"kom met ons mee"
Ik draai mij om.
Om mijn heen zwemmen twee beeldschone zeemeerminnen.
"Hoe kom ik hier?" vraag ik.
"wat kan jouw dat schelen?"
"Kom je met ons mee Alsjeblieft?"

Voorzichtig pakt een van hen mij hand vast.
Ik voel haar kleine hand in de mijne gaan.
Ik kijk haar even aan.

Ze is een kleine zeemeermin. Ik schat haar een jaar of 5.
Ze heeft een mooie korte lichtoranje staart.
Haar topje is mooi warm Oranje.
Het mooiste aan haar is toch wel haar Prachtige haar.
Deze is warm Oranje met een warme zonnige gloed er in.

"Kom je met ons mee? Alsjeblieft?" vraagt ze Opnieuw.
"Ja kom , Sarah en ik laten je ons Rijk zien" zegt de andere Zeemeermin.
Sarah trekt mij dieper het water in.
Terwijl de andere Zeemeermin voor ons uit zwemt.

"Wacht nou op ons Sharon" roept Sarah.
"Schiet dan eens op zusje" antwoord Sharon enkel zonder op te kijken.
"Ik doe mijn best" antwoord Sarah.
Ik kijk even naar de andere zeemeermin.
Terwijl ik vrolijk naast Sarah zwemt.

Zij is de meest verveelde zeemeermin die ik tot nu heb ontmoet.
Ze al iets van 75x keer gezegd dat haar zusje te sloom is.
Ook heeft ze iets van 31 keer gezegd dat ze op moet schieten.
Ik geloof zelfs dat ze ook had gezegd Sarah niet zo moest klagen.
Terwijl ze zelf het meeste klaagt.

Ik schat haar een jaar of 17, dat haar leven nog niet wil delen met haar Jongeren zusje.
Ze heeft verder een zwarte staart en wild kort verknipt Kapsel.
Na lange tijd van zwemmen en het geklaag van Sharon moeten aan horen.
Komen we bij een prachtige stad aan.
“Hier woon wij dan” zegt Sarah.

Ik kijk mijn ogen uit, want het is hier prachtig.
Ik dacht altijd dat de zee vol was met : zand, zout en heel veel water is maar…
Overal waar ik kijk zie ik kleur, en prachtige dingen…

“Het is hier Prachtig” denk ik hard op.
“Dat is het ook! Dus blijf je?”
“Hé wat?” zeg ik.
“Natuurlijk blijf ze hier Sarah” zegt Sharon ongeduldig.
“wacht eens even, ik heb nog niks gezegd” zeg ik.

“Moet dat dan? Je hebt hier alles wat je maar kan wensen” zegt Sharon
“Alles?” denk ik vaag.
“Ja echt alles, je hoeft enkel het zilveren Kristal te geven” antwoord Sharon.

“Zilveren Kristal?” vraag ik.
“Mijn zus houdt van Glimmende dingen” zegt Sarah.
Ze wijst naar mijn Ketting om mijn nek.
“Bedoel je dit soms?” vraag ik en haal voorzichtig de ketting van mijn nek.
“Ja” zegt Sharon.

Net als ik het aan haar wil geven…
Schieten Sharon en Sarah als een pijl uit een boog weg.
Ik kijk ze niet begrijpend aan.

Opeens wordt het mooie helder water donker…
Een hand pakt mijn stevig vast.
Het trekt mijn dwars door het water heen.
Waar heen weet ik niet.

Wel dat het mij steeds hoger en hoger trekt.
Het lijkt net of een stem zegt:
“Open je ogen, en wordt wakker alsjeblieft!”
“waar gaan we heen?” vraag ik mijzelf af….
We gaan steeds hoger en hoger tot dat….


Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen