Foto bij 7 Opvangnet

"Wat gaan we met Abbey doen?" Zayn spreekt de naam eerder met minachting uit en geeft zijn overste een blik.
"Zij gaat vanavond terug naar huis. Dit is niet haar wereld."
"Zomaar?" Opnieuw die bijklank. De zwartharige man trekt zijn wenkbrauwen veelbetekenend op. "Je kent de regels, Liam." Die knikt als antwoord, maar lijkt te worstelen met een verbaal antwoord.
"Zij..."
"Hoe langer je het rekt, hoe moeilijker het wordt." Opnieuw die aarzelende indruk met onrustige handen.
"Je hebt gelijk, het is al erg genoeg uit de hand gelopen." Zayn geeft Liam een schouderklopje en wandelt verder. Een trilling in Liams broekzak doet hem zijn bakje van een gsm bovenhalen. Een onbekend nummer, hoogstwaarschijnlijk is dat Abbey.
'Bedankt voor de handdoeken, maar propere kledij zou ook handig zijn? Abbey.' Dat doet hem glimlachen en snel van richting veranderen.
Hoe lang zou het duren voordat hij komt? Nu moet ik voortdurend de grootste handdoek strak tegen me aantrekken zodat niemand mogelijk iets ziet. Een klop op de deur, dat is beleefd. Ik sta op en draai langzaam het slot open. Na wat ik eerder van vampiers gezien heb, twijfel ik er niet aan dat ze zo deuren openbreken indien nodig. Liams hoofd komt tevoorschijn piepen achter de deur. Ik glimlach een beetje ongemakkelijk en trek de deur verder open. In zijn handen ligt er een damesjeans en een grote sweater.
"Ik heb je kledij bij. Tenzij als je de hele tijd zo wil rondlopen." Ik probeer hem een blik te geven, maar zijn ogen zijn duidelijk bezig met naar andere dingen te kijken dan naar mijn gezicht.
"Wat wil jij?" Die vraag doet hem wel naar boven kijken. Ergens is er een schuldbewust lichtje in die ogen.
"Zou je daar naar handelen?" Nu trekt hij zijn wenkbrauwen op. Zonder dat het gevraagd wordt, komt hij dichterbij staan. Dichterbij dan vreemdelingen, zelfs dichterbij dan vrienden. Zijn mannelijke lichaam bevindt zich vlakbij.
"Je hoort mijn hartslag, of niet soms?" Liam knikt en glimlacht lichtjes. Mijn hartslag verraadt immers veel. "Zie ik je nog terug na dit?" Liam schudt zijn hoofd.
"Je zal me zelfs niet herinneren." Dat doet me niet meer twijfelen. Ik moet zijn lippen op de mijne gevoeld hebben. Net nadat we contact maken, duwt een sterke hand me terug naar achteren. Liams hoofd is naar de grond gericht en hij hijgt.
"Je bent een mens, ik..." Hij hijgt nog steeds terwijl hij duidelijk met zichzelf vecht. "Ik wil niets liever Abbey, maar een ander gedeelte van mij wil niets liever dan je keel openscheuren. Menselijk contact is te lang...geleden." Moet dat me afschrikken? Schrikt hij me af? Zijn handen zijn nu vuisten tegen de muur.
"En je kan een kant niet even doen overheersen?" Hij grijnst en maakt kort oogcontact, hij wil wel. "Mh?" Dat doet zijn lippen weer dichterbij komen. Hij trekt er kort mee voordat ze me een kinderzoentje geven en hij dan ver wegdeinst.
"Meer is niet aan ons toebedeeld." Ik knik en raap dan toch de kledij van het bed.
"Ik ga me omkleden." Zou ik de deur op slot doen? Ik besluit hem te vertrouwen en trek vluchtig de kledij aan. Hoe komt hij aan een vrouwenbroek ? Ik heb hier nog geen enkele vrouw gezien… Het duurt niet lang voordat ik me in de warme kledij bevind. De deur gaat dan ook snel weer open. Is… Liam is er nog. Hij zit op mijn bed. De blik in zijn ogen is een beetje afwezig, een beetje leeg. Het lijkt ook wel alsof ik zijn lippen zie bewegen, maar ik hoor niets. Hij draait zijn hoofd weer in mijn richting en glimlacht.
“Hoe graag ik nog meer van je gezelschap zou willen genieten, het is tijd dat je naar huis gaat.”
“Naar huis? Waar vampiers me zonder dat ik het weet ineens kunnen ontvoeren en erger?” Vanwaar dat beangstigende gevoel komt, is duidelijk. Maar waarom ik ineens niet naar huis wil gaan… Ik wil het wel, maar de angst en mijn verstand neemt het over. “Ik heb geen geheim wapen tegen wezens uit films.” Liam wil eerst glimlachen, maar merkt wel dat mijn paniekaanval serieus is. Ik ben echt ongerust. Hij staat op en geeft me een blik.
“Luister. Ten eerste, ik heb denk ik meer dan de helft van hun volgers uitgeroeid, dus vanavond laten ze je zeker met rust.” Dat is geen goed argument. Liams blik verbiedt het me echter om mijn mond verder open te doen. “Twee, ze weten je niet wonen. Toegegeven, dat is niet moeilijk om uit te zoeken, maar je bent geen interessant doelwit meer.” Nog steeds niet overtuigd. Deze wezens lijken wel op supermensen met absurde mogelijkheden. De arme mens heeft geen manier om zich daartegen te beschermen… “Drie”, hij zoekt opnieuw oogcontact, “ik blijf tot half twaalf bij je. Als persoonlijke bodyguard.”
“Maar tot half twaalf?” Dat doet hem schuin glimlachen. Ik meen het wel. Als iemand om 23u32 komt, heb ik even pech.
“Daarna zou ongepast zijn.”
“Zegt wie?” Die zin ontsteekt het vuur tussen ons weer. Vooral omdat ik het enorm meen. Ik voel me echt niet veilig. Zijn handen bevinden zich ineens op mijn armen.
“Abbey, geloof me. Ik zal op je letten, op de juiste momenten. Vanavond gebeurt er niets. Vannacht ook niet en morgen of overmorgen ook niet.” Ik zwijg. Hij denkt dat hij trauma’s met enkele woorden kan oplossen, wel, dat is niet zo. Ik ben nog steeds nerveus, maar probeer dat te camoufleren. Volgens mij trapt hij er bijna in. Bijna. “Zullen we naar boven gaan?” Ik knik traag. Ik wil niet weg, ik wil niet naar boven en ook niet naar andere vampiers die me besluipen. “Ab…” Zijn ruwe hand geeft de mijne een kneepje. Dat is de hand die eerder nog het hart van Vin vasthad. Is goed zijn een goede reden om dat te justifiëren? In supermanfilms wel. Ik probeer het nadenken te stoppen en volg hem. We zijn ergens ondergronds; er zijn nergens ramen en de gangen zijn groot en modern. Ik stel geen vragen, al helemaal niet als we enkele mannen tegenkomen. Geen idee of ik of de beschermende ogen van Liam ervoor zorgen dat ze hun blik van ons wegdraaien. We gaan naar boven, het is een kleinere ruimte die meer op een huis lijkt. Wanneer we nog wat kanten uitgaan, komen we uit bij een gigantische carport. Maar dan bedoel ik ook echt gi-gan-tisch. Er staan zeker acht auto’s onder het luxueuze afdak. Ik trek mijn ogen open: dat zijn allemaal dure auto’s.
“De donkerblauwe.” Het is een kleinere Audi, een racemachine.
“O-ké.”
“Ik heb een rijbewijs, al langer dan jij.” Hij lijkt mijn aarzeling te merken. Ik aarzel echter om verschillende redenen, die redenen worden niet zomaar opgelost. Ik luister toch braaf en stap in terwijl de garagepoort automatisch omhoog gaat, na een duw op een knop, uiteraard.
“Je…euh…weet me wonen?” Ik geef hem een blik die hem schuin doet glimlachen en hem in de achteruitkijkspiegel doet kijken. “Dat is heel erg stout, Liam.”
“Gaan we weer over stout beginnen?” Het klinkt bijna als gespin, zo mooi is zijn stem. Ik glimlach en check even mee hoe we soepel naar achteren rijden. “Misschien ben ik wel stout, ja.”
“Absoluut, maar je kan ook goed zijn.” Goed… dat is niet het tegenovergestelde van stout. Zijn we dan over goed en kwaad aan het praten? Liam fronst kort mee voordat hij de gas flink induwt en ik mijn adem vasthoud. Deze wagen gaat. Hij gáát vooruit. Liam lacht er enkel om.
“Sorry, jongens en speelgoed…”
“Oh, ik hoopte ergens dat je toch eerder een man was.” Dat doet hem opnieuw grijnzen. Hij houdt van mijn spelletjes, maar wil dat niet toegeven. Daar is hij te veel man voor. Een mogelijk afscheid…dat wordt moeilijk.
“Help me er aan denken dat ik man genoeg ben om je gezicht straks nog op te lappen.” Waarschijnlijk ben ik dat straks toch al vergeten. Zeker als hij tot laat blijft en het is blijkbaar nog maar vijf uur… En ik heb honger. Ik heb zo veel honger dat ik het niet meer voel.
“Euhm…kunnen we ook ergens eten halen?” Liams ogen gaan meteen zoekend naar mogelijke tenten. “Eten…vampiers ook frietjes?” Dat doet zijn mondhoeken kort omhoog gaan, hij geeft me een zijdelingse blik.
“Liefst niet. Maar voor zo’n schoonheid als jij wil ik altijd wel even bij een frituur stoppen. Uiteraard ga jij met dat gezichtje niet de frituur binnen.” Ik lach een beetje beledigd en kruis mijn armen dan.
“Oké, jij jouw zin. Maar ik waarschuw je: ik heb veel honger.” Honger, zin… Ik zeg niet in wat. Liam lijkt dat ook te beseffen. Zijn we fout? Zijn we goed? Wie zal het zeggen?

Zijn ze niet leuk samen?:D

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen