Foto bij O16 • Chaos

Ethan Carson

Er is ongeveer een half uur verstreken sinds dat we in de supermarkt geweest zijn. Na de dood van de man hebben we nog een paar spullen meegenomen en zijn daarna snel weggegaan omdat Rose het idee had dat de boel binnenkort helemaal in elkaar zou storten, wat eerlijk gezegd geen dom voorgevoel was als je het mij vraagt.
Ik heb de hele tijd nagedacht over wat ik van plan was om te doen met de man, maar Rose lijkt daar minder over in te zitten. Ze behandelt me gewoon normaal en ik merk op dat ze zich zelfs dichter in mijn buurt durft te wagen. Eerst hield ze nog een bepaalde afstand, maar ze lijkt het nu openlijk te durven toegeven dat ze nog veel te veel op mijn technieken vertrouwt.
En om eerlijk te zijn, vind ik het niet erg dat ze in mijn buurt blijft. Op deze manier heb ik meer controle over de situatie als het mis zou gaan en het is niet gezegd dat de man niet alleen was. Sure, hij was in het kamp alleen en deze keer ook, maar de meesten komen altijd in groepjes en al zeker als ze ellende willen veroorzaken. Ik denk dat het goed is als we op ons hoede zijn.
Ik vind het een goed ding dat we nu eindelijk een doel hebben en dat ik niet meer zinloos rond hoef te lopen. Het kan natuurlijk zijn dat dat tegengif helemaal niet bestaat en dat hij ons in de val wilde lokken, maar wat als het wel zo is? Wat als we daar het tegengif vinden en heel deze ellende is voorbij?
Ik werp een blik naar opzij en kijk Rose peinzend aan. Wat zou er tussen ons gebeuren als we het tegengif zouden vinden? Zouden we allebei onze eigen weg weer gaan? Ik weet niet waarom, maar om de één of andere reden vind ik dat een gedachte die ik moeilijk kan accepteren. Ik ben inmiddels zo aan haar aanwezigheid gewend geraakt dat ik het me lastig kan voorstellen dat onze paden zich echt zouden scheiden.
Ik word weer terug alert als Rose mijn aandacht trekt door naar adem te happen en naar voren te wijzen. Eerst denk ik dat ze opnieuw gevaar heeft gezien, maar dan zie ik dat het een kledingwinkel is en ik kan het niet laten om even met mijn ogen te rollen.
“Laat me raden, je innerlijke shoppingsyndroom komt naar boven?”
“Shoppingsyndroom? Is dat zelfs een echt woord?”
“Nee, ik heb het nu ter plekke verzonnen, deal with it.” Ik grijns. “Shoppingsyndroom is het syndroom dat mensen hebben als ze… als ze te veel van shoppen houden.”
Rose kijkt me aan en schiet dan in de lach. Het is de eerste lach die ik gezien heb sinds een half uur en ik weet niet waarom, maar mijn mondhoeken gaan automatisch omhoog als ik de kuiltjes in haar wangen zie verschijnen. Eigenlijk is ze best wel schattig als ze lacht.
Meteen bestraf ik mezelf voor mijn eigen gedachten. Wat zijn dat weer voor een zachte, niet op mijn eigen gedachten lijkende gedachten? Hm. Dat is wel onduidelijk uitgelegd, maar ik ben er vrij zeker van dat slimme mensen het begrijpen. Hé, ik begrijp het en ik ben best slim, al zeg ik het zelf.
“Ik ga vooral heel erg veel van dit moment genieten,” zegt Rose dan uiteindelijk met een glimlach die meer treurig dan daarnet lijkt. “We hebben nooit echt de luxe gehad om ons mooie kledij te permitteren.”
Het is voor de eerste keer dat ik echt let op wat ze aan heeft. Het is inderdaad een oude versleten spijkerbroek en een T-shirt met een oud lijkend vest erover, maar voor mijn gevoel ziet ze er wel oké uit.
Iets in haar blik zorgt ervoor dat ik plotseling haar hand stevig vastpak en haar vervolgens naar de kledingzaak trek.
“Dan is dat des te meer reden om er nu van te genieten,” zeg ik tegen haar en één van mijn zeldzame oprechte glimlachjes verschijnt en maakt zich toonbaar naar haar.
Net zoals bij de supermarkt kunnen we ook hier zomaar naar binnen lopen. Ik kijk behoedzaam rond en gooi glas naar binnen zodat er een scherp geluid weergalmt door de lege winkel, maar geen zombies en geen rare mannen komen naar ons toe. Eindelijk.
Ik laat Rose los en laat haar haar gang gaan terwijl ik zelf naar de afdeling loop waar ze mannenkledij hebben. Ik gris een warme trui en een extra vest mee en een paar boxershorts. Meer hoef ik eigenlijk niet te hebben.
Ik kan het na een poosje toch niet laten en loop naar de afdeling van Rose toe om te zien wat ze aantrekt. Ik zie dat ze een rode BH van kant in haar handen vasthoudt en op haar onderlip aan het bijten is.
“Sexy.”
Het is eruit voordat ik er iets aan kan doen. Waar ik ook niks aan kan doen, is de onnozele grijns die zich om mijn lippen verspreidt als Rose zich geschrokken omdraait en de BH dan achter haar rug probeert te verbergen alsof ze er net niet verlangend naar had gestaard.
“Ethan,” zegt ze dan op een bestraffende manier, “ga weg.”
“Ik vind trouwens dat je die paars met zwarte ook mee moet nemen.”
Als antwoord gooit ze een witte BH met zwarte stippen op de voorkant naar mijn hoofd toe en grijnzend pak ik het bij de bandjes beet, doe deze om mijn vinger en draai deze om mijn hoofd heen alsof ik een stripper ben.
“Je bent echt onmogelijk, weet je dat?”
Ik haal mijn schouders op, gooi het ding op de grond en loop dan weg.
“Wat jij wilt, prinses. Ik hoor het wel als je klaar bent met sexy lingerie uit te kiezen.”
“Ethan!”
“Oh, kom op, Rose. Het zijn maar kleren. Het is niet alsof het een super gevoelig onderwerp is of zo.”
Het blijft stil en ik draai me naar haar om. Ik zie dat ze de rode kanten BH nog altijd in haar handen vasthoudt en dat ze onzeker naar de grond kijkt.
“Of wel soms?”
Ik kan de nieuwsgierige toon niet uit mijn stem houden en sla mijn armen over elkaar heen terwijl ik zo casual mogelijk tegen een mannequin probeer te leunen. Ik geef je één tip: leun nooit casual tegen een mannequin. Die vallen namelijk gemakkelijk om.
Het is dat Rose te druk bezig is in haar onzekere wereldje, anders had ze vast en zeker een opmerking gemaakt over hoe ik net niet op mijn bek ging door, jawel, te leunen tegen een mannequin.
“Niet alles past iedereen.”
Wauw, wat een vaag antwoord. Toch denk ik dat ik wel doorheb wat ze bedoelt.
“Je bedoelt door dat litteken op je schouder?”
Als door een adder gebeten gaat haar hoofd naar boven en kijkt ze me aan alsof ik haar net verteld heb dat ik haar vanaf nu alleen zal laten. Ik trek echter een wenkbrauw op en besluit om me deze keer niet zo snel weg te laten jagen.
“Laat me raden,” begin ik, “iemand heeft ooit een domme opmerking naar je gemaakt over het litteken over je schouder en sindsdien durf je geen mooie dingen meer aan te trekken omdat je bang bent dat het litteken je schouder ontsiert en iedereen je lelijk vindt.”
Ik kan aan haar gezicht zien dat ik het juist heb. Ik zucht, loop langs haar heen en pak een zwarte jurk van een rek waar mijn oog al op viel toen ik naar binnen ging.
“Doe deze eens aan,” zeg ik tegen haar. “Met die BH eronder.”
“Ethan, ik weet niet of…”
“En ik duld geen tegenspraak.”
Ze rolt met haar ogen naar me, grist de jurk uit mijn handen en gaat dan het enige pashokje binnen die nog niet vernield is. Ik zweer het, ze is zo gemakkelijk over te halen.
Ik leun met over elkaar geslagen armen tegen de muur – deze keer weet ik wel beter – en wacht totdat ze naar buiten komt. Het duurt niet lang voordat het geluid van een gordijn dat opzij getrokken wordt weerklinkt en Rose niet veel later voor mijn neus staat, gehuld in de zwarte jurk.
De bandjes van haar rode BH zijn duidelijk te zien en de stof bedekt op een elegante manier haar lichaam. De jurk is van voor korter en van achter langer wat ervoor zorgt dat het haar zowel elegant als sexy over laat komen. Haar rondingen worden op precies de juiste plaatsen benadrukt door de zwarte stof en haar blauwe ogen komen beter uit dan ooit.
“En?” vraagt ze onzeker aan me. “Hoe staat-ie?”
Sexy. Mooi. Prachtig. Elegant.
“Hij staat je goed,” zeg ik zo nonchalant mogelijk, maar ik voel het bloed naar mijn wangen stijgen.
Wat ben ik aan het doen? Wat ben ik in godsnaam aan het doen? Ik ben me aan het bemoeien met de onzekerheden van een chick die ik nog geen twee dagen ken terwijl ik op school altijd met mijn ogen rolde als er één of andere chick was die onzeker was over zichzelf. En om het nog erger te maken, gaan er gedachten door mijn hoofd die ik niet eens mág hebben op dit punt.
Ik schud mijn hoofd geïrriteerd en bal mijn handen tot vuisten waardoor de spieren in mijn armen zich opbollen en mijn tatoeages lichtelijk van vorm veranderen omdat er zo veel druk op de huid wordt gezet.
“Laten we hier niet te lang blijven,” zeg ik snel tegen haar. “Pak nog wat spullen mee en laten we dan naar CDC gaan. Ik kan niet wachten eer dat we dat tegengif in handen krijgen.”
En zo snel als het intieme moment tussen Rose en mij begonnen was, zorg ik er ook weer voor dat het beëindigd wordt.
Ik kan dit niet. Ik mag dit niet. Dit zou niet mogen.
Dat zijn de gedachten die me bezighouden terwijl ik wacht tot Rose klaar is en we kunnen vertrekken.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Oké, stap 1 van het meesterplan is in werking gezet: ze vinden elkaar leuk.
    Stap 2: zoenen en alles komt helemaal goed en mijn gevoelens worden gespaard.xD

    2 jaar geleden
    • Dragonrage

      Je gevoelens gaan niet gespaard worden op zo veel vlakken. Geloof me. Mwuahahahha.

      2 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Don’t you dare.(N)

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen