Voor Rickards *O*
De little bae, Leo! Luister even bij die gif, ik zie het wel voor me dat kleine Leo er ook een beetje zo uitziet en dan wow. yes.

De Legends waren zich op aan het maken voor een nieuwe missie. En tot ieders verbazing gingen ze opnieuw naar de toekomst. Mick zijn familie werd geteisterd door Vandal Savage, waardoor ze er voor moesten zorgen dat de man en zijn kinderen veilig waren. Mick leek zich geen zorgen te maken. Hij wist toch wel dat zijn toekomstige zelf niet anders zou zijn als nu. En met kinderen erbij zou hij waarschijnlijk alles doen om de man die hem bedreigde te doden. Maar ze moesten Vandal toch te pakken zien te krijgen en daarnaast was Ray belachelijk bezorgd om zijn vriend. Hij wilde er zeker van zijn dat er niks ging gebeuren.

Leonard wist echter niet zo goed wat er ging gebeuren. Hij hoopte dat hij nog steeds zulke goede vrienden zou zijn met zijn maat, maar dat kon wel betekenen dat hij zichzelf zou zien in de toekomst. En er waren een aantal dingen wat hem zenuwachtig maakte. Hij was bang dat hij een vrouw had of een man, maar dat dat niet Esmée zou zijn. Zijn beste vriendin, maar tevens ook diegene voor wie hij al zo lang gevoelens had. Hij wilde zo graag iets met haar beginnen, maar hij had zijn gevoelens nog niet uit kunnen spreken. Stiekem hoopte hij dat hij een glimp zou zien van hen samen. Gewoon zodat hij wist dat Esmée het waard was.
Hij hoopte dat hij samen woonde met haar en dat Mick zijn buurman was, waarschijnlijk met Ray als zijn man. Of iemand anders met wie Mick zich goed voelde.
Hij besloot het positief te bekijken en toen de Legends zich klaar maakte voor de tijdsprong, keek Esmée hem even kort aan. Misschien dacht ze wel hetzelfde, maar dat kon hij niet weten. Ze glimlachte naar hem en stak haar hand uit. Hij pakte hem vast en Sara, als captain, maakte de sprong.

Eenmaal in de toekomst werden Esmée, Ray en Leonard samen gevoegd om er achter te komen wat er precies aan de hand was. Ze hadden er voor gekozen Mick nog op het schip te laten, omdat ze het liefst niet wilde dat hij en zijn toekomstige zelf contact zouden hebben. In eerste instantie zouden Esmée en Leonard alleen gaan, maar Ray had er op gestaan om mee te gaan. Esmée kon hem wel waarderen. Hij gaf om zijn vrienden en dan voornamelijk om Mick.
“Is dit nou echt de beste plaats om te bespioneren..” mompelde Leonard, terwijl hij achter een groene struik kroop en richting Micks huis keek. Hij was verbaasd hoe mooi zijn huis eruit zag, maar toen hij even later Ray uit de toekomst naar binnen zag lopen, snapte hij dat wel. Ray had een gelukzalige zucht geslagen en Esmée wreef blij over zijn rug.
“Ik was toch een beetje bang dat ik het niet zou zijn.” mompelde Ray, terwijl hij over zijn droge lippen likte.
“Je moet niet zo gespannen zijn. Mick geeft heel veel om je.” zei Esmée. Ray legde zwijgend zijn hoofd op haar schouder, waardoor Esmée begon te lachen. Op dat moment stapte er twee kinderen uit de auto gevolgd door Mick. Ze hadden beide iets weg van Ray en het zag er zo schattig uit. Een jongen en een meisje. Toen Esmée beter keek zag ze dat het een tweeling was. Leonard glimlachte en knikte.
“Esmée heeft gelijk. Mick geeft meer om je dan je denkt.” zei Leonard, maar haalde zijn ogen niet van het huis af. Het was eigenlijk niet de bedoeling dat hij het zou vertellen. Maar hij zag hoe onzeker Ray was en hij wilde ook niet dat Ray bij Mick weg ging omdat hij onzeker was.
“Gelukkig maar.” mompelde Ray, terwijl hij een glimlach tevoorschijn toverde.
“Precies en-”
Esmée kon haar zin niet af maken omdat er iemand achter hun stond. Het was een jongetje, minstens een jaar of zes en hij keek Esmée vertrouwd aan. Al stond er ook verbazing op zijn gezicht.
“Mama? Papa? Oom Ray?” vroeg hij toen.
Esmée haar ogen werden groot en ze keek naar Leonard. Hij leek geen woord uit te kunnen brengen. De enigste die meteen reageerde was Ray.
“Hey!” zei hij, wanneer hij op stond en zijn armen opende. Hij knielde neer en het jongetje sprong in zijn armen.
“Waarom zitten jullie achter de bosjes?” vroeg hij, waarna Ray zijn schouders op haalde.
“Je moeder zei dat er iets in de struiken lag, dus we zijn even gaan kijken.” legde Ray uit.
Hij pakte de kleine zijn hand vast en toen zag Esmée een armbandje. Als vanzelf pakte ze Leonards hand vast en keek naar de armband die hij droeg. Op de armband stond Leo gedrukt. En Esmée wist bijna zeker dat hij het zelfde armbandje nu om had.
“Leo?” vroeg ze, waarna de kleine meteen op keek. Hij keek blij naar Esmée en Esmée haar hard ging sneller kloppen.
“Mama, kunnen we naar binnen. Het is koud..” mompelde hij. Esmée liep naar hem toe en pakte hem vast. Ze legde haar handen op zijn koude wangetjes en door alle emoties liepen de tranen over haar wangen.
“Mama, waarom huil je?” vroeg Leo zacht. Hij deed zijn kleine armpjes om haar nek.
“Niet huilen, mama.” zei hij toen.
Leonard legde zijn hand op Esmée haar schouder en knielde naast haar neer.
“Leo, ga maar alvast naar binnen. Wij helpen oom Ray nog even en dan komen we ook, oké?”
Leo knikte en rende toen richting de deur.

“We moeten hier weg. Nu meteen. Als hij erachter komt dat zijn ouders.. wij, daar binnen zijn dan verteld hij het meteen aan hun- ons.” zei Leonard en hielp Esmée overeind. Als versteend liep Esmée achter Leonard aan. Ze voelde zijn hand op haar rug, maar besteedde er geen aandacht aan.
Pas toen ze terug op het schip waren en ze er zeker van waren dat Leo niet achter hun aan was gekomen, kon Esmée weer normaal ademhalen.
Ray vertelde Sara dat Mick nog steeds veilig was. En dat hij twee kinderen had. En daarna, met rode wangen, dat hij met hem samenwoonde. Hij had geluk dat Mick niet vooraan het schip was. Ray zou dit waarschijnlijk liever prive willen vertellen.
Esmée daarintegen wist niet zo goed wat er zojuist was gebeurd. Natuurlijk had ze gehoopt dat ze samen met Leonard zou zijn in de toekomst. Maar hier, in het nu, waren ze nog niet eens samen. En daar.. daar leefde ze samen. En hadden ze al een kind.
“De toekomst is al helemaal uitgestippeld.” zei Leonard, terwijl hij voor haar neer knielde en haar een glas water gaf. Ze nam een aantal slokken en knikte toen. Daarna zette ze haar glas naast zich neer.
“Het verbaasd me nog het meest dat ik mijn armband aan hem heb gegeven.” zuchtte Leonard, terwijl hij Esmée haar handen vast pakte en er zacht overheen wreef.
“Dat betekent dat je echt van Leo houd.”
Leonard knikte en schudde ongelovig zijn hoofd.
“Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen. We zijn nog niet eens samen. Hoe kan ik hier op reageren? Op alles?” mompelde Esmée. “Over een aantal jaar heb ik een kind met je en nu-”
Esmée bevroor toen ze Leonards lippen op die van haar voelde. Het voelde zo goed. Beter dan ze had verwacht. Ze kneep in zijn handen en opende haar ogen toen ze voelde dat hij rechtop ging zitten. Ze wilde nog niet stoppen.
Ze probeerde niet te denken aan het feit dat Sara maar een paar meter verder stond.
“We moeten ergens beginnen.” zei Leonard zacht. Hij legde zijn hand op haar wang en wreef er zacht overheen.
“We hadden veel eerder moeten beginnen.” zei ze zacht. Leonard begon te lachen en knikte.
“Maar ik denk dat nu we weten dat we in de toekomst samen zijn, het makkelijker is om ergens te beginnen.” hij beet op zijn lip en keek haar aan. Esmée staarde naar zijn prachtige blauwe ogen waar ze altijd al een zwak voor had gehad.
“De manier waarop je met Leo omging. Ik weet nu al dat je een fantastische moeder gaat zijn. En we hebben twee extra ooms, geloof ik.” lachte hij toen.
Esmée boog voorover en zonder iets te zeggen drukte ze haar lippen weer op die van hem. Ze had nu al zijn liefde nodig. Het idee dat haar beste vriend, later haar man zou worden was nog niet helemaal tot haar doorgedrongen. Of misschien moest ze er gewoon nog aan wennen.

“Hey, uh, ik hoorde dat jullie ene Leo hebben gezien?”
Esmée keek op en zag Sara staan. Ze stond op, maar haar hand verliet die van Leonard niet.
“Ja, onze zoon.” zei ze blij.
“Wauw. Goed om te weten.” zei ze oprecht blij.
“Hij is zeker precies Leonard?” vroeg ze toen, waarna ze haar handen over elkaar deed en lachend naar de twee keek. Toen Esmée erover nadacht besefte ze dat het inderdaad een kleinere versie was van Leonard. Maar ze zag, ondanks het kort geschoren haar, dat er een krul in zijn nek zat. Hij had het haar van zijn moeder.
“Hij is inderdaad precies Leonard. Als hij maar geen crimineel word.” mompelde Esmée.
Leonard tikte haar zacht aan.
“Daar zal ik zelf wel voor zorgen dat dat niet gebeurd.” lachte hij, waarna hij zijn arm rond haar middel deed en naar zich toe trok. Sara keek nog even naar de twee voordat ze knikte.
“Ik laat jullie wel even alleen.” lachte ze toen.

Toen Sara weg was, pakte Leonard haar nog steviger vast en draaide haar een kwartslag, zodat hun gezichten maar enkele centimeters van elkaar waren verwijderd.
“Dit is zo..” Esmée lachte zenuwachtig. “Nieuw.”
“Zolang het maar goed voelt.” antwoordde Leonard.
Esmée knikte en legde haar handen op zijn middel, onder zijn zwart leren jack.
“En als het te snel gaat moet je het gewoon zeggen.” zei hij, opeens zenuwachtig. Esmée vond het raar om hem zo te zien. Hij was nooit zenuwachtig. “Maar nu ik eindelijk kan uiten hoeveel ik voor je voel wil ik dat heel graag.”
“Het is oké.” zei Esmée snel en legde haar duim op zijn onderlip. Hij staarde naar haar hand en toen naar haar prachtige bruine ogen. “Ik wilde toch niemand anders.”
Een twinkeling ontstond in zijn ogen en Esmée kon haar blik niet van hem afhouden.
“We hebben een kindje, Len.” mompelde ze. Hij knikte en keek haar gelukkig aan.
“Leo..” zei ze zacht en beet op haar lip.
“Leo Snart.” zei Leonard toen, waarna hij zag dat er een traan over Esmée haar wang rolde. Hij veegde hem snel weg en drukte een kus op haar voorhoofd. Esmée keek hem aan en zuchtte opgelucht.
“Ja,” zei ze toen trots. “Leo Snart.”

Reacties (25)

  • Spiridakos

    I LOVE IT SO MUCH JAAAA

    2 jaar geleden
  • Spiridakos

    “We hebben een kindje, Len.” mompelde ze. Hij knikte en keek haar gelukkig aan.
    “Leo..” zei ze zacht en beet op haar lip.
    “Leo Snart.” zei Leonard toen, waarna hij zag dat er een traan over Esmée haar wang rolde. Hij veegde hem snel weg en drukte een kus op haar voorhoofd. Esmée keek hem aan en zuchtte opgelucht.
    “Ja,” zei ze toen trots. “Leo Snart.”

    DIT MAAKTE ME ECHT WEL ALFKJSLKFDJSKD VANBINNEN BC ZOVEEL LEEF

    2 jaar geleden
  • Spiridakos

    “Hij is inderdaad precies Leonard. Als hij maar geen crimineel word.”

    CRYING HAHAHAHA

    2 jaar geleden
  • Spiridakos

    En we hebben twee extra ooms, geloof ik.”

    belangrijkste gedeelte van de os tbh

    2 jaar geleden
  • Spiridakos

    “Het verbaasd me nog het meest dat ik mijn armband aan hem heb gegeven.”

    (blush)

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen