Ella I Borderline

Door: Bookmark
Onderdeel van: De wereld van Nora • Psychiatrie • OP
Laatst bijgewerkt: 3 maanden geleden
Geactiveerd op: 4 maanden geleden

'Ze is sterker dan ze denkt.'

Lees meer blogs op:
www.dewereldvannora.wordpress.com

breed | medium | small

Ik had al een naar voorgevoel toen ik de bel zag afgaan bij haar kamer. Collega’s liepen ook al automatisch mee omdat het vaak geen goed teken was. Ik stond voor haar deur en hoorde binnen allerlei glas breken. Een keiharde knal tegen de deur liet mij een stapje achteruit doen. Ze was flink aan het gooien. Ik klopte op haar deur.

‘Ella, ik wil graag binnenkomen. Maar als je zo blijft gooien is het voor mij niet veilig…’

Er kwam nog een collega aangelopen. Een diepe zucht verliet zijn mond en ik hoor hem mompelen ‘niet alweer…’ Het gegooi was al even gestopt dus klopte ik weer en schoof dit keer langzaam de deur open. Achter de deur hoorde ik allemaal glas en spullen verschuiven. Ik wierp een blik naar binnen. Daar zat ze. Op de grond, tegen de muur. Ella zat met haar hoofd tegen de muur te bonken, staarde levenloos voor zich uit en haar armen en benen zaten onder het bloed. Haar volle bos met gekrulde haren plakte aan haar bezweette gezicht. Voorzichtig liep ik tussen de stukken glas door en knielde naast haar neer. Collega’s volgden mij en begonnen al met puinruimen. Verfpotten, kralendozen, een stoel, een spiegel en meerdere glazen waren door haar kamer gevlogen. Ik probeerde Ella weer in de realiteit te krijgen door haar rustig aan te spreken, te benoemen waar zij was, wie ik was en dat zij veilig op de afdeling was. Ze was aan het dissociëren. Zoals zij in haar crisisplan had beschreven legde ik mijn hand op haar wang en bleef haar op een rustige toon aanspreken. Het duurde enkele minuten voor ze weer bijkwam. Wat verward keek ze om zich heen. Ik bood haar zo nodig medicatie aan. Ze kreeg een tranxene om haar spanning wat te verlichten. Nadat alle rommel was opgeruimd en de wonden verzorgd gaf ze aan dat ze een sigaret zou gaan roken en dan naar bed. Dat leek mij een uitstekend plan en zo benoemde ik het ook naar haar.

Zoals wel vaker vond er in het kantoor een spuigesprek plaats onder collega’s. Dat is soms echt even nodig. Er werd al grappend gesproken over de situatie. ‘Ze leek wel uit een horrorfilm gestapt!’ lachte een collega luid en ook werd er wat gefrustreerd gesproken over het feit dat dit al de zoveelste keer was dat ze gesneden had tijdens de opname. De opname leek alleen maar averechts te werken volgens sommige collega’s.
Maar dat was het lastige aan een borderline persoonlijkheidsstoornis. Ella was misbruikt in het verleden en had daardoor nu een zeer slechte coping. Grof gezegd kon ze niks hebben en als er dan iets was greep ze naar iets wat ze zichzelf had aangeleerd: het snijden of ze dissociëerde zich van de realiteit. Soms zette ze het in om te laten zien dat het nog steeds echt niet goed gaat en dat maakte het lastig. Vanuit haar is dat pure wanhoop maar bij verpleegkundigen kan dat soms voor veel frustraties zorgen, zo ook bij mij. In de praktijk leer je dat een opname voor mensen met een borderline persoonlijkheidsstoornis vaak een contra-indicatie is. Als het echt niet anders kan dan laten we een opname toe, maar liever niet. Vaak omdat het ervoor zorgt dat de patiënt nog zieker wordt. Zo ook Ella, die nu al bijna een jaar bij ons was opgenomen. Weet je nog dat ik schreef dat een opname meestal voor maximaal drie maanden is? Elke keer als haar voorlopige ontslagdatum naderde deed ze dermate gevaarlijke dingen dat het niet verantwoord was om haar met ontslag te sturen. Ze wilde aan ons laten zien dat het nog niet goed ging, dat ze het alleen niet zou redden. Voor haar was het enorm lastig om dat gewoon verbaal te uiten dus liet ze het non-verbaal zien. De kliniek was de enige plek waar zij zich veilig voelde, waar ze mensen vertrouwden. Nu zijn wij vooral aan het kijken naar een vervolgtraject. Ze is al sinds haar dertiende in zorg en nu drieëntwintig, heeft elke bedachte therapie al gehad. Het beste (en waarschijnlijk enige natraject) lijkt toch wel het KIB (Kliniek Intensieve Behandeling, waar ze gespecialiseerd zijn in persoonlijkheidsproblematiek). Wij, als team, liepen namelijk vast. Zelf had ik altijd wel een voorkeur voor patiënten met een persoonlijkheidsproblematiek. Dat vind ik vaak een leukere doelgroep dan patiënten die heel erg manisch zijn. Waarom kan ik nooit goed uitleggen, maar het ligt mij gewoon beter. Maar zo heeft ieder zijn ding. Ik ken collega’s die niks met persoonlijkheidsproblematiek hebben, hun nekharen gaan er naar eigen zeggen van overeind staan.

Het kost geduld maar ik weet zeker dat je bij Ella een heel eind komt met begrip en wat positiviteit. Het is een meisje die heel veel heeft meegemaakt en de littekens daarvan letterlijk op haar lichaam draagt. Ik vind dat iemand die zoveel mee heeft gemaakt moet weten dat haar gevoelens oké zijn. Dat het oké is om je kut te voelen, dat het oké is om herbelevingen te hebben, dat het oké is om bang te zijn, dat het oké is om je somber te voelen, oké om je boos of gefrustreerd te voelen en nog veel meer gevoelens. Want wat wil je? Als je sinds kleins af aan misbruikt bent… Het is sowieso normaal om soms een kut dag te hebben, maar met zo’n trauma heb je dat zeer waarschijnlijk vaker. Bij Ella wisselt haar stemming snel. Dat kan en dat is oké… Maar mensen met persoonlijkheidsproblematiek zijn dan vaak geneigd enkel nog het zwarte te zien en niet meer het witte, het positieve. Ik probeer altijd samen met Ella te zoeken naar iets positiefs van die dag. Haar iets te laten benoemen wat bijvoorbeeld wel gelukt is of wat wel goed gegaan is. Het zijn soms hele kleine dingentjes en soms werkt het maar soms ook niet. Soms lukt het om haar door de dag, avond of nacht heen te slepen en soms niet. Soms snijdt ze zichzelf wel of doet ze een zelfmoordpoging. Hangt ze opeens aan een deurklink in haar kamer aan een touwtje of heeft ze veel pillen ingenomen (die ze koopt tijdens gebruik van haar vrijheden). Daar schrik je als verpleegkundige natuurlijk van. Gelukkig heb ik het (nog) niet meegemaakt, maar ik weet collega’s die het wel met haar hebben meegemaakt. Het werd op een gegeven moment zelfs een gewoonte om een schaar mee te nemen naar haar kamer zodat we haar los konden knippen. Het werd een te energie zuigende en bizarre situatie op de afdeling. Vandaar dat ook ík blij was dat Ella werd aangemeld voor het KIB. Ik gunde haar gewoon veel meer dan dit. Je zal het wellicht niet geloven, maar buiten al haar stemmingswisselingen, zwart-wit denken, impulsieve gedrag en automutilatie was zij écht werkelijk waar een heel leuk meisje. Een heel spontaan en gezellig meisje. Als ze een goede dag had kon je het je niet voorstellen wat zij hier in een kliniek deed. Dus hoopte ik vurig dat zij met behulp van het KIB eindelijk een enigszins gezond en normaal leven hierna kon gaan opbouwen.

Het was precies enkele dagen na een jaar opname dat Ella vertrok naar het KIB en tegen verwachtingen in verliep dat heel rustig. Iedereen (inclusief ik) hadden verwacht dat ze er slecht mee om zou gaan. Dat we de meest extreme situaties zouden gaan meemaken. Hier had ze immers in een jaar tijd een heel netwerk opgebouwd, ze had hele vertrouwensbanden opgebouwd en dat voornamelijk met de verpleging. Dat schepte bij ons, als verpleging, wat achterdocht. Meestal of eigenlijk altijd begon ze te snijden als spanningen opliepen. Maar tegen verwachting in vertrok ze netjes. Wel zag ik de tranen in haar ogen toen ik de dag ervoor afscheid van haar nam. Ik sprak haar moed in en benoemde dat ik er alle vertrouwen in had dat zij haar op weg gingen helpen naar een beter leven dan hier binnen de vier muren van de kliniek. Ik zei het, maar ik meende het ook. Ergens had ik een onderbuik gevoel dat het wel goed moest komen. Ze was sowieso sterker dan ze dacht en als ze hier positief in zou stappen dan moest het wel goedkomen.

Kudo Door naar het volgende hoofdstuk

Reacties

Er zijn nog geen reacties op dit hoofdstuk.



Details

3 (0 | 0)

12+

1395

132 (0)