Foto bij Hoofdstuk 6

Dit hele hoofdstuk is misschien lichtelijk geïnspireerd door die gefrituurde kip in honingsaus die ik op had in een restaurant...

      Zodra de avondzon verscheen, kwam zo ook het diner op tafel tevoorschijn. Over een grote houten tafel werden rode doeken gedrapeerd en bedienden plaatsten kandelaars op de onbeklede delen om de kaarsen vervolgens aan te steken. Zilveren schalen met geurig voedsel werden langs de doeken neergezet en gouden kelken werden gevuld met fruitige wijnen.
      Tegen alle verwachtingen in, hadden Aileen en Zolin nu een plek aan de koninklijke eettafel van Adonya's Moed. Prinses Neha had hen met een verleidelijke glimlach de eetzaal in gelokt als 'belangrijke gasten', dus nu zaten de twee niet-zo-vorstelijke verstekelingen tussen de hoogste adel van Caerulon zelf. En dat was nog ongemakkelijker toen de plaatselijke prins en prinses tegenover hen aanschoven.
      "Ugh, waar blijft vader?" De Caeruulse prinses zuchtte en wreef over haar buik, waarna ze haar hoofd over haar stoelleuning liet hangen, "Ik ben de hele ochtend al op patrouille gegaan in de noordervlakte, en de hele middag heb ik door het oerwoud geslenterd op zoek naar dat heerlijke vlees voor ons! Ik heb honger!"
      Hoewel ze onder de gouden sieraden bedolven zat en haar haar op professionele wijze in kleine vlechtjes gevlochten was, had de prinses toch een gevoel van ruwheid om haar heen hangen. Haar gezicht was gedefinieerd en droeg een constante blik van zelfverzekerdheid, alsof ze haar plekje binnen dit land al had gevonden en wist waar ze als prinses in de hiërarchie stond. Tussen de zijden lappen van haar elegante mouwen waren duidelijke biceps op te merken en op haar wangen waren nog sporen van een rode krijgersverf te zien die vele malen donkerder was dan het rood op haar lippen. Ze straalde orde uit, en wanorde, maar wist die twee perfect te combineren.
      "Mijn maag knort ook al de hele middag! Ik sterf van de honger...!" De prins liet zijn hoofd op tafel vallen en zuchtte treurig, waarna hij met smekende oogjes de tafel afging, "Het voorafje... waar is het voor-? Oh wacht, hebben we gasten?" Zodra de prins naast haar de twee avonturiers opmerkte, stopte hij met tieren en ging hij rechtop zitten, waarna hij ze professioneel aankeek, "Excuses voor ons gedrag en de onbeschofte binnenkomst, eervolle gasten. Ik ben kroonprins Hadi, dit is mijn tweelingzus Saira. We zijn misschien niet zoals je zou verwachten van troonerfgenamen, maar laat dat je niet van de wijs brengen. Schijn kan nog wel eens bedriegen!" Met een ongemakkelijke lach probeerde de jongen zijn aanstelgedrag te verbergen, maar Aileen kon recht door zijn façade heen zien.
      Prins Hadi had, net als zijn zus, een contrasterend uiterlijk. Achter zijn diplomatieke glimlach schuilde een nonchalante onverschilligheid tegenover zijn koninklijke taken. Zijn uitgeholde wangen hadden nog steeds de twee rode verfstrepen erop gesmeerd en zijn charmeuse pak kon zijn brede krijgersbouw niet verhullen. Zijn wilde kroeshaar droeg ook bij aan het mentale plaatje van een grote leeuw. Het was voor Aileen dan ook niet moeilijk om de twee in barbaarse uniformen voor te stellen, grote ramwapens in hun handen en flinke koeienschedels als helmen.
      Het mentale beeld was zelfs zo overheersend dat Aileen bijna haar manieren vergat. Snel liet ze het plaatje uit haar hoofd verdwijnen en schraapte ze haar keel, "Ik ben Aileen en dit is Zolin. We zijn reizigers uit Aiyacoa. Fijn om jullie te ontmoeten en bedankt dat we bij jullie aan tafel mogen zitten! Uh, jullie koninklijke hoogheden, prins Hadi en prinses Saira!" Met een korte maar nette buiging maakte ze haar groet af, waardoor de prins lachte en met zijn hoofd schudde.
      "Gewoon Saira en Hadi is prima, hoor. Ondanks onze koninklijke titels kunnen we een flinke mep verkopen, maar dat is ook wel te verwachten van onze bloedlijn." Met een zelfgenoegzaam lachje keek de prinses haar broer implicerend aan, waardoor hij opeens begon te bulderen van het lachen, "Die arme dief wist niet wat hem te wachten stond! Een beetje proberen te stelen uit het paleis?!"
      "Een klap en hij lag bewusteloos op de grond! Tot zover zijn criminele daden! Ha!"
      "We zouden een erelijst moeten bijhouden met vijanden die het langer dan vijf minuten bijhouden!"
      Na wat gegniffel om de binnenpretjes van de koninklijke tweeling, kuchte Hadi even en draaide hij zich terug naar Aileen, "Maar even serieus. Vader heeft nog niet eens een troonopvolger gekozen, dus voor nu zijn we gewoon Saira en Hadi. Tenzij je ons écht per se met allerlei titels wilt aanspreken, maar we reageren net zo goed op onze gewone namen en voornaamwoorden."
      "Saira. Hadi." Een lage stem bromde door de eetzaal toen de koning zelf binnenstapte en op de grootste stoel plaats nam. Hoewel hij al wat ouder was, kon Aileen direct concluderen dat die ruigheid in de familie zat. De koning bezat al meerdere littekens, duidelijk van grote gevechten, en bracht tevens een aura van dominantie met zich mee. Desalniettemin sprak hij liefkozend tot zijn nageslacht, met een lichte glimlach en een twinkeling in zijn ogen, "Excuses voor mijn vertraging, mijn kinderen. Die landgraaf wist maar van geen ophouden. Nu, jullie hebben te lang gewacht op het eten. Breng de voorgerechten!"
      "Wilt hij nog steeds dat stuk land hebben? Bij die oase?" Saira grinnikte toen haar vader met een simpele knik antwoordde, waardoor Hadi zijn net gevulde kommetje soep terug op zijn bord liet vallen en direct zijn mond open trok, "Wat wilde hij ook alweer bouwen? Een grote bazaar? Dat past toch nooit?!"
      "Een oase is een strategische plek voor een bazaar. Het trekt mensen beter en reizigers kunnen naast water ook direct onze goederen vinden." De koning pikte een stuk brood van tafel en begon het met zijn handen in stukjes te scheuren, "Echter ligt deze oase niet op de reizigersroute, dus dan zouden we actief bezoekers om moeten leiden om überhaupt winst te maken. De huidige route is het veiligst, een omleiding betekent langere reistijden en nog meer beveiliging. Het is mogelijk, maar niet realistisch."
      "Nog steeds vind ik het idee zelf al absurd!" Hadi haalde zijn schouders op en gaf Saira een plagende duw. De koning zuchtte echter alleen maar voordat hij wat eten op zijn bord schepte en in zijn vlees begon te snijden, "Je zult vanzelf merken hoe absurd politiek is zodra je in mijn schoenen staat, zoon."
      "Als Saira me niet voor is, bedoelt u, vader!"
      De koning grinnikte en zei niets meer. Hij koos er liever voor om van zijn stuk vlees te genieten. De twee troonopvolgers gaven elkaar nog een ondeugende blik voordat ook ze hun borden royaal begonnen op te scheppen met keuzes uit het hoofdgerecht. Met een spijtig lachje kaapte Neha de lekkerste dingen op tijd weg en hield ze ze voor Aileen en Zolin, zodat ook zij nog wat lekkers konden opscheppen.
      Zolin bekeek met twinkelende oogjes het Caeruulse voedsel waar hij al die tijd al op wachtte. Gulzig schepte hij van ieder bord een beetje op, waardoor sommige gerechten bovenop andere gerechten terechtkwamen en sauzen samen begonnen te mengen. Aileen trok een grimas door de roomsauzen in haar beeld die nu samensmolten met de oliesauzen, en gadesloeg daardoor snel de tafel om iets smakelijks te vinden dat niet te maken had met Zolins rare praktijken, maar helaas had hij zowat ieder gerecht op tafel al onsmakelijk gemaakt. Neha lachte alleen maar door Zolins eetlust en schoof hem een tweede dinerbord voor om alles netjes te houden, waarna ze nog eens met een bord gebakken vlees langskwam voor Aileen.
      "Aileen, eet. Je kan moeilijk door de woestijn trekken als je nu niet wat voedsel opslaat. " Met een glimlach schepte de elfse prinses wat voor haar op, waardoor Aileen haar probeerde af te wijzen, "Oh, alstublieft, prinses. Ik kan het wel zelf, daar hoeft u zich geen zorgen over te maken. Ik was even aan het kijken wat er allemaal te eten was."
      "Nonsens, er is voedsel zat en niks lijkt op die elfse gerechten uit Cilvenas, pak wat je pakken kan. Er is geen keuken zoals die van Caerulon. Waarom zou je er niet optimaal van genieten?", drong de prinses op. Met een glimlach legde ze het bord voor haar neus weg en keek ze terug naar de koning, "Uwe majesteit, zijn er wellicht nog wapens en uitrustingen vrij in de kazerne?"
      Direct keek de koninklijke tweeling nieuwsgierig op, allebei halverwege een hap met hun tanden in een flinke kippenpoot. Zolin stopte ook met smakken door de plotselinge stilte, een halve aardappel nog eenzaam op zijn vork geprikt. De koning draaide verwonderd zijn hoofd naar de elfenprinses, "Vanwaar de plotselinge belangstelling voor wapens, prinses Neha?"
      "Ik wilde ze schenken aan onze eervolle gasten, ter ondersteuning van hun tocht door de noordervlakte morgenochtend."
      "Verrek." De koning legde zijn bestek neer en ruilde zijn apathische uitdrukking voor werkelijke verwarring, "Er zijn eervolle gasten?!"
      "Vader, prinses Neha deed in de namiddag een verzoek tijdens ons overleg. U accepteerde." Saira sprak de woorden kalm uit en ging rustig verder met eten, waarop de koning aandachtig over zijn baard streelde en de gebeurtenissen op die dag herhaalde, "Dat is waar. Je hebt gelijk, mijn dochter… Aileen en… Zolin? Uit Aiyacoa?"
      "Dat zijn wij, uwe hoogheid!" Zolin grijnsde naar de koning en stopte smakkend een veel te grote hap vlees in zijn mond, waardoor Aileen hem onder de tafel een opvoedkundige trap verkocht. Ze ging zelf rechtop zitten en sprak de koning proper aan, "Wij wilden graag het circus bezoeken, specifieker willen wij een medewerker onder de naam Orchis spreken."
      "Orchis, hè? Ik denk dat je wel meer nodig hebt dan een getatoeëerde elf en wat wapens om hem van je zaken te overtuigen. Zijn vechtlust is volkomen verdwenen na de laatste poging die jullie lieftallige godin hem opdrong." De koning nam een forse slok wijn, maar toen hij merkte dat de twee gasten hem wel erg verward aankeken, zette hij zijn gouden kelk weer neer en schraapte hij zijn keel, "Wat? Jullie zijn toch krijgers van, of tegen, jullie godin… Aiyana? Misschien jij niet, meisje, maar die versierde elf naast je past wel perfect in het plaatje. Nochtans is het vreemd dat uitgerekend de Viriden een nieuwe krijger sturen. Nee, jullie komen uit Aiyacoa, maar het is dan nog vreemder dat de Cilven een Viriden sturen, me dunkt... Hoe dan ook, je zou toch denken dat die schijnheilige puntoren content genoeg zijn in hun heilige veiligheidsbunker? Ondertussen heeft de rest van de wereld wel last van alle verderf en ongoddelijke praktijken, maar hé, zij zitten heerlijk veilig in hun glazen bol verborgen. En dan niet te spreken over helden als Orchis die hartenloos buiten worden-"
      "Vader." Saira sprak dit keer met een iets luidere stem terwijl ze over de twee héle verwarde gasten heen keek. Opeens had iedereen door dat Neha achter Aileen en Zolin snel met haar hand heen en weer over haar keel aan het bewegen was, maar de plotselinge aandacht stopte haar abrupt, waarna ze onschuldig glimlachte. Saira kopieerde haar uitdrukking en richtte die op de koning, "Prinses Neha vroeg u vanmiddag ook om discreet te zijn over deze kwestie."
      "Uwe hoogheid, Aileen en Zolin weten er niks van af. Ik stelde voor om hen naar Orchis te brengen en hem het woord te laten doen. Hij is momenteel de enige die alles direct heeft meegemaakt en het exacte verhaal kan navertellen. Tevens is hij zelf een van Aiyana's krijgers geweest, het is beter als hij het verhaal doet." Neha stapte sierlijk naar de koning en boog lichtjes voorover om iets onverstaanbaars in zijn oor te fluisteren. Opnieuw wreef hij over zijn baard terwijl hij een fractie van een seconde naar Aileen keek. Neha trok een verontschuldigende glimlach naar de twee vrienden voordat ze verder smoesde, "Sorry voor de verwarring, eet vooral rustig door terwijl ik het oplos."
      De verdachte houding van prinses Neha en het beslissende staren van de koning viel een beetje verkeerd in de comfortzone van de twee. Gelukkig kon Zolin altijd snel gemak vinden in lekker eten, ook al was de situatie érg ongemakkelijk. Al snel werd de stilte aan tafel dus vervangen door zijn luide gesmak, waardoor de tweeling ook maar weer aan een lichte conversatie begon tussen hun kauwen door.
      Aileen besloot daarna, ondanks de vele vragen in haar hoofd, ook eens aan haar stukje kip te beginnen voordat dat helemaal koud werd. Voorzichtig nam ze een hapje van het krokante, maar malse stukje vlees en toen de zoete honingmarinade haar tong streelde, schrok ze toch wel even van hoe lekker het was. De zachte, smeuïge saus werkte op een of andere manier perfect samen met de zoutige kip. Zolin, naast haar, keek overenthousiast toe en grinnikte, "Ik zei toch dat ze hier het lekkerste eten van heel Lidrone hadden! Nu moet je dat sappige lamsvlees ook nog eens proberen! Oh, en die gekruide aardappelen! De kikkererwten! Oh, en deze saus is ook echt geweldig!"
      "Nou, vooruit. Dan krijg je van mij toch eens een keer gelijk," plaagde Aileen hem grijnzend terug, waarna ze Zolins aanbevelingen volgde en nog genoot van de rest van haar diner. Samen met de koninklijke tweeling praatten ze over hun landen en hoe erg de cultuur verschilde. Hoewel de Caerulen een lichte bias tegen Zolin en godenaanbidders in het algemeen hadden, luisterden ze toch aandachtig naar zijn verhalen over de godin en de rituelen die hij als priester uitvoerde. De sfeer rond de tafel was weer gewoon, normaal, maar voor Aileen was dat iets minder.
      Zelfs lang nadat prinses Neha haar gesmoes had gestaakt en weer terug op haar plek was gaan zitten om te eten, had het mensenmeisje nog steeds een ongemakkelijk gevoel van binnen. Het was nog steeds niet duidelijk wat het hof van Caerulon van hen verwachtte, of wat ze überhaupt van haar verwachtte, maar ze had een gevoel dat prinses Neha haar stiekem een grote taak had opgedragen.
      De gouden tekening op haar gezicht tintelde lichtjes en met haar vinger volgde ze het spoor van kriebels rond haar oog. De koninklijke familie rondom de tafel glimlachte te schijnheilig om niets verborgen te houden. Ergens wist ze dat iedereen aan deze tafel ergens baat bij had. Er was iets dat ze voor hen moest doen, maar wat, en waarom?
      Zolin merkte haar afwezige staar op en beet op zijn lip, wetende dat zijn godin Aileen zo snel mogelijk wilde contacteren over de kwestie. Hoewel hij zelf geen problemen zag met de personen aan tafel, wist hij ook dat Aileen met haar gave veel meer waar kon nemen. Goede mensen of niet, de wil van zijn godin kwam voor hem als priester voorop.
      Bewust legde hij iets te luid zijn bestek op zijn bord en forceerde hij een blije grijns, "Oh, man, wat zit ik vol! Waar is het toetje? Ik heb altijd al baklava willen eten!"

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen