Foto bij 04/09/2076

04/09/2076 – Mike

‘Kan iemand me vertellen wat een “blanco” is?’ Hij stelde de vraag ieder jaar, maar nog nooit had hij zo zwaar op zijn lippen gelegen. Kinderen van deze leeftijd hadden enkel op een afstandje van een blanco gehoord, of dat was de bedoeling. Dit jaar had hij de ‘klas van Bas’, zoals hij in de lerarenkamer werd genoemd door leerkrachten die de klas nog nooit hadden gehad. Ze maakten er altijd opmerkingen over dat het meisje te veel aandacht kreeg; ze vonden dat de hele situatie moest rusten. Mike had gezworen dat hij Bas zou behandelen zoals iedere andere leerling, maar toen hij die scherpe blik in haar ogen zag, wist hij niet of hij dat zou kunnen. Een meisje van vijftien zou er niet zo oud uit mogen zien.
      Het was ook precies Bas die haar hand in de lucht stak. Mike wachtte expres even af. Hij hoopte dat iemand anders zijn of haar hand in de lucht zou steken. Hij kon namelijk niet voorspellen wat Bas zou antwoorden en als dit alles een emotionele wending zou nemen, zou hij niet helemaal weten hoe te reageren.
      Het zag er naar uit dat niemand anders durfde te antwoorden – of ze waren allemaal nieuwsgierig naar het antwoord van dit meisje dat maar al te goed wist wat een blanco inhield.
      ‘Ja, Bas,’ zei Mike ietwat terughoudend.
      ‘Een blanco is wanneer ze iemands ziel vermoorden zonder zijn of haar lichaam te vermoorden.’ Hard geformuleerd, dat was het zeker.
      ‘Dan zou iemand die een blanco ondergaat een leeg omhulsel zijn,’ zei Mike.
      Bas slaagde er eigenaardig snel in om te antwoorden: ‘Ze stoppen er iets in wat op een ziel lijkt.’ Ze leek heel zeker van haar antwoord en wat Mike ook zei; ze zou altijd blijven geloven wat ze dacht. Mike had altijd een hekel aan dit soort leerlingen; ze dachten dat ze alles wisten. Maar ze wisten overduidelijk juist helemaal niets. Het was naïef om te geloven dat je in deze wereld ook maar iets kon weten. Mike wist meestal niet eens of hij wel kon geloven in zijn eigen bestaan.
      ‘Een blanco is,’ verbeterde hij haar, ‘een straf die opgelegd wordt aan de zwaarste criminelen, al zal de regering zelf nooit het woord straf gebruiken. Bij een blanco wordt de volledige identiteit van een persoon gewist: je weet niet meer wie je bent of wat je hebt gedaan. Zo krijgt iedere persoon een kans om opnieuw te beginnen.’
      ‘Als mensen opnieuw kunnen beginnen,’ snauwde Bas.
      ‘Er zijn geen gevallen bekend van mensen die na een blanco hervallen.’ Het was Mikes taak om zijn leerlingen te laten denken. Hij gaf geschiedenis en ethische vorming, twee vakken die enorm mooi samenvloeiden. Helaas waren zijn leerlingen vaak een hoopje luierikken die niet eens de fit hadden om te denken. Tenzij Bas aan het woord was, dan dachten ze maar al te graag, maar op de verkeerde manier. Ze genoten van de sensatie en het enige wat ze zich afvroegen, was hoe deze discussie zou uitdraaien. Als ze een zakje popcorn op hun lessenaar hadden gehad, was de gebiologeerde blik in hun ogen helemaal compleet geweest.
      ‘Maar als ze zo ver zijn gekomen dat ze iemands geheugen kunnen wissen,’ begon Bas, ‘hoe weet je dat dan zeker? Misschien hebben ze jouw geheugen wel gewist.’
      ‘Zeer interessante stelling, Bas. Heeft iemand anders hier ook eens iets nuttigs op te zeggen? Het is niet mooi om te staren en Bas al het denkwerk te laten doen.’
      Twijfelachtig stak Tomi zijn hand in de lucht. ‘Maar waarom zouden ze het geheugen wissen van gewone burgers?’
      Mikes taak was om de jeugd kritisch te laten nadenken, maar deze discussie ging een gevaarlijke kant op. Hij kreeg er zelf de kriebels van, want om eerlijk te zijn had hij het ook niet op de regering. De regering die zijn hoofd nooit ergens toonde. Mike kon morgen op straat zomaar een regeringslid tegenkomen zonder het ook maar te beseffen. ‘Kun je die vraag zelf beantwoorden, Tomi?’
      ‘Om ons de indruk te geven dat alles goed gaat?’ opperde hij voorzichtig.
      ‘Dat houdt geen steek!’ riep Mailee. ‘Waarom zouden ze dan überhaupt een blanco uitvoeren?’ Mailee was het soort meisje dat dacht dat ‘überhaupt’ invoeren in iedere zin haar enorm slim deed lijken. Het tegendeel was meer dan waar.
      ‘Dat is inderdaad niet logisch,’ beaamde Tomi verlegen. Iedereen kon zien dat hij een oogje had op Mailee, maar er niet de ballen voor had om er iets mee te doen, zoals de gemiddelde tiener.
      ‘Nee, het is niet logisch, maar het is goed om kritisch te blijven over autoriteiten.’
      Bas stond op, haar stoel viel door haar plotse beweging op de grond. Ze sloeg met haar vlakke hand op tafel. Met haar strak naar achter gebonden haren zag ze er net uit als een strenge stiefmoeder. Haar gezicht had misschien schattig kunnen zijn, was het niet gebroken door die angstaanjagende blik en die permanente frons. ‘Kritisch blijven over autoriteiten? Alsof dat mogelijk is.’ Mike kon negentien namen opnoemen die met hun ogen zouden rollen, maar Bas bleef recht voor zich uitstaren. Haar ogen bleven op Mike gericht, alsof ze hem de schuld gaf van alles wat haar ooit overkomen. ‘Als ik denk dat ik kan vliegen en de autoriteiten zeggen van niet, dan kan ik van een dak springen om mijn gelijk te bewijzen, maar dan ben ik wel nog steeds morsdood. Waarschijnlijk voordat ik van dat dak ben gesprongen, want wie weet kunnen we wel allemaal vliegen.’
      ‘Vergelijkingen zijn echt jouw ding, is het niet, juffrouw?’
      ‘En denigrerende opmerkingen en blikken zijn zeker en vast uw ding, meneer?’ kaatste ze terug. Mike kon niet zeggen dat Bas geen pit had, maar hij zou het waarderen als ze die pit stak in andere zaken, zoals haar studies.
      ‘Mogelijk. Als jullie allemaal iets meer enthousiasme en intelligentie zouden tonen zou ik misschien niet denigrerend moeten kijken.’ Mike kwam recht van zijn lessenaar. ‘Komaan, zeventien van de twintig leerlingen heb ik nog geen woord horen zeggen – ooit. Ik weet dat dit nog maar de tweede les is, maar dit is het enige vak waarbij je je mening naar voor kunt brengen, dus zeg iets.’ Hij stapte naar voren en verkleinde de afstand met zijn leerlingen. ‘Dit is het enige vak waarbij de leerkracht niet betaald wordt om te praten, maar om jullie aan de praat te krijgen, dus zeg eens iets zinnigs. Liefst over het onderwerp blanco en de ethische verantwoording ervan.’
      De rest van de les verliep relatief vlot, al zou het nooit lopen zoals Mike wilde. Misschien waren kinderen van maximaal zestien jaar gewoon niet de juiste mensen om een discussie mee te voeren. Misschien waren ze er niet klaar voor, maar vermoedelijk hadden ze er gewoon geen zin in.
      Na de les stroomde iedereen naar buiten. Ze konden niet snel genoeg weg zijn, het was dan ook het laatste uur. Alleen Bas bleef achter. Ze bleef naar hem staren, zelfs toen iedereen het klaslokaal had verlaten. ‘Zit er iets op mijn gezicht, Bas?’
      ‘U geeft beter geschiedenis dan ethiek. Het lijkt alsof u bang bent voor uw eigen meningen en die van uw leerlingen en daarom houdt u alles oppervlakkig.’
      ‘Dat is een heel scherpe opmerking.’
      ‘Maar het is de waarheid, of niet?’
      ‘Zou kunnen.’
      ‘U bent ook heel erg goed in vragen ontwijken.’ Bas stapte naar hem toe. Haar karamelbruine ogen hadden plotseling iets heel nieuwsgierig. ‘Als historicus heeft u toegang tot bepaalde documenten, toch?’
      ‘Als historicus,’ herhaalde Mike.
      ‘Ja?’
      ‘Jij bent geen historicus.’
      Nu rolde Bas wel met haar ogen. Ze zag er opeens veel meer uit als een meisje van vijftien. ‘Ik heb bepaalde documenten nodig, alstublieft.’
      ‘Wat voor documenten?’ wilde Mike weten.
      Bas vormden haar ogen tot spleetjes. ‘Over de geschiedenis van het blanco.’ Op dat moment had Mike moeten weten dat Bas met vuur speelde. Hij had het ook geweten en hij kon niet precies zeggen waarom hij haar hielp. Misschien was het om zijn eigen nieuwsgierigheid te stillen. Misschien was het om dit meisje te helpen, dat veel meer had meegemaakt dan ze ooit zou mogen meemaken.

Reacties (3)

  • Grace

    OMG OMG OMG OMG OMG

    Dat is echt mijn enige gedachte want ik hou van historici en gewoon alles dat met het vak geschiedenis te maken heeft, en ik vind je schrijfstijl echt ugh ZO GOED, ik heb er gewoon geen andere woorden voor. Ik blijf erbij dat je één van de beste schrijvers op Q. bent.^^

    Also Bas is nice, als zou ik echt niet zo kritisch zelf durven te zijn in een wereld waar blanco's bestaan hehe

    2 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Ik ben mega geïnteresseerd in het vervolg!

    2 jaar geleden
  • Vibes

    oh god, wat gaat er gebeuren met bas haha

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen