Foto bij 8 Buffer

In een vloeiende beweging stopt Liam de auto op de parking van een frituur. Even lijkt hij te twijfelen.
"Je blijft gewoon zitten?" Het is eerder een voorstel dan een bevel. Ik knik en glimlach. Ik ga echt nergens naar toe lopen. De voorbije 48 uur heb ik genoeg vampierkunstjes gezien.
"Ik blijf hier." Hij merkt aan me dat ik het meen, want nu stapt hij zonder aarzeling uit. De deur wordt gesloten terwijl hij eten gaat bestellen. Weet hij wel wat?
"En toch de auto sluiten..." Ik geef hem een blik als ik dankbaar de dampende zak friet aanneem. Liam haalt zijn schouders op.
"Dat is eerder voor binnendringers dan voor buitendringers." Ik knik en steek snel een heet frietje in mijn mond: die geur doet me beseffen dat ik honger heb.
"Wil je ook?" Liam wil lachen om die vraag, maar schudt uiteindelijk grijnzend zijn hoofd. Oké, dan kan ik meteen een paar hete frieten in mijn mond proppen; ze zijn echt overheerlijk. "Lust je zelfs...dit soort eten." Dat doet Liam niet fronsen of twijfelen.
"Absoluut niet. Smakelijk zou ik zeggen."
"Je bent ook weer gezellig." Nu lacht hij, maar dat kan ook door mijn snel geschrok komen. Ik probeer niet te lachen, mijn mond is permanent vol en dat ziet er niet charmant uit.
"Wat wil je dat ik doe?" Ik schud mijn hoofd en staar vooruit. In de achteruitkijkspiegel bemerk ik...
"Is dat een trui van mij?"
"Een gebruikte trui, inderdaad." Zijn ogen blinken ondeugend, toch kijkt hij verder neutraal. Mijn boze blik dwingt hem echter om verder te praten. Dat is echt niet normaal. "Om je geur te traceren. Ik heb verschillende locaties bezocht voordat ik je eindelijk vond. Ik kan moeilijk je geur beschrijven aan de jongens."
"Mijn geur? Is dat dan mijn bloed of lichaamsgeur?" Die vraag maakt hem onwennig. Hij verstevigt zijn grip rond het stuur en geeft me een blik; eigenlijk wil ik het echt wel weten.
"Vooral je bloed, al is het vaak een mix van dingen." Dingen. Ik lach bijna om zijn serieusheid terwijl mijn vingers de frietjes blijven nemen.
"Ruik ik goed?" Die vraag doet hem kort verstijven terwijl hij zijn blik duidelijk op de weg probeert te houden.
"Absoluut. Je bent nu mijn voorkeur." Dat doet me een beetje gek glimlachen, hij kijkt me nu wel aan.
"En dus ook je favoriete eten?"
"Abbey..." Als er van alles op zijn gezicht gebeurt, deins ik snel achteruit. De schrik van die aders met wisselende ogen is groot. Het duurt even voordat hij langzaamaan terug zijn vingers beweegt en ik terug kan ademen. "Ik ga je echt niet opeten, al is dat een metonymie. Wij eten niemand op, wij..." Hij zegt het niet. Waarschijnlijk omdat ik nog steeds wat verstijfd van pijnlijke herinneringen in een hoekje zit. Zijn rechterhand reikt naar de mijne terwijl zijn ogen terug donkerbruin zijn. "Het spijt me. Je had hier niet in betrokken mogen geraken." Ik voel het kneepje in mijn hand wel, maar het duurt even voordat ik terug kan knijpen. De oprechte spijt in Liams stem doet me mezelf terug in mijn stoel zetten.
"Niets aan te doen..." Het is een trillerige fluistering. Een zwakke. Ik zucht en zet mezelf aan om toch maar wat te eten, het laatste. Het lukt niet dus leg ik de zak aan de kant.
"Ab, ik meen het. Ik had me nooit aan jou mogen vertonen. Maar we hebben het altijd zo gezellig en..." Ik geef hem opnieuw een geruststellend kneepje in zijn hand.
"Ik weet het." Plotseling neemt de neiging om hem op andere plaatsen aan te raken toe. Ik wil hem knuffelen, strelen, misschien zelfs kussen... "Dat is mijn appartement..." Ik zeg het toch maar om de situatie normaal te doen lijken.
"Mooi appartement." Ik grijns om de droogheid in zijn stem en stap pas uit als Liam dat doet. Hij doet het op een bijzondere manier, eerst de omgeving verkennen, dan pas verder wandelen.
Nu staan we dus met twee in de kleine lift. Ik weet niet goed wat ik ervan moet denken. Enerzijds ben ik verschrikkelijk moe en geïrriteerd, mijn maandstonden doen pijn. Anderzijds voel ik me ongemakkelijk en daarbij is Liam nog steeds enorm aantrekkelijk. Wacht… Hoe ga ik de deur openen zonder sleutel?
“Ik ben mijn sleutel kwijt…” Mijn handen gaan tevergeefs over de andere broek en trui.
“Geen probleem.” Liam haalt zijn autosleutel uit zijn broekzak en begint wat te peuteren. Met een klein beetje geweld gaat de deur zonder enig geluid open.
“Wel…bedankt om in te breken.” Ik geef hem een glimlachende blik en stap dan als eerste naar binnen. Ook wel omdat hij heel galant aan de deur stond te wachten. Het duurt niet lang voordat ik in mijn zetel lig, maar dan ook zo lang als het gaat. Liam blijft wat verderop staan en legt de gebruikte trui op het aanrecht neer.
“Volgens mij kan je jezelf ook prima zelf bezig houden, vanavond.” Nee… Het is een geamuseerde opmerking, maar mijn hersenen schieten meteen in paniek.
“Jij blijft hier, Liam. Alsjeblieft. Ik wil niet alleen hier…” Zijn bruine ogen maken me duidelijk dat hij me maar aan het plagen was. Ik geef hem daarop een boze blik; niet grappig.
“Ik plaag je maar.”
“Je plaagt me altijd.” Dat doet hem stiekem grijnzen. Ik zucht, eigenlijk lig ik wel zeer goed, maar het is een beetje onbeleefd naar Liam toe. Het beste is dan ook om me maar recht te zetten zodat er tenminste plaats voor twee personen is.
“Jij hebt dat nodig.” Ik geef hem een blik die hem doet lachen. Zijn bruine ogen schitteren kort als repliek. Het duurt niet lang voordat hij zich naast me zet en naar de uitstaande tv staart. “Wat doe je meestal ’s avonds?”
“Ik kan jou hetzelfde vragen.” Die vraag lijkt hem ongemakkelijk te maken, ik merk het aan de verkramping van zijn gezicht. “Tv kijken, met mensen afspreken, slapen…” Ik haal mijn schouders op en geef hem een blik. Eigenlijk ben ik wel heel nieuwsgierig naar zijn leven, maar ik durf het niet goed te vragen. Bepaalde dingen lijken nogal gevoelig en een boze vampier is niet aan te raden.
“Klinkt normaal.” Liam glimlacht wat ongemakkelijk, dus glimlach ik ongemakkelijk terug.
“Je ziet jezelf niet als normaal, wel?”
“Ik ben geen mens, geen normaal iets in deze wereld.” Ik knik traag, niet overtuigd. Volgens mij ziet hij het ook aan mijn gezicht; de blik in zijn ogen verraadt hem.
“Ik vind je anders best normaal. L…” Geklop op de deur doet me verstijven en gepanikeerd mijn adem vasthouden. Kloppen vampiers aan op deuren? Voordat ik iets kan doen, staat Liam al recht.
“Abbey, doe open! Het is zaterdagavond en we gingen uit eten!” Ik schud wild mijn hoofd naar Liam. Niet hij. Niet de opdringerige jongen die enkel uit is op wat seks.
“Dat is niet waar! Hij heeft met zichzelf afgesproken!” Ik fluister het verdedigend, Liam glimlacht echter. Ik ben niet zeker of hij me gelooft, hij moet in ieder geval wel.
“Ik zie licht branden Abbey!”
“Hoe zie ik eruit?” Riskante vraag, Liam haalt zijn schouders op en gebaart naar me. Ik sta dan ook maar op en ga dichtbij hem staan, vlakbij de deur.
“Houd je rechtergezichtshelft achter de deur.” Zijn ruwe vingers halen wat van mijn haar voor mijn gezicht zodat ik er normaal uit zie, vermoed ik. Zijn lage fluistering doet me wel aan andere dingen denken dan aan Sean. Met een gecontroleerde zwaai doe ik de deur op een kier.
“Oh- hallo. Je… Je ziet er niet echt aangekleed uit, Abbey. Je weet dat ik je meeneem naar een restaurant?” Nog steeds even opdringerig. Ik probeer ziek te kijken, hoe dat dan ook mag zijn.
“Sorry, ik ben nog maar net wakker. Ik voel me echt niet goed. Het spijt me dat je je klaargemaakt hebt, maar ik kan niet meekomen.” Ik voel Liams gestalte gewoon achter me, beschermend, intimiderend. Ik voel me veel beter bij Liam, ging Sean nu maar weg.
“En wat als ik hier blijf? Dan kijken we een film en…” Wat denkt hij wel niet? Nu schud ik opnieuw duidelijk mijn hoofd.
“Sean, stop met afspraakjes met jezelf te maken. Ik kan vandaag niet, morgen ook niet en daarna ook niet. Ik zie ons niet samen.”
“Luister goed, Abbey. Jij hebt me al zo lang zitten uit te dagen, nu ga je met me afspreken en daarna…” Het is driftig gefluister dat mijn hartslag met honderd slagen per minuut doet toenemen. Het doet me denken aan boze vampiers, slechte vampiers. Voordat ik het weet is de deur toe. Liams hand heeft daarvoor gezorgd. Die handen bevinden zich inmiddels op mijn schouders terwijl hij contact probeert te maken.
“Hey, sht. Ik los het op. Zet je op de bank.” Aarzelend luister ik naar die hondstrouwe ogen en kalme stem. Doet hij nu de deur weer open? “Hey, Sean. Fijne avond. Abbey voelde zich niet zo goed, dus heeft ze mij gebeld. Ik ben haar vriend en ik zou het uiterst appreciëren moest je haar met rust laten.” Ik hoor één gedempte kreet en niet veel later is de deur terug toe.
“Wat heb je gedaan?” En wat heb je gezegd? Is hij mijn vriend? Nee toch… Vind ik dat erg? Ik weet het echt niet.
“Een klein vampiertrucje, maak je geen zorgen.” Hij zucht, alsof mensenproblemen hem kopzorgen geven. Hij zet zich terug naast me. “Word je vaak lastiggevallen?” Ik zucht ook, mijn ogen vinden de zijne schoorvoetend.
“Alleen door verkeerde types.” Dat doet hem pijnlijk grijnzen… “Liam, jij bent geen verkeerd type. Je…” Ik zwijg. Hij ook. We willen niet dat gevoelens uitgesproken worden. “Straks, ik herinner me niets meer van je?” Brak mijn stem nu op het einde?

Vriendje, mhh.

Reacties (1)

  • IrisThePiris

    Ohh wooww ben zo benieuwd hoe t verder gaat!
    Snel verder x

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen