Foto bij [55] What?! I'm the little sister of one of those gays?! Please kill me...

Eindelijk is mijn SE-week voorbij. Al 3 onvoldoendes en 5 voldoendes terug. Ik blijf hopen op goede punten.

@Brenda: Ja, vast. Volgens mij probeer je gewoon anderen de schuld te geven van je stommiteiten!
@Sabine: Ouch, heb je het overleefd?

Bedankt voor jullie reacties <3


“Wat moet je!” snauw ik naar Gustav.
“Ik wil weten waarom je het zo nodig vond om hem in elkaar te slaan!” snauwt hij terug.
“Hij verdiende het.” Ik ruk mijn arm los. “En laat me gewoon met rust! Jij hebt helemaal niks over mij te zeggen! Klootzak!” Kwaad been ik weer weg.

Wankelend op mijn benen druk ik op de bel. Waar Myrthe is weet ik niet, maar ik weet wel dat er pratende paddenstoelen in de tuin staan. En de vogels zijn groot en dik. Eigenlijk wil ik wel hun veren uit gaan trekken als ze zo door blijven kwekken. De regen die met bakken uit de regen valt ziet eruit als chocolade. Ik open mijn mond en richt mijn gezicht naar de hemel. Meteen spuug ik het spul weer uit. Vieze chocolade.
“Wat doe jij nou weer?” snauwt iemand. Ik draai me om en zie Georg in de deuropening staan. Ik begin te giechelen.
“Heb je je haar weer roze geverfd?” Wel goed aangepakt deze keer. Al moet hij die stomme kattenoortjes af doen. Hij ziet er belachelijk uit.
“Waar heb je het over?” Hij trekt me naar binnen en kijkt me in mijn ogen. “Wat heb je gehad?” vraagt hij argwanend. Ik haal mijn schouders op.
“Een pilletje, of zo…” mompel ik nonchalant. Ik voel me geweldig. Meteen schudt Georg me ruw door elkaar. Wat is hij dichtbij. En sinds wanneer hoort zijn haar te branden? Ik ruk me los en sprint naar de keuken. Daar vul ik een kan met water en sprint weer terug. Als ik Georg zie staan, giet ik het water over zijn hoofd.
“WAAR WAS DAT VOOR NODIG!” brult hij. Zijn haar ziet er zwart uit.
“Je haar stond in brand en ik dacht dat ik je maar niet moest laten afbranden,” zeg ik onschuldig.
“Ga naar je kamer!” brult hij.
“Fijn! De smurfen zijn toch veel leuker dan jij!” gil ik terug. Ik buk me en fluister naar mijn smurfvriendjes. Vrolijk huppel ik naar mijn kamer toe. Hompjes kleren bewegen vrolijk door mijn kamer. Ik zet mijn muziek aan en dans vrolijk met ze mee. De wereld ziet er zo leuk uit nu.
“Met ANOUK!” gil ik vrolijk als mijn telefoon gaat.
“Waar ben jij?!” gilt Myrthe hysterisch.
“In mijn kamer,” giechel ik, “met de smurfen.” Het blijft even stil.
“Je bent op je kamer. Met de smurfen?” herhaalt ze langzaam. Ik frons. Zo moeilijk is het toch niet om te begrijpen dat ik op een kamer sta te dansen met mijn kleine, blauwe vriendjes? “Ben je high?” vraagt ze bezorgd.
“Ja.” Ik grijp vlug een smurf als hij van mijn bureau wilt gaan springen.
“Je bent gestoord!” Ik wil nog wat terug zeggen, maar ze heeft al opgehangen. Verslagen laat ik de telefoon uit mijn hand vallen. De smurfen trekken aan mijn broekspijpen, maar ik schop ze weg. Ik laat me languit op mijn bed vallen en begraaf mijn gezicht in mijn kussen. Ben ik dan echt zo raar? Heeft dan blijkbaar toch iedereen een hekel aan me? Ik voel tranen opborrelen, maar druk ze weg. Ik wil niet huilen. Niet hier. Niet nu. Nooit eigenlijk.
Na een tijdje ga ik overeind zitten. Mijn kamer is nog precies hetzelfde. De spullen liggen stil op de grond en de smurfen zijn weg. Mijn hoofd begint te bonken. Nooit neem ik mee drugs. Ze hadden altijd gelijk. Het verpest inderdaad je leven.

Sorry, ik had geen drugs moeten nemen. Ik zie je morgen weer op school! Anouk

Ik stuur het berichtje naar Myrthe en een zucht ontsnapt uit mijn mond. Ik wil absoluut niet dat ze een hekel aan me heeft, alleen maar door vandaag. Het was ook stom om drugs te nemen, maar ik wilde gewoon even alles vergeten. Ik had er even helemaal geen zin meer in. Mijn leven is gewoon verdoemd. Alles gaat mis en iedereen haat me. Misschien moet het ook zo zijn, maar ik baal er wel van. Af en toe zou ik ook wel een zorgeloos leventje willen leiden zonder al deze problemen.
Buiten begint het al te schemeren. Veel zin om nog te blijven zitten, heb ik niet. Ik schiet in een dik vest en loop stilletjes de trap af. Ik merk wel dat Georg heeft schoongemaakt. Ik bijt op mijn lip om niet te lachen. Georg de schoonmaakster, geweldig! Zachtjes open ik de voordeur en glip naar buiten. Het regent niet meer en de lucht ruikt lekker fris. Even een wandelingetje maken. Even helemaal alleen zonder zorgen.

Reacties?(A)

Reacties (28)

  • Clomipramine

    Snel verder!

    1 decennium geleden
  • Maboroshi

    Snel verder (:

    1 decennium geleden
  • Cake

    aan broekpijpen trekende smurfen? Georg schoonamker? x'D
    help ik krijg beelden x'D

    snel verder!!

    xx

    1 decennium geleden
  • ShadowNight

    hihhahahahhaxD
    verderrrr

    1 decennium geleden
  • LunaMar

    heel mooi snel derder, bedankt voor het melden weer doen?x

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen