Foto bij H45: Slecht nieuws ~ Nick

Er waren nu twee dagen verstreken sinds we de Ho-o hadden gezien. Toen we op de dag dat we de Ho-o zagen naar binnen gingen, was het begonnen met regenen. En nog geen klein beetje. Het was ook een mirakel dat het nu pas begon te regenen, had Miyuki gezegd. We zaten in het moessonseizoen, wat dus veel regen betekende. Khana en ik hadden niet veel meer gesproken. Het was duidelijk dat we ons verveelden nu we beter binnen konden blijven, maar ik voelde me ook zeer onrustig. Ik besloot om mijn laptop erbij te pakken en terug wat verder te werken. Ja hoor, mijn creatie maakte me rijk, stinkend rijk. Als ik nu nog een kleine aanpassing deed, dan zou helemaal goed moeten komen.

Ik was om mijn laptop aan het tikken toen er opeens een gsm af ging. Khana, die verveeld naar buiten had staan staren, keek verschrikt op. Ook ik was geschrokken en Miyuki, die een krant aan het lezen was, schrok ook op. Ik kende het melodietje niet, dus het was al zeker mijn gsm niet. “Miyuki?” vroeg ik, maar ze schudde haar hoofd. Toen Khana door had dat het haar gsm was, spurtte ze snel naar boven, waar het geluid vandaan kwam. Ik keek terug naar mijn scherm en tikte verder.

“Nick, eten klaar zijn, jij Khana halen?” vroeg Miyuki opeens. Ze was aan het koken en het rook zeker niet slecht. “Is ze nog niet hier?” vroeg ik in het Engels en ze schudde haar hoofd. Ze deed haar best om Engels te leren, dus hielp ik haar er maar wat mee. Ik stond op en liep de trap op naar boven. Het was verdacht stil en ik vertrouwde het niet. “Khana?” vroeg ik, maar er kwam geen antwoord. Het onrustig gevoel dat ik al had, werd er daardoor niet beter op en ik wandelde wat sneller naar onze slaapkamer. Ik klopte op de deur en vroeg nog eens: “Khana?”, maar weer kwam er geen antwoord. Ik pakte de klink vast en deed die naar beneden.

Toen ik de kamer binnen stapte, was het eerste wat ik zag de rug van Khana. Ongemerkt haalde ik opgelucht adem en zei: “Khana, we gaan eten, kom je?” Het bleef echter stil vanuit haar kant en toch wat bezorgd ging ik naar haar toe. “Khana? Is er iets?” vroeg ik en hurkte naast haar neer. Haar gsm lag op de grond en ze reageerde niet. Pas toen ik beter keek, merkte ik dat haar ogen rood waren en dat ze wezenloos naar de grond keek. “Khana? Wat is er gebeurd?” vroeg ik en ik raakte haar schouder aan, waarna ze schokte en recht in mijn ogen keek. En voor het eerst in mijn leven had ik het gevoel dat ze recht in mijn ziel keek, maar dat gevoel verdween al snel. Haar ogen begonnen terug te tranen en ze probeerde ze weg te vegen. “Khana?” vroeg ik niet begrijpend en ze zei met gebroken stem: “Mijn oma… Haar toestand is verslechterd… Ze weten niet of ze het nog wel gaat halen…”

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen