Foto bij 013 // Tess

Ze had het stervensbenauwd. Het enige wat ze rook was haar eigen angstzweet. Roken zij dat ook? Ze durfde nauwelijks te ademen. Vier mannen zaten op half zo veel banken rond een salontafel.
      Tess zat achter een van die banken. Al uren. Ze had een vreselijke kramp in haar been en door de dikke laag stof die overal lag, was ze doodsbang te moeten niezen.
      Een walm sigarettenrook dreef langs. Haar gedachten vlogen naar Otto. Nee, daar wilde ze niet aan denken. Aan allesbehalve hem! Ze kon geen kant op. Het voelde alsof zijn geest haar omringde, haar treiterde, vond dat het haar verdiende loon was om door de mannen in de kamer te worden ontdekt. Zodat ze werd geslagen, werd verkracht, werd vermoord.
      Tess weerstond de neiging om diep in en uit te ademen, zoals ze normaal deed om de paniek de baas te blijven. Hoelang bleven die lui hier? Kon ze een sprint naar de deur wagen? Ze durfde het niet. Ze waren met zijn vieren en het waren geen magere slungels. De twee die op de bank zaten waarachter zij verscholen zat, kon ze wel aan als ze snel handelde, maar er waren er nog twee en ze had geen flauw idee wat voor wapens die droegen. Misschien schoten ze haar door het hoofd voordat ze had gezien wat voor haarkleur ze hadden.
      Ze kneep haar ogen stijf dicht toen er weer een pijnscheut door haar been trok. Kom op Tess, je hebt wel voor hetere vuren gestaan. Zing het nog even uit, ze gaan vanzelf weg.
      Haar zicht werd troebel door de tranen die opwelden. Ze wist niet of die door pijn of paniek werden gevoed. De paniekerige gevoelens voelden als van een vorig leven, zo vreemd kwamen ze haar voor. Ze had zoveel doorstaan dat ze had gedacht dat ze die gevoelens voorgoed had overwonnen, maar ze zat nu al zo lang gespannen af te wachten dat ze vreselijk moe was en haar emoties niet goed kon reguleren.
      De mannen, die nu alleen nog maar domme grappen maakten, lieten steeds langere pauzes vallen. Ze werd er nog onrustiger van. De kans dat ze haar ademhaling hoorden, nam daarmee ook toe.
      Iemand stond op. De vloer kraakte toen voetstappen zich verwijderden. Ging hij naar de keuken? Iedere keer dat die gedachte door haar hoofd schoot, leek haar hart een slag over te slaan. Al het voedsel dat in de kastjes had gezeten, lag in een tas bij haar verkrampte voeten.
      Een schreeuw, knallen van hout dat tegen hout sloeg.
      Ja hoor, hij had haar diefstal ontdekt.
      Wat nu? Zouden ze nu het hele huis overhoophalen? Achtten ze de kans redelijk dat de dief nog in huis was?
      'Wat is er?' bromde een ander.
      'Het eten! Alles is gejat!'
      Nog meer ontstelde kreten. De houten planken trilden omdat er ineens nog drie man overeind sprong. Haar hart hamerde in haar borstkas, zelfs haar ribben deden er pijn door.
      Kom op, ga naar de keuken. Iemand rende de trap op. Op hoop van zegen dan maar.
      Tess schoot overeind. Adrenaline pompte het ongemak van de kramp weg. Ze griste de tas met eten van de grond, sprong over de bankleuning en kwam neer in het zachte zitgedeelte. Haar enkel klapte dubbel en ze gromde, maar rende naar de deur toe.
      Kut. Er stond een vent voor. In een flits trok hij een mes. Tess had die van haar ook al getrokken.
      Even stonden ze dreigend tegenover elkaar. Zijn ogen glinsterden verrast. Tess verkeerde niet in de waan dat hij haar zou laten gaan omdat ze een meisje was. Eten was eten. Dat van elkaar stelen daar stond de doodstraf op.
      Ze sloeg toe met de tas, in een reflex begroef hij zijn mes erin. Direct stak ze met haar eigen wapen toe. Het lemmet boorde zich in het zachte vlees van zijn nek. Ze trok het mes terug en ramde met haar schouder tegen de deur. Geen beweging. Deurklink dan maar. Een schot, een inslag vlak naast haar oor. Ze duwde de klink verder naar beneden en struikelde naar buiten. Rennen. Rennen, rennen, rennen.
      En dat deed ze. Al was ze niet de enige. Kogels vlogen om haar heen. Het was slechts een kwestie van tijd voordat ze haar zouden raken.

Reacties (1)

  • Butterflygirl

    Oh my gosh ik was vergeten dat dit verhaal bestond, maar I love it. En ze moet nou eenmaal overleven

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen