Foto bij 006

“Heb je het niet koud?” vroeg Tom die me van top tot teen bekeek.
“Ik voel niet zoveel meer.”
Ik nam een hijs van mijn sigaret en keek Tom aan.
“Ben je de enige met een vriendin?”
Tom schudde zijn hoofd.
“Georg en Gustav ook.”
“Waarom zijn zij niet mee?”
“Mannenavond?” zei Tom twijfelachtig.
“Wat?” vroeg ik. “De laatste keer dat ik gecheckt heb was ik geen jongen?”
Ik greep naar mijn borsten moest daarna lachen. Tom schoot ook de in de lach.
“Nee, geen mannenavond. Ik weet het niet. Tess wilde liever niet mee en de vriendinnen van Georg en Gustav zitten in Duitsland.”
Ik knikte en nam opnieuw een hijs.
“Waarom wilde ze niet mee?”
Tom trok zijn schouders op.
“Weet ze dat ik mee ben?”
Tom zijn ogen werden een beetje groot toen ik dat vroeg.
“Hoe bedoel je?”
“Ik zag jullie ruziemaken. Een paar weken geleden. Ik had het idee dat het over mij ging. Na die ruzie heb ik je ook niet meer gezien tot vandaag.”
De zinnen kwamen er sneller uit dan ik wilde. Waarschijnlijk door de alcohol dat ik wat loslippiger werd, maar het was ook de reden waarom ik alcohol zo vervelend vond.
Tom zuchtte.
“Ik weet niet of het door jou komt. Dat wil ze niet toegeven.”
Ik keek weg en bleef even stil.
“Ik weet niet of ze weet dat jij mee bent, maar dat boeit me eigenlijk niet zoveel.”
Ik nam een laatste hijs en gooide mijn sigaret weg.
“Is ze bang dat ik jullie…” ik stopte even mijn zin en keek Tom weer aan in zijn ogen. “Opeet?” vroeg ik, terwijl ik mijn wenkbrauw optrok.
Tom, die net een hijs nam, begon te hoesten door het lachen.
“Ik denk dat ze bang is dat ik jou leuker vind dan zij.”
“Ze is jaloers,” fluisterde ik. “Je hoeft er verder ook niets meer over te zeggen hoor.”
Ik wilde naar binnenlopen, maar Tom hield me tegen.
“Sorry,” zei hij alleen.
“Voor wat?” Ik snapte oprecht niet waarom hij zijn excuses aanbood.
“Ik weet het niet.”
Ik gaf hem een klein lachje en liep terug naar binnen.

Rond vier uur gingen we naar huis, maar er was niet heel veel meer van me over. Bill en Tom hadden me overgehaald om op de bank te blijven slapen, omdat ze me zo dronken voelde om alleen te thuis te laten.
“Hier heb je een T-shirt van mij,” fluisterde Tom die naar beneden kwam en me een groot T-shirt toe gooide. “Ik heb niet echt een broek voor je of iets dergelijks.”
Ik trok mijn schouders op. Het boeide nu toch niet meer. Ik deed mijn eigen shirt uit en deed Tom zijn T-shirt aan. Hij was veel te groot en dus kon ik makkelijk mijn broek uitdoen.
Ik voelde dat Tom zich wilde omdraaien, maar ik hield hem tegen.
“Dankjewel voor deze avond,” zei ik terwijl ik mijn broek over de leuning legde.
“Ik hoop dat je het naar je zin hebt gehad.”
Ik knikte.
“Slaap lekker,” zei Tom.
“Good night.”
Ik ging op de bank zitten en pakte de deken die ik over me heen trok. Verder was ik te dronken om me nog iets te bedenken. Dat het bijvoorbeeld raar was dat ik bij vreemde jongens in huis bleef slapen, omdat ik te dronken was. Het leek bijna op mijn ‘oude ik’, maar zonder al te veel zorgen viel ik in een diepe slaap.

Reacties (1)

  • Luckey

    de jongens zorgen wel voor der(H)
    love je deeltjes
    snel verder

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen