W

walgelijk


Ik ben van mezelf niet een erg romantisch persoon, maar toch vind ik het op z’n tijd leuk om zo heerlijk, smerig romantisch met je te zijn. Je weet wel, zo’n scène in een romantiek-film die je tante kijkt, zo’n moment waarop je eigenlijk niet toe kan kijken omdat het zo walgelijk cheezy is. Zo’n moment waarop alle clichés omhoog komen. Zoals die eindeloze discussies over wie er meer van de ander houd, en van die dingen zoals: “Ik moet naar huis” “Je zult altijd in mijn hart bij me zijn.”
Verschrikkelijk, maar soms toch geweldig.
Soms kunnen we uren op de bank liggen knuffelen en van die onoriginele ‘lieve’ dingen tegen elkaar zeggen die vaak niet verder komen dan “Ik houd van je.”.

Nadat je me met de auto naar je huis had gebracht en dat ik alles uitegelegd had, (en wel duizend keer mijn excuses aan had geboden totdat je er gek van werd) nam je me mee naar de keuken om mijn ‘wonden’ (wat ik gewoon schrammetjes noemde) te verzorgen. Je deed wat prikkend spul op een watje en depte het voorzichtig tegen mijn schaafwonden.
Ik wist niet hoe we zo terecht gekomen waren, maar uiteindelijk zat jij op het aanrecht terwijl we elkaar vol liefde en passie aan het zoenen waren. Na een paar seconde zat mijn haar al compleet door de war, iets waar jij de slappe lach van kreeg bij het zien er van toen we klaar waren.
“Man, ik houd zo veel van je.”, zei je terwijl je een lok naar beneden kamde.
Jup, walgelijk verliefd zijn we.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen