026 • Een klein beetje thuis

Door: Laleah
Onderdeel van: A Darkened Heart ~ Between Demons and Angels || DM
Laatst bijgewerkt: 3 maanden geleden
Geactiveerd op: 3 maanden geleden

Foto bij 026 • Een klein beetje thuis

breed | medium | small



Eleanor gooide de Polyjuice Potion achterover. De drank gleed door haar slokdarm en toen het haar maag raakte, voelde ze een hevige misselijkheid opborrelen. Ze onderdrukte het opkomende gal en haalde rustig adem. Haar gezicht tintelde en toen haar handen, haar armen en de rest van haar huid. Ze keek in de achteruitkijkspiegel van de bestuurder en herkende zichzelf niet meer, maar de vrouw die ze gisteren in de hotelkast had opgesloten.
      De bestuurder had hetzelfde in de gaten. Hij keek haar recht aan en draaide zich met een ruk om, maar werd verwelkomd met een staf in zijn gezicht. 'Obliviate.'
      Eleanor drukte hem het Mugglegeld in zijn handen en stapte uit.
      Draco was ook uitgestapt en keek haar wrevelig aan. 'Ik haat die drank.'
      Ze grinnikte. 'Die misselijkheid na het innemen wordt niet gemist.' Een zacht windje kwam haar tegemoet waaien en ze snoof de plattelandsgeur diep in. Ze rook de korenvelden, het vochtige gras, de boerderijdieren bij de schuur; het was niet veel, maar het was thuis, ook voor haar. Het was inmiddels al donker geworden en de sterren en de maan hadden hun plaats genomen. Rook kringelde omhoog vanuit de schoorsteen in de Burrow en ze kon de appeltaarten van Mevrouw Weasley al proeven. Vanaf de zijdeur liep een langwerpig, overdekt pad naar een grote witte tent midden op het gemaaide veld. Warme, gezellige lichten schenen onder de doeken vandaan en er klonk gelach en Ierse volksmuziek.
      Draco kwam naast haar staan en ze pakte zijn klamme hand vast. Voor hem voelde dit net als zij zich in zijn huis voelde; hij was op vijandig terrein. Ze gaf een zacht kneepje in zijn huid. 'Het komt goed. Niemand zal ons herkennen.' Ze drukte een kus op zijn knokkels.
      'Dus dit is het onderkomen van de Weasleys,' begon hij, maar aan de toon van zijn stem te horen was het met spot bedoeld. Eleanor keek hem waarschuwend aan. 'Wees aardig,' zei ze streng.
      'Ik heb nog niet eens wat gezegd,' protesteerde hij, waarna de frons op Eleanors voorhoofd dieper werd. 'Maar ik weet wat je wilde zeggen. Je hebt me beloofd je te gedragen. Kun je je voor eens niet als je vader gedragen?'
      'Wat bedoel je daar nu mee?' sneerde hij.
      Eleanor zuchtte opgelaten. 'Zo bedoel ik het niet.' Ze viel stil en zuchtte opnieuw, nu met berouw. Het gesprek in de auto had iets bij haarzelf losgemaakt. De wetenschap dat Ron en Draco zich inderdaad naar hun vaders gedroegen had haar doen nadenken. Lucius was een lafaard, een bang schaap -hoe vaak hij het ook zou ontkennen- en een arrogante kwal die zichzelf boven anderen prijst. Eigenschappen die ze al die jaren ook in Draco had ontdekt, totdat ze hem echt leerde kennen. Maar het was niet omwille van zijn zichzelf dat hij die verborgen karaktereigenschappen toonde, het was vanwege haar. Zij veranderde hem. Het was in deze weken in Malfoy Manor dat ze het had gezien; hij stond voor zichzelf op, voor haar, tegen Dooddoeners en Voldemort en toonde haar onvoorwaardelijke liefde, zelfs als het zijn leven in gevaar bracht. Hij leek niet meer op zijn vader en ze hoopte dat hij dit net zo zou waarderen als zij.
      'Het spijt me. Deze mensen waren- zijn belangrijk voor mij. Ik weet dat ik ruzie met ze heb gehad en ik nu, volgens hen, de meest verraderlijke keuze heb gemaakt, maar ze hebben een plek in mijn hart. Wat er ook gebeurd, dat zou niet veranderen. Ik ken geen familie, Draco, dit was al dat ik had. Beledig ze niet in mijn bijzijn, alsjeblieft.'
      Hij knikte. 'Sorry. Jij sprak niet kwetsend over moeder, ondanks dat zij jouw haatte. Ik zou hetzelfde moeten doen.'
      Ze glimlachte en keek hem aan. 'Dank je.'
      Geroep trok hun aandacht. Een jongen met vuurrood haar kwam hun kant op gehold. Eleanor herkende hem, maar moest moeite doen haar emoties in toom te houden.
      'Neef, wat goed dat jullie zijn gekomen,' zei Ron en schudde Draco's hand.
      'We hadden het niet willen missen, Ronald,' zei Eleanor vlug, toen ze merkte dat Draco was stilgevallen. Ze kneep hem nogmaals in zijn hand en toen glimlachte hij schaapachtig. 'Natuurlijk!' was het enige dat hij kon uitbrengen. Improvisatie was niet zijn sterkte kant.
      'Jullie kunnen via het huis de tent in. Veel plezier.' Hij wees richting de grote tent en stapte opzij, zodat zijn neef en aangetrouwde nicht erlangs konden. Ze knikte dankbaar en liep langs hem heen.
      Voordat Eleanor het vertrouwde huis binnenstapte, keek ze nog even achterom naar haar oude vriend. Het voelde onwennig hem weer te zien. De omstandigheden konden niet slechter zijn, op de trouwerij na, maar het voelde ook weer goed Ron te zien. Vooral om te zien dat ze allemaal ongedeerd waren na het gevecht met de Dooddoeners. Ze slikte bij die gedachte. En George?
      'Eleanor?' fluisterde Draco, terwijl hij behoedzaam om zich heen keek.
      'Het spijt me.' Ze schudde haar hoofd. 'Ik ben te veel met mezelf bezig.'
      Hij drukte een kus tegen haar voorhoofd en leidde haar naar binnen. 'Als je wil gaan, dan moet je het zeggen. Ik neem de consequenties wel aan.'
      'Nee, het gaat wel,' antwoordde ze en stapte het huis binnen. Er was niets veranderd sinds de laatste keer dat ze hier was geweest. Alleen was het nu een stuk opgeruimder. Ze keek opzij naar de klok aan de wand en zag de foto's van de mensen die ze zo goed kenden; allemaal stonden ze op thuis.
      Een hels kabaal deed de twee opschrikken en Eleanor keek om naar de keuken, waarin mevrouw Weasley net een set pannen had laten vallen. 'Oh, jee,' zuchtte de vrouw en bukte zich te midden van de bende.
      Eleanor holde naar haar toe, haar vermomming compleet vergetend, en raapte een paar pannen van de grond. 'Laat mij maar, Molly. Jij hebt het al druk zat.' Ze glimlachte naar de lieve vrouw. Het zien van haar gezicht voelde voor haar het meest als thuis.
      'Lisa! Och, jullie zijn er ook al! Wat gezellig,' ze omarmde het meisje. De uitgesproken naam herinnerde haar aan haar taak vanavond, toch wilde ze de vrouw het liefst niet meer loslaten. Ze had Mevrouw Weasleys knuffels gemist.
      'Maar dat hoeft niet, lieverds,' ging Molly toen verder, 'jullie zijn hier te gast. Hup, hup! Ga plezier maken.'
      Eleanor zette de paar pannen in haar armen op het aanrecht en liep tegen beter weten in terug naar Draco, wie haar hand nam en haar richting de witte tent leidde. 'Ze leek zo vermoeid,' fluisterde Eleanor meer in zichzelf dan tegen Draco. Ze legde haar hand op de ketting en friemelde met de groene steen.
      'Ik snap dat je wil helpen, Ella-.' Hij staakte zijn zin bij het zien van haar gezicht. Ze probeerde het nog te verbloemen, maar dit uitstapje lag haar zwaarder dan ze had gehoopt. 'Als je kon kiezen, zou je dan terug willen naar dit alles?' Hij keek haar aan.
      Die vraag had ze zichzelf geregeld gesteld. Zes jaar lang werd ze door deze mensen als familie behandeld, met liefde en zorg. Anders dan ze de rest van haar leven gewend was. Om hier nu terug te komen, was als opnieuw genieten van je allereerst gelezen boek; een fijne herinnering die niemand je kon afnemen of kon veranderen. 'Ja,' antwoordde ze, 'dit was mijn eerste thuis, mijn eerste familie. Mijn gelukkigste herinneringen komen van deze plaats en Hogwarts.' Ze keek hem aan. 'Maar ik weet dat het niet zo kan zijn, Draco. Soms is het jammer, maar moeten die dingen worden losgelaten. Ik hoop gewoon dat je na deze dag begrijpt wat ik bedoel.'

      Ze liepen in stilte de tent in, maar bleven verwonderd staan toen ze hun eerste stap naar binnen zetten. De tent was prachtig opgemaakt; lila-kleurige doeken waren vanaf het midden van de tent langs de wanden gedrapeerd, in dezelfde kleur als de tafellakens en overal stond lekkers. Bloemstukken lagen op de tafels rondom de lampen die de tent met een zacht licht vulden. Roodharige familieleden van de Weasleys dansten door de tent samen met heel veel andere mensen die Eleanor niet kende.
      'Daar zijn Fleur en Bill,' zei ze. 'Ik weet dat jij ze niet kent, maar als "familie" moeten we ze feliciteren.' Ze trok Draco mee de drukte door naar het bruidspaar. Bill stond te praten met niemand minder dan Hagrid, die in zijn grote logge handen een heel klein glaasje vast had. Ze moest zich inhouden de grote reus niet om de hals te vliegen. Ze voelde zich nog steeds schuldig over zijn huisje.
      Ze haalde een keer diep adem en ging bij Fleur en Bill staan. 'Bill, lieverd, van harte gefeliciteerd. Jullie allebei natuurlijk!' Ze gaf hem en Fleur drie zoenen en Draco gaf hem een stevige handdruk. Hoewel nog ongemakkelijk, leek Draco de truc een beetje door te krijgen.
      'Dit zijn William en Lisa. William is een van mijn achterneven,' legde Bill uit aan Fleur.
      'Ah, 'et zijn er zoveel. Iek raak de tel kwijt,' grapte Fleur en gaf Eleanor en Draco een hand. 'Neem un drankje, alstublieft,' zei ze en Eleanor knikte bedankend. Net doende alsof ze Hagrid niet kende, liepen ze weer weg naar de tafel waar de drankjes op geserveerd stonden. In één teug gooide Eleanor er een achterover. 'Dat had ik even nodig,' lachte ze, terwijl het glas zichzelf weer vulde. Ze gingen even aan de tafel zitten en keken om zich heen.
      Eleanor had Harry nog niet ontdekt tussen alle mensen. Wel had ze Hermoine en Ginny gezien. Toen ze Fred voorbij zag lopen, fixeerde ze haar ogen op de lange jongen en volgde hem de tent door vanaf haar stoel. Haar hart was ondertussen in haar keel geschoten. Uiteindelijk bleef hij staan bij een groepje bloedmooie meisjes -waarschijnlijk vriendinnen van Fleur-, waar een andere lange jongen bij stond. Opgelucht haalde ze adem. George had een verband om zijn hoofd, maar hij was nog springlevend.
      Een dikke traan ontsnapte haar ooghoek en spatte in haar drankje. Haastig veegde ze over haar natte wang en keek Draco aan. Hij had het gezien, maar hij zei er niks over. Ze was zo bang dat ze Fred alleen aan zou treffen op het feest. Maar George had het gered. Ze was geen moordenaar. Ze was geen monster.
      'Volgens mij ken ik jullie nog niet,' zei plotseling een stem en iemand stak zijn hand naar haar uit.
      Eleanor keek op en keek recht in de ogen van Lupin. Gehaast schudde ze zijn hand. 'Mijn naam is Lisa, en dit is William.' Ze glimlachte, maar durfde de professor niet recht aan te kijken. Ze probeerde zich tot bedaren te dwingen, maar ze wist hoe beschermend de man was over Harry. Als hij hier was, dan Harry ook. Nog belangrijker, dan moesten ze zeker op hun tellen passen.
      'Remus, aangenaam kennis te maken. Familie van Arthur geloof ik?' Hij blikte op het rode haar van Draco. De jongen stak zijn hand uit en schraapte ongemakkelijk zijn keel. 'Achterneef,' antwoordde hij.
      'Mooi! Een fijne avond!' En weg was de man.
      Eleanor keek Draco opgelucht aan. 'Hij speelt de waakhond denk ik.' Ze lacht in zichzelf om haar flauwe grap. Het was een lieve man. Ze zou zulke grappen niet over hem mogen maken.
      'Zou hij iets in de gate hebben?'
      'Ik denk het niet.' Ze nam een klein cakeje uit de grote schaal op tafel en keek om zich heen. Verderop zag ze Luna staan in een felgele jurk, samen met wie zij geloofde dat het haar vader was. Ze glimlachte. Het was raar hier te zijn zonder dat iemand haar kon herkennen of zonder dat zij zichzelf kon laten zien, maar tegelijkertijd zou het ook niet anders kunnen gaan dan nu. Zij was hier immers niet welkom. Zeker nu niet. Ze keek opzij naar George. Ze voelde nog veel berouw als ze hem zag. Het liefst was ze op hem afgelopen en had ze hem omhelst en hem gezegd hoeveel het haar speet. Helaas kon dat niet.

      Toen de muziek werd gedempt, begon de ceremonie. Iedereen nam plaats en Fleur en Bill namen hun plek in onder de met bloemen versierde boog. De jurk van Fleur was prachtig; wit met twee zwarte pauwen die vanaf de busten in de hele jurk uitliepen. Toen de plechtigheid begon, luisterde ze aandachtig en nadat het koppel hun verbintenis echt had gemaakt, werd er feest gevierd. Eleanor verwachte niet dat Voldemort binnen het uur de Ministry over zou nemen en eigenlijk wilde ze haar oude groep vrienden graag even spreken; voor informatie en voor de gezelligheid.
      Eleanor keek Draco aan, die nog wat onwennig rond staarde en drukt een kus op zijn wang. 'Red je het voor jezelf? Ik wil even wat mensen spreken.'
      'Mensen spreken? Je weet dat je niet jezelf bent, toch?'
      'Dat weet ik, geen zorgen. Ik moet dit gewoon even doen. Voor mijn gemoedsrust.' Ze glimlachte naar hem en verdween toen tussen de mensen.

Arme Draco :') moederziel alleen.



Kudo Door naar het volgende hoofdstuk

Reacties

  1. Sarah_Potter
    Sarah_Potter 3 maanden geleden

    Ik hoop echt dat iedereen Ella in de toekomst gaat vergeven

  2. Altaria
    Altaria 3 maanden geleden

    O hod. Miss moet ze Draakje niet alleen laten.... Dat gaat mis

  3. Melisa96
    Melisa96 3 maanden geleden

    Snel verder I love itttt

  4. GoCrazy
    GoCrazy 3 maanden geleden

    Oh prachtig stukje! En ja arme Draco :')

  5. VampireMouse
    VampireMouse 3 maanden geleden

    Oww het weekend begint pas echt als ik je hoofdstuk hen gelezen. Vind je verhaal echt zo goed. Love tt!
    Enuhh.. Ja sterkte Draco William hahah
    X

    Laleah
    Laleah 3 maanden geleden

    Mijn weekend begint pas echt als ik jullie heb blij gemaakt met een nieuw hoofdstuk!;)

    VampireMouse
    VampireMouse 3 maanden geleden

    Ow wat hebben we dan een heerlijk weekend haha ❤️😍

    Laleah
    Laleah 3 maanden geleden

    Omdat ik dan ook al die lieve reacties lees en daar wordt ik, hoe down ik ook mag zijn, altijd vrolijk van! ^^

    VampireMouse
    VampireMouse 3 maanden geleden

    Gelukkig. Dat ik nog verhalen schreef gaf dat ook altijd zo een fijne boost! Hihi

Details

154 (0 | 0)

12+

2259

67 (0)

Share