Foto bij 028 • Een sombere bruiloft




Eleanor keek glimlachend toe hoe Draco zowaar een gesprek voerde met Ron Weasley, de jongen aan wie hij al een hekel had voordat hij hem op Hogwarts ontmoette. Het was bijzonder om te zien, maar niet verrassend. Niet voor Eleanor. Wie anders kon zoveel vertrouwen hebben in een jongen die haar zes jaar lang had gehaat, maar wie haar nu aanbidden. En met dit nieuwe masker had hij de mogelijkheid zijn muur af te breken, zodat hij zelfs oude vijanden kon binnenlaten. Zelfs al was het maar voor een paar uur. Eleanor hoopte dat hij minstens kon begrijpen waarom zij van deze mensen had gehouden.
      Hij keek achterom en liep naar haar toe. Galant stak hij zijn hand naar haar uit en glimlachte. 'Ga je mee dansen?'
      'Dat ik dit nog mocht meemaken,' grinnikte ze en pakte zijn hand aan. Ze liet zich door hem meevoeren naar de dansvloer en legde haar armen om zijn nek, terwijl hij zijn handen rustte op haar heupen. 'Heb je het stiekem toch een beetje naar je zin?'
      Hij knikte bescheiden. 'Ik ken deze mensen niet. De meeste heb ik vroeger mijn staf naar verheven. Maar je had gelijk. Ik kan niet geloven dat ik dit zeg.' Hij grinnikte. 'Ik bedoel als de polyjuice potion uitwerkt dan zouden ze me aan het spit rijgen, maar ik begrijp waarom deze mensen veel voor je betekenen. Ik voel me- Ik begrijp nu hoe je je voelt.'
      Ze glimlachte. 'Dit is een familie, Draco, een echte familie. Ik weet dat je ouders van je houden, maar dit is hoe het hoort te zijn. Het zijn goede mensen, net als jij.'
      'Ik heb met mevrouw Weasley gepraat en ik had voor het eerst het gevoel dat het niet mijn schuld is wat er die nacht in de toren is gebeurd. Het vrat me op, dat deed het nog steeds. Ik wist hoe jij erover dacht, maar ik geloofde dat de Dooddoeners me als niets meer zagen dan een lafaard en dat de rest van de wereld me zag als een monster.'
      'Dat ben je niet.'
      'Nee, dat weet ik nu. En ik kan niet geloven dat een Weasley mij die wijsheid bij zou brengen.' Hij grinnikte en kuste Eleanor op haar voorhoofd. 'Ik ben blij dat we deze opdracht hebben gekregen en ik ben blij dat je me helpt de dingen anders te zien.'
      Toen drong het ineens weer door waarom ze hier waren. Ze waren hier niet vanwege de bruiloft, maar vanwege de opdracht die ze hadden gekregen van Voldemort. Ze legde haar hoofd tegen Draco's schouder. 'Heb je Potter al gezien?' Ze voelde hem knikken. 'Hij gebruikt een Polyjuice potion.'
      Eleanor verwachtte het al. Eigenlijk had ze geen zin meer om hier te blijven. Ze had nu zoveel leuks om zich deze dag te herinneren en ze wilde niet weten hoe dit zou eindigen. Nog erger, wie van de mensen ze straks nooit meer zou zien. Fleur en Bill verdienden een bruiloft en de Weasleys verdiende dit gelukkige moment. Maar het plan was al in gang gezet. Voldemoet zal hier weldra zijn, of Draco en zij hun taak zouden uitvoeren of niet.
      'We moeten het hem laten weten,' fluisterde ze. 'Dat was de opdracht.' Ze wilde het niet, maar als ze dat niet zouden doen, dan had het consequenties voor hen beide.
      'Jij blijft hier. Ik doe het. Ik ga jou hen niet laten verraden.' Draco liet haar los en verdween. Ze was dankbaar dat het woord niet van haar hoefde te komen, maar toch maakte het het gevoel van schaamte niet minder. Haar ogen gleden de tent rond, zoekend naar nieuwsgierige ogen, maar niemand had aandacht voor haar of Draco. Eleanor haatte de tweestrijd die altijd in haar woedde. Ze voelde zich verscheurd tussen wat haar hart wilde en wat haar hoofd haar vertelde te doen, tussen de mensen van wie ze hield en de jongen die ze probeerde te beschermen. Soms dacht ze het in evenwicht te kunnen houden, zoals nu, maar dan keek ze naar George en de wonden die zij bij hem had aangericht en twijfelde ze weer. Waarom deed ze dit allemaal? Haar blik werd teruggetrokken naar Draco. Voor hem. Maar dat was het niet alleen, dat wist ze. Ze wist dat er geen weg terug was uit de ellende waar ze zichzelf in had verwerkt, uit de erfenis die haar ouders hadden achtergelaten; de duisternis dat in haar hart op de loer lag. En ze wist dat iets haar in dat landhuis wilde hebben. Het was een onderbuikgevoel zo sterk dat ze zich er niet tegen verzette, tenzij ze hier stond en al haar geliefden zag. Dat bracht haar van het pad. En dat moest ze voorkomen. Zij kon een verschil maken, misschien niet voor hen, maar wel voor Draco. Deze mensen verdienden een gelukkig leven, maar hij ook.
      Plotseling schoot er een gloeiende blauwe bol dwars door de tentdoek heen en veranderde in een grote lynx-patronus die over de dansvloer liep en riep om meneer Weasley. Eleanor keek geschokt naar het grote dier, waarvoor de menigte ruimte maakte. Draco verscheen tussen de mensen en ze sloeg haar armen om hem heen, om hem dicht bij zich te houden. Dit was het. Nu zou het gaan gebeuren.
      Meneer Weasley stapte naar voren en keek de lynxs aan, die langzaam begon te spreken. 'De ministry is gevallen. Scrimgeour is dood. Ze komen er aan.' En toen verdween de patronus.
      Paniek verspreidde zich door de tent. Angstige mensen zochten elkaar op en verschijnselden weg van de Burrow. Eleanor klampte zich aan Draco vast en ze liepen weg van de dansvloer. Haar hart bonkten in haar keel en ze had het opeens warm. Emoties raasde door haar lichaam totdat er tranen in haar ogen stonden. Ze kon er niets aan doen. Ze keek Draco aan en schrok toen ze zag dat zijn rode haar langzaam weer blond werd. Ze greep naar haar eigen haar en ook dat werd weer donker. 'Draco, het werkt uit!' riep ze en toen vloog de eerste zwarte wolk door de tent.
      Ze hoorde gegil en iedereen renden paniekerig door elkaar heen. Toverstokken werden tevoorschijn getrokken en spreuken vlogen hen om de oren. Ze trok Draco met zich mee, weg van het gevecht, maar hield haar staf in haar handen. Ze was er zeker van dat de Polyjuice al was uitgewerkt en moest een plek vinden om te verschijnselen. Ze mochten niet gezien worden, koste wat het kost.
      Ze ontweek de ogen van Remus en vluchtte weg toen ze bijna Arthur tegen het lijf liep. In een tent met zoveel bekenden, hoe kon ze daar haar gezicht verbergen?
      Er klonk een harde gil en ze keek geschokt om. De Carrows hadden hun staf op Molly Weasley gericht, terwijl de vrouw zocht naar haar staf. Eleanor verspilde geen tijd en stuurde giftig een spreuk op Amycus af, terwijl Draco zijn staf verhief naar zijn zuster. De twee werden omver geblazen en Molly was weer veilig. Eleanor keek Draco dankbaar aan en hij knikte.
      'We moeten hier weg,' zei Draco. Hij leunde beschermend over haar heen toen een ontploffing de achterkant van de tent liet instorten. Hij pakte haar hand en trok haar met zich mee.
      Eleanor struikelde haast toen iemand tegen haar opliep en toen ze opkeek, keek ze recht in de ogen van Hermione. De verbazing droop van haar gezicht en Eleanor nam niet de tijd te wachten tot ze actie zou ondernemen en ze verschijnselde met Draco weg uit de tent.

      De grond verscheen weer onder haar voeten en Eleanor liet zich op haar knieën vallen. Haar wangen waren nog nat van de tranen, maar deze werden al gauw weer overstroomd door nieuwe. Ze kon het geschreeuw van de angstige gasten nog in haar hoofd horen, samen met de doodsbange gezichten van haar vrienden. Het moment echter dat ze eraan dacht en aan de spijt die ze voelde, dook opnieuw die kloppende hoofdpijn op. Ze greep naar haar hoofd en probeerde uit alle macht rustiger te worden, maar het leek alleen maar erger te worden. Was dat wat de ketting nu met haar deed? Geen brandende ketting deze keer, maar hoofdpijn alsof haar hoofd zou exploderen?
      Ze voelde twee armen zich om haar middel slaan en haar over de vloer trekken. Draco sloot haar op tussen zijn warme lichaam en zijn armen en hield haar vast tot de hoofdpijn langzaam wegebde. 'We hebben de opdracht voltooid,' zei ze zachtjes, 'we hebben gedaan wat hij wilde.'
      'Hij heeft de ministry in zijn macht,' vervolgde Draco.
      Eleanor draaide zich om en keek hem beangstigd aan. 'Wat zal er nu volgen?'

En vinden jullie het nog leuk? Ik upload nu natuurlijk elke zaterdag en dan ben ik elke keer echt stoked om jullie gedachten te lezen! En we hebben een feestje te vieren! Want A Darkened Heart; How a Snake killed a Badger heeft eindelijk de 150 abo's behaald! Een nieuw record op een afgesloten storie! Ik ben in de zevende hemel! Er gaat nog een boel gebeuren! So hold on to your horses!



Reacties (6)

  • GossipGirl21

    Super gedaan hoor.

    3 jaar geleden
  • Chantilly

    Super trots op je, Leah!!(flower)

    4 jaar geleden
    • Laleah

      Je bent de liefste! Julle maken me trots haha!

      4 jaar geleden
  • GoCrazy

    Oh zaallliiggg hoofdstuk! Wil je volgende keer ook een stukje schrijven over de Weasleys? Ik wil graag weten wat zij van de situatie zeggen en van Ella (aangezien ze Molly gered heeft maar wel bij Draco was) XD

    4 jaar geleden
    • Laleah

      Daar zat ik inderdaad ook over na te denken! Dus ik ga kijken wat ik kan doen ^^

      4 jaar geleden
    • GoCrazy

      Oh tof!:)

      4 jaar geleden
  • Altaria

    Wauw gefeliciteeeeerd!!! Je hebt ze dubbel en dwars verdient! Ik denk wel dat mensen het weten...

    4 jaar geleden
    • Laleah

      Haha thanks! Ik zat altijd op die 149 en nu ineens toch nog die 150 bereikt! Heerlijk!

      4 jaar geleden
  • DieEneSaar

    Ik denk dat mensen Ella hebben herkent. Omdat ze gewoon zichzelf was maar in een ander lichaam (ofzo),en omdat ze mevrouw Weasley hielp. Ik vraag me nu echt af hoe hun zich voelen als ze weten dat het Eleanor was...


    Leuk hoofdstuk btwxD

    4 jaar geleden
    • Laleah

      You'll find out! Wie denk je dat haar het eerst doorhad? (Niet Ron, want hij heeft het inlevingsvermogen van een theelepel zoals Hermione altijd zegt)xD

      4 jaar geleden
    • DieEneSaar

      George? Molly? Misschien Remus?

      Wat Hermione zegt is waar, dus ron zou het nooit kunnen zijnxD

      4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen