H O O F D S T U K 7


De volgende dag voelde ik me beter. De afspraak met Gemma motiveerde me om mijn bed uit te komen. Bovendien was ik enthousiast over de lessen die vandaag op het programma stonden. Mijn opdrachten had ik goed kunnen voorbereiden, mede dankzij Aiden. Het gaf me een goed gevoel. Ik poetste dan ook neuriënd mijn tanden, maakte me op en genoot van mijn kop thee. Gigi had de kamer al verlaten. Kennelijk begon haar college een uurtje eerder. Zonnestralen verlichtte mijn studentenkamer, waardoor ik genietend plaatsnam in het raam. Ik opende het raam een beetje, waardoor de frisse nazomerse wind mijn haar in de war blies. Met de kop thee in mijn handen geklemd, staarde ik naar buiten. Studenten van alle leeftijden en alle nationaliteiten liepen aan mijn raam voorbij. Ik bestudeerde ze nauwkeurig, geen van allen had mij gezien. In gedachten verzonken dronk ik mijn thee op. Kate’s verschijning deed me glimlachen. Ze leek haast te huppelen. Haar lach was zelfs vanaf de tweede verdieping duidelijk zichtbaar. Het duurde me iets langer om Edward te identificeren, maar na enkele seconden lukte dit me ook. Kate sloeg speels haar arm om Edwards middel. Het deed mijn glimlach verstenen. Was ze verliefd? Een diepe zucht ontglipte mijn lippen. Niet omdat ik Kate geen liefde gunde. Haar zo zien met Edward was pijnlijk. Het deed me opnieuw beseffen wat Harry en ik niet konden hebben. Wij konden niet hand in hand over straat lopen. Wij konden niet samen studeren in de bibliotheek. Wij konden niet samen naar studentenfeestjes gaan. Onze levens waren anders. De enige connectie die wij hadden, waren wij zelf. Maar nu ook wij niet meer fysiek samen waren, was er nauwelijks iets dat ons verbond. Mijn goede humeur was binnen enkele seconden verdwenen. Ik verliet mijn plekje in het raam en ruimde mijn mok op. Aan eten had ik geen behoefte meer. Zwijgend wisselde ik mijn pyjama om voor een leuke, zomerse outfit. Niet veel later verliet ik mijn slaapkamer om mijn colleges en werkgroepen bij te wonen. De muziek galmde luid door mijn oortjes. Het sloot me af van de stedelijke geluiden om me heen. Het ontnam me het geluid van de lachende mensen die langsliepen. Het voelde goed. Ik was in mijn eigen wereldje. En op dit moment genoot ik daar meer van. Ik trok dan ook teleurgesteld de oortjes uit mijn oren, toen ik op de rechtenfaculteit arriveerde. De colleges waren opnieuw interessant en slokten al mijn aandacht op. De tijd vloog voorbij, waardoor ik gehaast het gebouw uitliep om me richting de metro’s te begeven. Gemma en ik hadden in een restaurantje afgesproken waar we maanden geleden gegeten hadden. De metroverbinding was goed, waardoor ik snel op de afgesproken plaats arriveerde. Gemma had al plaatsgenomen. Ik glimlachte opgetogen naar haar. Het zien van Harry’s zus deed me goed. Hartverwarmend omarmde ze me.
‘Hoe gaat het met je?’ Haar stem klonk nieuwsgierig en oprecht. Ik glimlachte haar toe.
‘De colleges zijn stuk voor stuk allemaal zo interessant,’ bracht ik enthousiast uit. ‘En ik kan het veel beter volgen dan verwacht. Het is echt geweldig.’ Dat mijn antwoord geen antwoord op haar vraag was, leek haar te ontgaan. Dat was precies de bedoeling. Ik wilde niet tegen haar liegen en dus kon ik niet eerlijk zijn op haar vraag. Ik wilde namelijk niet dat Harry via haar zou horen dat het niet goed met me ging. Gemma keek enthousiast terug, om vervolgens al mijn verhalen lachend aan te horen. Ik vertelde haar wat ik Harry wilde vertellen, maar wat ik niet via de telefoon kon overbrengen. Ik vertelde over Kate en Gigi. Ik vertelde over mijn eerste feestje, alhoewel ik mijn reden voor vertrek wegliet. Ook Gemma brandde los over haar bezigheden. De uren tikten voorbij. Ik merkte dan ook dat ik teleurgesteld was toen ze zich leek te beseffen dat de tijd veel te snel voorbij gegaan was. Gehaast rekende ze af en verliet het restaurant. In mijn eentje vervolgde ik mijn weg naar de metro. De oortjes propte ik weer in mijn oren, hopend dat de muziek mijn eenzaamheid zou verdrijven. Met de muziek in mijn oren en de gehaaste mensen die me blindelings inhaalde, besloot ik iets te doen, waarvan ik nooit gedacht had te gaan doen. Vastbesloten stapte ik in de metro richting Harry’s huis. Ik twijfelde geen seconde. Zijn huissleutel brandde in mijn jaszak. Het leek haast te schreeuwen om aandacht. Snel, veel te snel, arriveerde ik bij het huis. Besluiteloos keek ik naar het gesloten hek. Ik was één druk op de knop verwijderd van toegang tot de villa. Mijn ogen gleden over de oprijlaan. Er leek niks verandert te zijn. De oprijlaan lag er nog even mooi bij als afgelopen juli. De bladeren verkleurden al een klein beetje, klaar voor de herfst die komen ging. Er was geen teken van leven. Iets wat klopte. De eigenaar zat immers duizenden kilometers verderop. Met een zucht draaide ik me om en liep weg. Het huis bracht veel herinneringen met zich mee. Het was pijnlijk. Verzonken in mijn eigen gedachtes baande ik me een weg door het park, vlakbij Harry’s huis. We hadden hier regelmatig gelopen samen. Hand in hand. Die week kon alles. Het had gevoeld alsof we de wereld aan konden. De wereld leek aan onze voeten te liggen. Nu leek de grond onder mijn voeten weggeslagen te zijn. Ik dwaalde rond zonder te beseffen wat ik aan het doen was. Focus. Dat was het enige dat me afleiding bood. Focus op mijn studie. Focus op mijn punten. Focus op slimmer zijn, focus op beter presteren, focus op mijn nieuwe vriendinnen en vrienden. Gemma’s gezicht, haar warmte en haar openhartigheid had me ongelofelijk goed gedaan. Ik had bewondering voor alles wat die familie had doorgemaakt. Harry’s moeder had hem zo vaak moeten missen, haar eigen zoon. Gemma was op de één of andere dag haar kleine broertje verloren aan de roem. Ze hadden hem moeten delen met zoveel onbekende. Harry had zijn periode als puber ingeruild voor een leven vol camera’s, modellen, gillende fans en hotelkamers. We waren zó verschillend. Ik vocht tegen mijn pubertijd, tegen mijn onzekerheden en mijn verleden. Hij was alsmaar bezig met de toekomst, geen tijd om stil te staan bij zijn verleden. En hoewel ik Gemma en Anne ontzettend respecteerden voor hun reactie op de situatie en hun onvoorwaardelijke liefde, voelde ik dat mijn kracht niet zover reikte. Ik had Harry gesmeekt het niet op te geven, maar er waren nog geen drie weken zonder hem voorbij of ik voelde mijn eigen kracht al wegglippen. Het vergde allemaal zoveel energie. Mijn nieuwe leven, de studie en mijn emoties. Ik haatte mezelf voor mijn zwakte. Gefrustreerd blies ik mijn adem uit en wierp een blik naar de bewolkte lucht. Harry had dezelfde hemel boven zich. Uiteindelijk konden we hetzelfde zien. Hetzelfde universum. Het gekrijs van een kraai deed me opschrikken. Het zwarte gedierte bekeek me vanaf een tak. Het leek mijn bewegingen nauwkeurig te volgen. Het deed me huiveren. Vlug draaide ik me om en baande me een weg terug naar de metro. Het was allang etenstijd geweest. Gigi en Kate zouden zich wel afvragen waar ik bleef. Of misschien ook niet. De metro’s waren vol, waardoor ik mezelf liet opgaan in de menigte en me tegen een hoekje aandrukte. Niemand lette op mij. Iedereen was druk in zijn eigen wereldje. Een bellende zakenman, een huilend kind, een geïrriteerde moeder en een opa met een krant. Geen van alle gaf elkaar aandacht. Ik vroeg me af hoe ik eruit zag. Ik vroeg me af hoe mensen mij zouden omschrijven als ze me zagen staan, stilletjes in het hoekje. Ik deed de status als Harry’s vriendin ongetwijfeld geen eer aan en ook dat knaagde aan me. Hoe kon ik dat beeld ook nog omhoog houden? Hoe kon ik trots zijn op het zijn van Harry’s vriendin, als ik me niet zo voelde? De media had me met rust gelaten, maar dat betekende niet dat ze niet wisten wie ik was. De meidengroep op de Universiteit had me herkend. Misschien hadden wel meer mensen in de gaten wie ik was, maar durfde niemand het me te vragen. Ook de vereiste alertheid hakte in op mijn energie. Harry had me altijd gemakkelijk uit de put weten te trekken. Hij had me gewoon tegen zich aangetrokken en me ingefluisterd dat de media hem gestolen kon worden, als ik maar mezelf was. Hij was regelmatig de discussie met Ella aangegaan in de afgelopen zomer.
‘Laat Feline nou gewoon haar gang gaan. Ik wil dat ze blijft doen wat ze altijd deed. Daarom houd ik van haar,’ had hij haar nog geen vier weken geleden toegeschreeuwd. Ella had hem met grote ogen aangestaard. Zijn manager was niet gewend dat hij haar tegensprak. Toch had hij het gedaan. Harry en ik waren daarna weer wat dichter naar elkaar gegroeid. Ook zijn manager was niet langer een blokkade geweest. Het enige positieve aan de afstand tussen Harry en mij was dat ook Ella niet langer in mijn buurt was. Ze kon me niet langer in de gaten houden. Ze keek niet meer toe op mijn handelingen en bezigheden. Ik was bevrijd van haar onderzoekende blik. Helaas voelde ik me alles behalve bevrijd. Juist meer dan ooit voelde ik me vast geketend.
Bij de goede halte maakte ik me los van het veilige hoekje en vervolgde mijn weg naar de campus. Hoe dichterbij ik kwam, des te drukker het werd. Studenten leken me van alle kanten te omsingelen, waardoor ik mijn blik strak voor me uit richtte. Niemand wierp ik een blik toe. Geen zin in oppervlakkige conversaties. Niet vandaag.
‘Feline!’ Mijn naam deed mijn nekharen overeind vliegen. Ik herkende de stem inmiddels uit geen duizenden. Jasmine kwam gehaast op me afgelopen. Ik zag haar nieuwsgierige donkerbruine ogen, waardoor ik gelijk op mijn hoede was. Zij moest altijd iets van mij. Dat was niet te ontkennen. Tegen mijn wil in stopte ik met lopen. Jasmine was voor het eerst zonder haar aanhang, wat me enigszins op mijn gemak stelde.
‘Ben je oké?’ Een bezorgde gloed gleed over haar gezicht. Ik kneep mijn ogen vragend samen. ‘Je hebt het wel gehoord toch?’ Haar verbaasde blik deed me beangstigen. Ik vroeg me af wat ik moest weten. En ik betwijfelde nog sterker of ik het wel wilde weten. Zonder uitleg pakte Jasmine haar mobiel en hield het schermpje voor mijn neus. Ik liet mijn ogen over het artikel glijden. Wat ik daarna deed kan ik me niet volledig herinneren. Wat ik voelde stond me daarentegen wel bij. Ik werd koud, ijskoud. Het leek alsof al het bloed uit mijn hart vloeide en via mijn voeten de grond in verdween. Mijn hart leek voor een seconde te stoppen met kloppen, door het gebrek aan bloed in mijn lichaam. Vervolgens leek alles in een klap terug te komen. De volledige bloedmassa leek in grote getalen door mijn lichaam gepompt te worden. Mijn lichaam werd witheet van woede, maar tegelijkertijd voelde ik een soort kalmte. Ik staarde Jasmine dan ook emotieloos aan. Het artikel op haar schermpje klikte ik weg. Haar grote bruine ogen stonden ontzet, maar ik zag het genietende glimlachje in haar rechter mondhoek. Ik wilde deze van haar gezicht slaan. Ik wilde mijn knokkels in haar scherpe kaak boren. Het beeld visualiseerde zich zelfs op mijn netvlies. Toch weerhield ik me van een agressieve uitbarsting. Ik glimlachte kleintjes. Geen verdere emotie toelatend.
‘Leuk voor hem,’ vertelde ik haar. ‘Maar het interesseert me niet. Als je me excuseert. Ik heb een etentje.’ Het was gelogen. Ik had geen etentje.
‘Hij is je vriendje. Hoe kan het je niet interesseren?’ Verdwaasd staarde ze me aan. Ik wierp haar een korte blik over mijn schouder. De kilheid spatte eraf. Hoewel ik wilde reageren, besloot ik dat negeren beter was. Wat viel er te zeggen? Natuurlijk interesseerde het me. Sterker nog, het was ongelofelijk pijnlijk. Drie weken was ik weg. Drie weken hadden we elkaar niet gezien. In drie weken was ik verleden tijd. Hij had geen eens het lef gehad om het via de telefoon uit te maken. Met grote stappen liep ik door naar mijn slaapkamer. Deze was drukbezocht. Kate, Gigi, Edward en Nolan hadden zich om de eettafel verzameld. Dampende pannen stonden in het midden. Hun gelach vulden mijn oren. Het brak me. Ik staarde het gezelschap aan. Zij keken terug, haast alsof ze betrapt waren. Kate leek zich schuldig te voelen. Schuldig, omdat zij het leuk had? Schuldig, omdat zij verliefd was en die jongen ook op haar? Het spatte van de twee af, zelfs terwijl ze mij met schuldbewuste en verbaasde blikken aanstaarde. Gigi had de nonchalance over zich heen, die ze altijd had. Ik bewonderde het deze avond niet. Ik verafschuwde het. Zonder iets te zeggen pakte ik mijn studieboeken. Bewust gooide ik mijn mobiel op mijn bed. Zonder het voorwerp te pakken verliet ik de slaapkamer weer. De deur trok ik hard achter me dicht. Niemand kwam achter me aan. Misschien wisten ze het nog niet. Of misschien interesseerden ze het niet. Ik was hoe dan ook alleen. Echt alleen. Harry’s vage contact, zijn gehaaste stem, zijn gebrek aan berichtjes… Het werd me nu allemaal duidelijk. Waarom zou je aandacht geven aan iemand die je niks meer boeit? Sterker nog, waarom zou je aan iemand je kostbare tijd verspillen als alweer iemand anders dit van je verlangt. Met grote stappen baande ik me een weg naar de rechtenfaculteit. Blindelings vond ik mijn weg naar de toiletten. Het was een zekere twintig minuten later na het nieuws toen ik mijn maag in de wc leegte. Er was weinig nodig om me tot deze actie te drijven. Mijn emoties kwamen eruit. Mijn machteloos kwam eruit. Het enige waar ik nog invloed op had was mijn gewicht. En hoewel ik hevig vocht om die gedachte niet tot het extreme te laten gaan, voelde ik dat ook de macht over het stemmetje in mijn achterhoofd tussen mijn vingers doorglipte. Ik had verloren, op al zoveel gebieden.


Tussen de tentamens door nog een hoofdstukje:)
Misschien komt het verhaal een beetje langzaam op gang, maar ik beloof jullie; er komen nog heel veel plottwisten, heel veel Harry en heel veel spannende momentjes. Zoals jullie gezien hadden, is het namelijk een thriller;)Dus hopelijk blijven jullie doorlezen en blijven jullie de stukjes interessant genoeg vinden! Voor alle lieve abo's die elke keer reageren, heel erg bedankt! Het is fijn om feedback te krijgen over hoe ik schrijf, wat jullie vinden van de verhaallijn enz. En de mensen die kudo's geven ook ontzettend bedankt, het is geweldig om je eigen story in de top te zien staan.
Voor nu, veel leesplezier en misschien dat een volgend hoofdstukje eerder zal volgen (:

Reacties (11)

  • GossipGirl21

    Je schrijfstijl is geweldig

    2 maanden geleden
  • Efflorescence

    Oh nee. Ik heb hier echt een heel slecht gevoel over. Het lijkt erop dat het de verkeerde kant op gaat met haar gezondheid. Kan iemand alsjeblieft ingrijpen, en snel? Ik gun het haar zo dat ze een fijne studietijd heeft. Problemen met haar gezondheid helpen daar niet bepaald bij. En kan Harry even terugkomen als steun in haar leven? Tenminste, als dat is wat ze nodig heeft. Ik weet niet welk nieuws dat mens aan Feline liet zien, maar ik hoop dat het allemaal niet zo veel voorstelt. Stiekem hoop ik op een Harry pov omdat ik graag zou willen weten hoe hij zich in deze lastige situatie staande houdt. Hopelijk kan hij er voor haar zijn en andersom.

    11 maanden geleden
  • FollowYourDream

    Hmm.. Misschien is het fake? Want de pers en media zeggen en schrijven altijd zoveel, maar er is zo weinig van waar..
    Ik hoop echt dat Harry niets anders heeft gedaan dan gewoon wat praten met EEN vriendin...

    Oh, en ik haat Jasmine!

    En ik hoop echt dat Feline niet terug een eetstoornis krijgt..

    Xxx

    11 maanden geleden
  • Paulson

    Oh god nee Harry waarom ben je zo'n klootzak.

    Succes met je tentamens!

    11 maanden geleden
  • Smexy

    Harry wat heb je geflikt?
    Snel verder pls.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen