou even alles en iedereen de schuld geven, maar ze wou niet dat Harry dat ooit deed.

“Dit klopt niet. Dit is niet juist,” Zei de bezoekende Hermelien ernstig. “Je bent niet dood, Malfidus. Dat kan niet. We hebben Aurelian nog niet gezien. Je kunt daarvoor niet doodgaan.” Harry en Draco keken beiden op naar Hermelien en ze kon zien dat ze dankbaar waren voor die herinnering daaraan; of ze het vergeten waren, dat wist ze niet, maar ze hadden even die bevestigen nodig.

“Hermelien… ik… ik moet nog-“ Begon de herinnering Harry ongemakkelijk.

“Ik weet het, Harry. Antwoorde Hermelien, haar ogen nog steeds op Draco gericht.

“Ze zullen iemand sturen om-“

“Ik blijf hier, Harry. Doe jij maar wat je moet doen.” Hermelien keek op naar hem en probeerde met een blik doorheen haar tranen te tonen dat ze oké zou zijn. Harry knikte en verliet de kamer, zijn blik van rouw in haar hoofd getekend.

Hermelien keek terug neer naar Draco en snikte opnieuw. Ze nam diep adem en probeerde zich wat te vermannen.

Langzaam kroop ze achteruit en probeerde ze zijn lichaam zo te draaien dat hij naar boven zou kijken. Zijn lichaam rolde en maakte een zachte plof toen het op de hardhouten vloer neerkwam. Ze kromp ineen. Die klank gecombineerd met z’n ongefocuste ogen die naar het plafond staarden voelden als een klop in haar buik.

“Het spijt me… Het spijt me zo…” Huilde ze terwijl ze voorzichtig z’n ogen sloot. Ze draaide haar hoofd, niet langer in staat hem zo te zien… En dat was wanneer ze het zag. Nieuwsgierigheid verving een deel van haar ongelooflijke rouw toen haar ogen op het kleine flesje vielen dat uit Malfidus’ vingers rolde.

“Wat is dat?” Vroeg bezoekende Harry.

“Een leeg flesje,” Antwoordde bezoekende Hermelien, die rond de kamer liep om beter te kunnen kijken, knielend naast haar herinnerinszelf. “Ik ben niet zeker wat-“

Herinnering Hermelien rook even aan het flesje en trok haar neus op van walging. Ze staarde hard naar het flesje, haar gedachten hard aan het werk. Plots liet ze het flesje vallen en trok ze Draco’s hoofd naar haar toe.

“Wat doet ze? Wat doe je?” Eiste bezoekende Draco plots.

“Ik controleer… Ik controleer… je tandvlees! Het ziet paars!” Zei bezoekende Hermelien enthousiast.

“En wat betekent dat?” Vroeg Draco verder.

“Het betekent…”

“Harry! HARRY!” Brulde de herinnering Hermelien terwijl ze recht sprong. “Hij left nog!”

Harry liep de kamer op topsnelheid terug in. “Hermelien? Wat-?”

“Hij is niet dood… tenminste… wel… ik moet hem meenemen. NU! Is-?”

“De beschermingsbezweringen werken niet meer. Verschijnsel!” Kapte Harry gehaast haar zin af. Hermelien knikte. “Hou me op de hoogte!”

Hermelien hoorde hem maar kon niet antwoorden doordat ze al terug op de grond zat met haar armen om Draco heen. Ze draaide waar ze zat en de wereld storte opnieuw in rondom de bezoekers.

Toen de wereld zich hervormde rondom hen zagen ze Hermelien knielen op de vloer in de halfverlichte zitkamer van Grimboudplein 12.

“Hallo?” Riep ze wanhopig.

“Hermelien?” Riep Molly bezorgd terug terwijl ze de kamer binnenstormde. “Merlijns baard, wie-? Malfidus?”

“Ku nej hem op de zetel tillen?” Smeekte ze. “Ik moet-“

Molly antwoordde snel: “Ja. Ja, natuurlijk,” en ze trok haar toverstok tevoorschijn.

Hermelien liep de trap op twee treden per keer. De bezoekers waren verplicht haar te volgen, maar hun ogen bleven op de open deur van de zitkamer gericht.

Hermelien stopte plots, halverwege de tweede trap. “Accio Wiggenweld!”

De bezoekers gingen zo op in de chaotische drukke scene dat ook zij vergeten waren dat Hermelien kon sommeren wat ze nodig had. Een klein blauw flesje vloof in haar hand en voordat de bezoekers uit de weg konden gaan, liep ze recht door hen; haar voeten bewogen zo snel dat het een wonder was dat ze niet viel. De bezoekers kwamen in ademsnood terwijl ze probeerden haar te volgen.

“Molly?” Riep ze.

“Hier!” Riep die als antwoord. Hermelien spurtte de zitkamer in en knielde naast de fluwelen zetel.

“Je hoopt maar beter dat dit werkt,” Fluisterde ze. Ze beet op haar lip en ontkurkte het flesje, een eenzame traan liep naar beneden over haar verhitte wang. Ze liet een schokkende adem ontsnappen en hield haar handen stil.

“Wat is dat? Wat doet ze? Wat doe je?” Herhaalde Harry Draco’s eerder vragen terwijl de drie bezoekers dichter rond de herinnering Hermelien gingen staan, alle drie angstig en wanhopig.

“Het was Vocht van de Levende Dood,” Antwoorde bezoekende Hermelien fluisterend, nauwelijks in staat iets te zeggen. “De Wiggenweld toverdrank zou hem moeten doen ontwaken.”

“Maar waarom giet je het in z’n neus?” Vroeg Hermelien. Draco waardeerde het stilletjes dat Harry dat vroeg, want hij voelde zich te misselijk om te kunnen praten.

“Hij kan niet slikken. Als ik het in z’n mond goot, zou z’n speeksel goede opname van de toverdrank in de weg staan, maar de adertjes in de neus zijn dun en kwetsbaar. Het zal veel sneller in de bloedstroom oplossen op die manier,” Legde Hermelien uit. “En snelheid is wat we nodig hebben want als het andere drankje nog wordt opgenomen…” Ze beëindigde die gedachte niet; dat kon ze niet. Haar brein voelde verdoofd aan terwijl ze keek. Ze wist dat Draco wel oké zou zijn door wat Aurelian haar verteld had over hem, maar hoe dan ook wou dat feit maar niet inzinken. Ze voelde zich even wanhopig als haar herinneringszelf en twee keer zo hulpeloos.

“Komaan, Malfidus,” Smeekte de herinnering Hermelien terwijl ze haar vingers tegen z’n hals duwde en bad dat z’n hartslag zou terugkeren. “Alsjeblieft…”

Een kleine opgelichte lach ontsnapte er met haar snik toen ze z’n langzaam maar zeker versnellende hartslaf voelde. Ze draaide zich om een glimlachte naar Molly die angstig toekeek. Hermelien opende Draco z’n mond en goot nog een beetje toverdrank naar binnen. Toen hij niet slikte, wreef Hermelien met haar vinger over z’n tong. Hij maakte een geluidje alsof hij stikte en slikte.

“Goed zo… Goed, Malfidus, nog eentje…” Hermelien herhaalde haar actie, ze gaf hem het laatste van de toverdrank en wachtte ongeduldig af terwijl z’n hart sneller ging slaan. Draco nam een grote hap adem en zowel Hermelien als Molly lachten en snikten tezamen. Na nog een aantal seconden riep Hermelien zachtjes z’n naam. “Malfidus…?”

Er kwam geen antwoord dus probeerde ze opnieuw, een beetje luider, en ze schudde zachtjes zijn schouder. “Malfidus, word wakker.”

Haar eigen hart klopte hard terwijl ze opnieuw begon te panikeren.

“Malfidus? Malfidus, word wakker,” Beval ze hem wat harder doorheen schuddend. “Malfidus. Malfidus, nu!”

De man op de zetel kreunde en opende langzaam een van z’n ogen.

“Malfidus?” Snikte ze, klaar om opnieuw te beginnen wenen.

“Griffel?” Zei hij onzeker. Z’n stem kraakte nog wat.

Hermelien begroef haar gezicht in haar handen en liet zichzelf eindelijk neerdalen na zo’n vreselijke adrenalineboost.

“Griffel?” Vroeg Malfidus opnieuw.

“Jij idioot!” Snikte ze kwaad, niet in staat om het nog langer tegen te houden. Ze staarde hem aan en zo krachtig waren haar emoties dat hij ze op hem kon voelen neerduwen. “Wat dacht je wel niet? Vocht van de Levende Dood? Alle goden, Malfidus!”

Draco was verbaasd door haar onverwachte reactie en keek nerveus naar Molly. Molly glimlachte liefdevol naar Hermelien en verliet dan stilletjes de kamer.

“Griffel…”

“Ik vroeg wat je wel niet dacht!” Riep ze. “Heb je wel enig idee…? Ik dacht dat je dood was!”

“Ik dacht dat ik doodging, dat is wat ik dacht,” Zei hij stil, nog steeds er erg vermoeid uitziend. “Plots waren ze er en zetten ze hun beschermingsbezweringen op. Ik kon niet verdwijnselen. De enige manier waarop ik weg kon geraken was langs hen. Het was zeven tegen één. Ik ging sterven… Dus nam ik het Vocht van de Levende Dood in.”

“En dat het je dood kunnen zijn!” Als je te veel had genomen zou je ofwel in een coma ofwel in kist zitten nu!”

“Ik weet het, maar het was het risico waard. Als ze me hadden gevonden, zou ik dood zijn en zouden ze eerst wellicht nog wat plezier hebben gehad met me te folteren. De toverdrank hield een kans in dat ik doodging, maar het gaf me ook een kans om het te overleven,” Legde Draco uit.

“Maar ik dacht dat je dood was!” Hermeliens spraak hield even op. Haar gezicht vertrok van emotionele pijn en de tranen keerden terug. “Ik dacht dat je dood was. Als ik je aan iemand anders had overgelaten, zou je misschien levend begraven zijn.”

“En dat is waarop ik hoopte dat jij me zou vinden.” Zei Draco alsof dat logisch was.

Hermelien ademde even en keek hem aan. Hij probeerde het zo eenvoudig en logisch te maken. Hij begreep het gewoon niet. Hij zag haar tranen en angst, maar hij kon het gewoon niet begrijpen.

“Nooit meer, Draco Malfidus. Doe me nooit meer zoiets aan,” Zei ze donker, haar stem vast en streng.

“Griffel…?” Hij voelde zich ongemakkelijk, vol schuldgevoelens waarvan hij niet zeker was of hij ze wel zou moeten voelen.

Hermelien greep z’n kraag vast en staarde hem recht in de ogen aan. “Nooit meer…” Herhaalde ze radeloos.

Malfidus z’n ogen hingen vast aan de hare en z’n schuldgevoelens vergrootten nog. Hij voelde zich er misselijk van. Het speet hem, uit de grond van z’n hard en hij wist niet wat te zeggen. “Nooit meer…” Ademde hij uit.

Hermelien liet haar hoofd wat naar voren vallen, haar voorhoofd rustend op het zijne, emotioneel en lichamelijk uitgeput. “Je hebt geen idee wat je me aandeed.”

Draco’s hart ging razendsnel. Hij was nog niet zeker waar ze was, wat hij van haar moest denken, want haar emoties waren overal. Maar als hij een ding wist, was het dat ze te dichtbij was. Hermelien drukte haar lippen neer op de zijne in een langzame, stevige kus. Draco hapte naar adem bij het eerste contact maar volgde vlug en weefde z’n vingers in haar haar. Hier was het dan, op dat moment verdunde de mist en sloeg de wereld eindelijk op iets. Zijn gevoelens van woede, frustratie en schuld tegenover deze vrouw kwamen allemaal uit hetzelfde voort: hij hield van haar.

Bezoekende Draco en Hermelien keken elkaar aan, hun gezichten bleek en hun mond lichtjes open uit shock. Het sloeg op niets, maar als ze keken waarheen de herinneringen leidden, voor hun herinneringszelven was het het meest logische in de hele wereld.

Reacties (1)

  • HopeMikaelson

    Wow
    Draco is echt een sukkel wat dat betreft :’)
    DRAMIONE IS REAL!!!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen