Vlug duik ik naar voren en grijp het gevallen pistool.
'Handen omhoog!' Gil ik.
De Hobpaten twijfelen maar laten dan hun pistolen vallen en doen hun handen omhoog.
Ik laad het pistool.
'Draai jullie om! Jij daar, bind hem vast!' Roep ik.
'Wat?!' Roept de vrouwelijke Hobpaat. 'Met wat?' En ze kijkt naar de mannelijke Hobpaat naast haar en eentje bewusteloos op de grond en een dood onder de container.
'Hier,' ik gooi ze touw tegemoet. 'Bind ze allemaal vast em daarna jezelf.'
Als de vrouw er klaar mee is kijkt ze me over haar scgouder verwachtingsvol aan.
Ik loop naar ze toe en haal alle nuttige spullen van hun pak af. Dan zet ik de loop van de pistool tegen de vrouw haar hoofd.
'Jullie hebben ons niet gezien, begrijp je dat?'
Ze knikt.
'Jullie gaan nu terug lopen naar jullie Basis en jullie verzinnen maar een goede smoes. Maar jullie zijn ons niet tegen gekomen. Jullie lopen langs de treinplaat. Hup!' Ik duw ze van me weg.
De vrouw en man beginnen met hun handen op hun rug te lopen. Ik blijf net zo lang staan tot ze over deze kale vlakte met af en toe bosjes bomen, aan de horizon verdwenen zijn.
Ik kijk om me heen. Onder de container ligt een dood iemand, naast me is er een bewusteloos. Ik kniel neer en bind hem heel goed vast.
Marlo ligt ergens tussen de troep en Inny ligt achter me. Ik weet niet of ze dood zijn.
Ik loop naar Inny toe, ze ademd. Dan loop ik naar Marlo. Hij ademt niet. Ik draai me om en loop rustig weer naa- HIJ ADEMD NIET??
Binnen een halve seconde sta ik weer naast hem. Ik trek hem helemaal onder het puin vandaan en zak gelijk op mijn knieën.
'Marlo! MARLO?!' Ik leg zijn hoofd op mijn schoot en voel nog een keer of hij ademd. Nee. Shit. Vlug sluit ik zijn mond en begin mond op mond beademing te doen. Naarmate de tijd verstrijkt, hoe meer ik in paniek raak. Na 5 minuten gebeurt er nog steeds niet. Ik begin te huilen, laat de tranen eindelijk toe.
'Nee... Marlo... ik...' stotter ik.
Door mijn tranen heen zie ik zijn ogen open gaan. Schokkerig gaat zijn borstkas omhoog.
'Marlo!' Ik til hem helemaal over me heen en omhels hem. 'Je leeft!' Minn tranen vermengen zich met zijn kleding.
Ik duw hem weer een beetje van me af en kijk hem glimlachend aan. Hij kijkt terug, duidelijk niet wetend wat er aan de hand is.
'Claire,' zegt hij dan alsof hij een super vrolijk hondje is.
'Ja?'
Hij zegt iets maar ik versta het gewoon niet. Ik buig dichter naar hem toe. 'Wat?'
Opeens komt hij naar voren en dan zoenen we. Ik laat hem los en hij gaat zelf op zijn knieën zitten. Hij woelt door minn haar, ookal is dat eigenlijk mijn taak.
'Iegh!' Klinkt het opeens.
We laten elkaar meteen los. Inny kijkt ons met walging aan.

Reacties (7)

  • Diago

    Nice chapter

    2 jaar geleden
  • Diago

    I love Claire

    2 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Echt van(H)naar:8binnen één seconde.xD

    2 jaar geleden
  • Blaaskaak

    Yeah Claire OLEE

    Maar dat zoenen, nee dat gaat te ver ze zijn pas 13!

    GEINTJE!!!! Mijn eerste echte zoen was toen ik 12 was dus no care.
    When you are in love it doesnt matter!!!


    HOU VAN DIT HOOOOOOFDSTUK OLEE

    2 jaar geleden
  • Blaaskaak

    HAHAHAHAHHAHAAA

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen