Foto bij Hoofdstuk 7.1 - Schaduwen van rouw en verlies

Dank je voor de lieve commentaren en jullie geweldige enthousiasme! <3
.
.

“Verdomme! Dit maakt me zo razend!”

De drie bezoekers keken verbaasd op om te zien dat ze in het midden van de keuken in Grimboudplein 12 stonden. Herinnering Harry zat aan het midden van de tafel en de anderen in de ruimte staarden afwachten naar hem. De ruimte was vol, sommigen stonden tegen de muren, omdat er niet genoeg stoelen waren. De drie bezoekers keken even rond naar de meute en zagen veel herkenbare gezichten. Hermelien en Draco waren er, naast elkaar zittend. Angelique Jansen, Marcel Lubbermans, Daan Thomas, Simon Fillister, Cho Chang, Leo Jordaan, Blaise Zabini, een aantal van hun Zweinstein professoren, en ook Fleur en al de Wemels waren er. Er waren nog gezichten die ze herkenden, maar ze konden niet langer rondkijken want Harry’s woede riep hun aandacht.

“Niets! Geen enkel spoor van hen! Eender wie van hen! Geen duistere tekens in maanden! Gaan aanvallen, geen verwoestingen.”

“Dat is niet zo slecht, makker.” Herinnerde Ron hem zachtjes.

“Ik weet het.” Zuchtte Harry gefrustreerd en hij ging met z’n hand door z’n haar. “Het is gewoon gekmakend dat we niet weten waar ze zijn. Ze waren het land in stukken aan het scheuren en dan stopten ze plots. Dat doen ze niet gewoon! Ze zijn iets van plan. Ik wou gewoon dat we wisten wat.”

“Het is verontrustend, Harry, ik weet het,” Ging Romeo Wolkenveldt, de huidige minister voor toverkunst, met hem akkoord. “Maar we zijn op zoek.”

“Ik weet het, maar hoe kunnen we degelijk zoeken als we niet weten waar we moeten beginnen. Zelfs de geruchten over hun verblijfsplaats worden alsmaar zeldzamer. Geen enkel spoor van hen in vier maanden.” Harry keek naar beneden en greep de zijkant van de tafel vast.

“Wat de vraag naar boven brengt wat ik hier eigenlijk nog doe?” Sprak Draco op, duidelijk zelf gefrustreerd. “Met geen enkel teken van hen in maanden, waarom zou ik niet naar het landhuis kunnen terugkeren? Ik ben het beu om hier vast te zitten.”

“Ik ben de tijd kwijt,” Zei bezoekende Harry tegen Hermelien. “Wanneer was Malfidus aangevallen? Hoeveel later is het nu?”

“Ik weet het niet, Harry,” Antwoordde Hermelien. “Ik heb geen idee wanneer hij was aangevallen. He zou maanden kunnen zijn of misschien wel jaren tussen dat en de herinnering ervoor. Ik denk dat we wel kunnen aannemen dat dit enkele maanden na die aanval is. Je vermeldde net dat er nog een aantal aanvallen en verwoesting was geweest voor deze stilte.”

“Wel, dood zijnde, Malfidus, kun je niet gewoon even wat in je buurt gaan lopen, niet?” Zei Ron.

“Ik heb geen ‘buurt’, Wemel.”

“Ik begrijp dat je terug wil naar huis, Draco.” Sprak meneer Wemel Draco op z’n gemak aan. “Geloof me, ik begrijp het. Mijn gezin wil ook terug naar huis, maar het is gewoon niet veilig met dat doelwit op onze rug.”

“We werken eraan,” Stelde Hermelien hen gerust terwijl ze haar hand op Draco’s arm liet rusten. “De Fideliusbezwering is helaas veel ingewikkelder dan we dachten. Maar Fred, George en ik zijn er bijna.”

“Klopt,” Zei Fred. “We zijn ‘em net aan het testen. We willen even checken of die blijft duren.”

“Hoe het er nu voor staat lijkt hij wel goed te werken. Nog niemand heeft de kerstkoekjes gevonden en ze staan recht voor jullie neus,” Lachte George sluw.

“Ik wist dat je er iets mee gedaan moest hebben!” Riep Ron. “Ik was ernaar op zoek en ik zag dat jullie er wel hadden.”

“Zie je, Draco, je zult weer thuis zijn voor je het beseft.” Grijnsde George.

Hermelien grinnikte stilletjes maar duwde het grappen snel opzij. Ze keek angstig naar Harry en bracht de aandacht dan terug naar hun hoofdzorg. “Terug naar het echte werk… Harry, ik denk niet dat ze zich verschuilden de voorbije maanden. Ik heb wat rondgezocht de laatste tijd, en ik heb gemerkt dat er best wat rampen en moorden in Rusland zijn gebeurd.”

“Wat?” Vroeg Harry, verbaasd. De rest van de kamer luisterde met onverstoorbare aandacht.

“Er waren geen duistere tekens boven de plaatsen delict, maar het ziet er wel als hun werk uit. Er zijn vijfentwintig moorden geweest en zes meer in Finland. Er zijn ook branden en onverklaarbare overstromingen geweest. Ik ben ook op zoek gegaan naar nieuws over de buurlanden, maar daar zag ik niets buitengewoons.”

“Ze zijn in Rusland?” Vroeg Charlie aan niemand in het bijzonder. “Maar wat zijn ze daar dan aan het doen?”

“Dat is wat we nu moeten uitzoeken,” Zei Harry. “We zijn klaar voor vanavond. Ik neem nog een kijkje naar Hermeliens papierwerk, maar ik denk dat we gauw vrijwilligers nodig gaan hebben. We zullen iedereen contacteren voor de volgende bijeenkomst.”

Iedereen knikte en velen begon zich naar buiten te begeven; anderen wachtten aan de haard om met brandstof te reizen. Bezoekende Harry was verbaasd om te zien dat iedereen naar hem luisterde. De Minister voor Toverkunst was er aanwezig samen met nog verscheidene volwassenen naar wie hij doorheen de jaren steeds had opgekeken, maar toch volgde elke van hen zonder uitzondering zijn instructies op zonder vragen te stellen. Het deed hem best zenuwachtig voelen. Het was ongelooflijk oncomfortabel voor hem om eraan te denken dat hij zoveel verantwoordelijkheid moest torsen.

“Draco,” vroeg de herinnering Hermelien zachtjes. “Kom je morgen terug naar m’n kantoor?”

“Zo lang dat Potter z’n mantel niet nodig heeft.” Glimlachte Draco naar haar.

De scene veranderde en het trio vond zichzelf weer eens achter Hermelien aanlopend. Ze zag er panisch en bezorgd uit terwijl ze doorheen het Atrium van het ministerie liep en gehaast doorheen het veiligheidscheckpunt ging. Ze hapte naar adem toen ze een gekend hoofd met verward zwart haar zag voor haar.

“Harry,” Riep ze, maar ze probeerde niet te veel aandacht naar zichzelf toe te trekken tegelijkertijd. Haar tempo versnelde. “Harry. Harry!” Riep ze opnieuw en opnieuw, elke keer een beetje luider. Harry stopte en keek haar aan, zijn ogen gigantisch uit verbazing.

“Hermelien!” Riep hij uit terwijl hij zijn armen om haar heensloeg en haar even tegen zich aan drukte. “Oh hemel, Hermelien!” Hij ging wat achteruit en bekeek haar van boven naar onder. Zijn ademhaling versneld in zijn overweldigde staat. Hermeliens glimlach trok meer op een grimas terwijl ze probeerde om haar tranen te onderdrukken die zich vormde in haar prikkende ogen.

Voor ze nog wat kon zeggen, duwde een onzichtbare kracht haar ruw de lift in. Ze kreunde toen haar rug tegen de achterkant van de lift botste, en hapte naar adem toen een zilverachtige stof naar de grond zweefde en Draco tevoorschijn kwam. Harry keek om hen heen om te controleren dat niemand het had gezien en sloot snel de deur van de op hen na lege lift. Het bezoekende drietal ging door de gesloten deuren en plaatsen zich rondom de herinneringsfiguren. Toen ze terug opkeken, was Draco Hermelien hevig aan het kussen, kwaad zelfs. Zijn vuisten waren nauw rond het materiaal van haar mantel aan haar schouders gesloten. Ze antwoordde op de gepassioneerde kus met vuur en verschoot toen hij zich terugtrok. Hij blies door z’n op elkaar geklemde tanden en keek haar woedend en met beangstigende intensiteit aan.

“Verdomme, Hermelien. Doe me dat NOOIT meer aan!” Riep hij, haar tegen de muur duwend. “Hoor je me? Nooit meer!”

Hermelien staarde hem aan, trillend, met tranen in haar ogen. Ze was door de angst bevroren. Geen angst van hem, maar voor hem. Ze werd gevuld door schuldgevoel en spijt en ze gooide haar armen om z’n nek. Hij hield haar stevig – bijna pijnlijk zo – tegen zijn lichaam aangedrukt.

“Alle goden, Griffel. Heb je enig idee….?” Hij was ook aan het trillen, niet langer in staat nog wat te zeggen en onwillig om haar los te laten.

“Het spijt me,” Fluisterde ze in zijn oor. Na nog een poos en drie aangekondigde verdiepingen, trok ze zich langzaam terug om naar hem te kijken. Ze grinnikte, te gelukkig om hem te zien om hem toe te laten boos op haar te zijn. “Dus, ik ben terug Griffel, of wat?” Vroeg ze vrolijk terwijl ze haar hand uitstak en over z’n wang wreef.

Draco keek naar beneden, nog steeds niet instaat om te glimlachen, en nam voorzichtig haar hand in de zijne. Hij wreef met z’n duim over de antieken ring die ze droeg. “Ik dacht dat ik je kwijt was…” Hij ademde verslagen. “Nooit meer.”

“We zijn ondertussen getrouwd…” Stelde bezoekende Hermelien ongemakkelijk vast. “Ik vraag me af hoelang dat geleden is.”

“We kunnen dit afronden in mijn kantoor,” Onderbrak herinnering Harry hen. “Je moet de mantel terug aandoen.”

Draco knikte en deed zoals hem opgedragen werd, maar hoe droeg nog steeds een verloren blik in z’n ogen die Hermelien diep vanbinnen pijn deed.

De deur van de lift ging open en Hermelien voelde een stevige groep om haar pols. Ze keek naar beneden en zag dat haar hand nog zichtbaar was maar haar pols niet. Draco weigerde om haar los te laten. Harry hield de deur voor hun beiden open en zodra ze in de ondervraagkamer waren deed hij ze toe, Harry sprak een beschermspreuk uit over de ruimte en begon te roepen. Draco trok de mantel van hem af en keek in stilte toe.

“Waar was je, verdikke? Vier dagen, Hermelien! Fred was vrijdag al terug. Vier dagen was je vermisten werden we allemaal gek van de angst en bezorgdheid! Als ik niet zo blij was je hier goed en wel te zien, zou ik je zo kunnen vermoorden!” Terwijl Draco’s woede was weggeëbd naar droevige opluchting, was Harry’s vreugdevolle opluchting veranderd in razende woede. “Ik ben aan het wachten, Hermelien!”

Hermelien was gechoqueerd door z’n reactie en het duurde even voor ze haar gedachten op orde had. “Harry…” Angst vulde haar binnenste als lood. “J-je zei enkel dat Fred terug was. W-wat met George?”

Harry richtte z’n kwade blik op de tafel en zijn vurige woede nam of tot een klein vlammetje, hij balde z’n vuisten aan z’n zij. “George is dood,” Zei hij.

“Neen! Neen….” Hermelien schudde haar hoofd. “Dat kan niet… Ik zag hem. Ze… ze konden ontsnappen. Wat is er gebeurd?

“Dat is wat ik jou vraag,” Zei Harry vlakaf. “Fred zei dat ze wegrenden en dan ze jou ook zagen vertrekken maar dat je dan verdween.”

“De missie was nog niet over,” Zei Hermelien zachtjes. Draco ging achter haar staan en nam haar hand vast. “Ze eistten een duistere eed van de leden. Ik zag Fred en George wegsluipen. Ik was aan de andere kant en vertrok door een andere uitgang. Ik zag hen buiten. Ik gebaarde dat ze verder moesten gaan en zag ze verdwijnen in het bos. Ik sprak een kameoflagespreuk over mezelf uit en ik ging terug naar binnen. Ik moest weten wat er aan de hand was. Anders was het allemaal voor niets geweest.”

“Je ging terug naar binnen? Op je eentje?” Blafte Draco terwijl hij kwaad op haar neerkeek. “Jij bent degene de me eraan blijft herinneren dat missies niet alleen gedaan mogen worden!”

“Ik weet het,” Bekende ze schuldig. Ook al voelde ze zich wel schuldig voor hun zorgen en voelde ze zich ook wel hypocriet dat ze die regel brak terwijl ze er zelf zo hard op hamerde, ze konden afleiden uit haar blik en houding dat ze geen spijt had van de keuze die ze had gemaakt om te blijven. “Ik weet dat het dom was, maar ik zag een kans die ik moest grijpen. We hadden dit echt nodig.”

“Blijf praten,” Beval Harry. Zijn stem nog steeds hard en ernstig, maar zijn woede nam langzaam maar zeker af.

“Ik dacht dat Fred en George veilig waren. Ik zou anders niet gebleven zijn,” Legde Hermelien uit. “Ik zou normaal ook vroeger teruggekeerd zijn maar uiteindelijk bleef ik in het gebouw tot de namiddag erna. Ik kon het risico niet nemen gevat te worden door de enkelen die er nog waren. Dan, omdat de tweeling de internationale viavia genomen hadden, moest ik er zelf aan eentje proberen te geraken. Ik had problemen om me te registreren in Slovenië dus ging ik dan maar naar Italië. Ik zou een uil gestuurd hebben, maar ik bleef denken dat ik voor dat bericht hier zou zijn.”

“Je hebt alles gezien?” Vroeg Harry. Hij had gedacht dat ze nog steeds weggegaan zou zijn voor het einde.

“Ja.”

“Was hij er?”

“Neen, Harry. Het is hem niet. We hebben de verkeerde persoon achterna gezeten al deze tijd. Het is niet Voldemort; het is Bellatrix. De geruchten zijn waar. Ze leeft terug. Ze was daar.”

“Bellatrix?” Vroeg Harry, volledig verrast.

“Ja. Zij leidt alles. Dat is waarom we er niets van begrepen, waarom er niet veel structuur leek te zijn, waarom het ministerie nog niet aangevallen is. Ze wil niet regeren, Harry…” Hermelien keek hem n de ogen aan. Het deed pijn om het te zeggen. “Ze wil vernietiging zaaien. Niets meer. Volledige verwoesting.”

De bezoekende Hermelien keek Harry vol horror aan.

“Maar Bellatrix is dood,” Zei de herinnering Draco verward.

“Blijkbaar niet,” Antwoorde Hermelien, terwijl ze op haar onderlip kauwde.

“Neen. Dat is ze echt wel. Ik heb haar crematie gezien.”

“Wat wil zeggen-“

Hermelien staarde bezorgd naar Harry, “Ik weet wat het wil zeggen, Harry. Het betekent dat Voldemort niet de enige met een Gruzielement was.”

De kamer werd stil. Bezoekende Draco keek van de herinneringspersonen naar zijn twee kompanen.

“Wat is een Gruzielement?” Vroeg hij weifelend.

“Nu is niet het moment,” Antwoordde Harry terwijl de wereld om hen heen weer veranderde.

“Harry! HARRY!” Schreeuwde Hermelien terwijl ze in de gang op de tweede verdieping liep. Achter haar, leek het alsof een paar schoenen uit zichzelf aan het lopen was doordat de onzichtbaarheidsmantel zo bewoog rondom Draco. “Harry!” schreeuwde ze terwijl ze zijn kantoordeur opengooide. “Harry, ben je in orde?”

“Hermelien, wat doe je hier?” Harry greep haar schouders vast en keek haar aan.

“Je bent zwanger,” Merkte de bezoekende Harry verrast op, starend naar Hermeliens duidelijk opgezwollen buik.

“ik ben gekomen zodra ik het hoorde,” Zei Hermelien buiten adem. “Ben jij in orde? Ginny? James? Was-?”

“We zijn allemaal in orde. Alle drie. We zijn oké.” Zei Harry haar ernstig.

“Waar zijn ze? Wat is er gebeurd?” Vroeg Hermelien.

Harry keek Draco aan die de mantel over z’n arm had gehangen.

“Het is drie uur ’s ochtends,” De bezoekende Draco staarde nieuwsgierig naar de klok die vlakbij hen op het bureau stond.

“Maar wat is de datum?” Vroeg Harry, op zoek naar een kalender.

“Zestien februari 2004.” Draco wees naar de kalender aan de muur. “Zo’n drie en een half jaar van nu.”

“We hebben niet veel gehoord,” Vertelde de herinnering Draco tegen Harry. “Enkel dat jullie huis aangevallen was.”

Harry knikte.

“Hoe hebben ze het kunnen vinden?” Vroeg Hermelien in paniek.

“Dat konden ze niet,” Antwoordde Harry. “De fidelius bezwering hield stand, maar ze herinnerden zich nog ongeveer war het zich bevond. Ze hebben elk huis in een straal van een kilometer vanaf Grimboudplein in brand gestoken. Doordat we nog maar net het haardvuur hadden laten blokkeren konden we er zo niet uit. En de beschermingsbezweringen kon ik ook niet laten vallen. Ik had zo’n schrik dat het vuur zich dan zou uitbreiden naar ons huis. We gingen buiten op de drempel staan en verdwijnselden, maar niet voor we de omgeving zagen. Het vuur was overal. Overal…”

“Maar de bezweringen hielden het vuur weg van je domein, dan?” Vroeg Hermelien.

“Ja, maar we kunnen niet terug nu. Ik voel me er gewoon niet veilig meer.” Antwoordde Harry.

“Je mag altijd in het landhuis verblijven. Da weet je toch, Potter.” Bood Draco aan. Hij en Harry praatten nog steeds redelijk stijfjes tegen elkaar, en het verbaasde Hermelien om ze zo vriendelijk en vertrouwelijk te zien met elkaar.

“Ik weet het. Dank je, Malfidus. Maar voorlopig verblijven we in het Nest. Het is daar nog veilig. Dooddoeners zijn er in het verleden wel al geweest, maar ze zouden geen idee hebben nu waar ze zouden moeten beginnen aanvallen. Ze weten dat ze er nu geen schade aan kunnen berokkenen.” Legde Harry uit.

“Is Ginny er nu?” Vroeg Hermelien.

“Ja.”

“Je moet bij haar zijn nu, Harry.” Stelde Hermelien voor.

“Ik kan niet. Ik moet-“

Er is altijd meer werk om te doen, Harry. Je vrouw en kind hebben je nu nodig.” Smeekte Harry voor haar vriendin. “Niemand kan hen troosten zoals jij op dit moment.”

Harry knikte. “Je hebt gelijk. Ik vertrek dadelijk.”

“Dank je.”

De herinnering kolkte als rook weg en een andere kwam eraan en werd duidelijker voor hen.

“Het landhuis,” Zei bezoekende Draco toen hij de zitkamer binnenging. Het zag er zoals altijd uit. Hij stopte toen hij Hermelien zag zitten. Ze zat op een fluwele, Victoriaanse zetel in een flanellen pyjama met een hoopje dekens in haar armen. Haar ogen waren gezwollen en roodomrand, en tranen liepen nog over haar wangen. Ze zag eruit alsof ze dadelijk harder zou beginnen huilen terwijl ze het bundeltje in haar armer wat dichter bij haar trok.

“Aurelian,” Fluisterde bezoekende Hermelien en ze nam een paar stappen naar voren. Daar, in de armen van de vrouw in de zetel, was een baby jongen die er ongeveer een half jaar oud uitzag. “Wat is er mis? Wat zouden we moeten zien?”

“Ze zit te wachten,” Antwoordde Harry. “De zon begint op te komen. Ze wacht op iemand.” En hij had gelijk; zodra hij dat gezegd had, wist Hermelien dat hij gelijk had. Ze had dezelfde blik in haar ogen die zag al had gezien bij Molly Wemel telkens zij op een familielid wachtte dat moest thuiskomen.

“Hermelien?” Riep een stem uit de gang. “Hermelien, waar-?”

“Ik ben hier, Draco,” Piepte ze. Haar gezicht in een frons en nog een paar tranen gleden naar beneden langs haar wangen.

“Hermelien?” Vroeg Draco terwijl hij de kamer in kwam. “Wat doe je-?”

“Merijns baard!” Hermelien hapte naar adem. “Ben je oké?”

Draco keek naar beneden naar zichzelf en besefte dat hij waarschijnlijk best eerst een properheidsspreuk had kunnen uitspreken voor hij binnenkwam, maar hij kon niet wachten om haar terug te zien. Hermelien staarde hem aan, haar hand over haar mond, terwijl de tranen bleven komen. Zijn gewaad was op verschillende plaatsen gescheurd en hij was bedekt in stof en vuil. Er waren een aantal kleine schrammen op z’n gezicht en een grote in z’n nek. Het bloed daar was plakkerig door al het stof.

“Wat is er mis?” Vroeg Draco bezorgd, die op het randje van de zetel naast haar ging zitten. “Wat doe je hier?”

“Ik vroeg het jou eerst,” Antwoordde ze. Ze haalde haar hand weg van haar mond maar leek niet te weten wat ermee te doen. Ze zag eruit alsof ze hem het liefst zou aanraken, mar in plaats daarvan deed ze het naar beneden om het gewicht van het kind in haar armen te helpen ondersteunen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen