Foto bij H46: Ho-o gezang ~ Khana

Ik probeer wanhopig mijn tranen te drogen, maar er komen telkens nieuwe in de plaats van de vorige. Het rusthuis had mij gebeld om mij te melden dat mijn oma’s toestand achteruit ging. Ik was bang dat ze zou sterven en dat ik niet bij haar zijde zou zijn als dat zou gebeuren. Opeens voelde ik de matras naast mij inzakken en daarna een arm over mijn schouders. “Hé, rustig maar… Ze haalt het vast wel…”, zei Nick troostend en hij wreef over mijn rug. “Maar, wat als ze het niet…”, begon ik, maar werd onderbroken door Nick die zei: “Je moet niet altijd van het ergste vanuit gaan, geloof er gewoon in.” Ik knikte en probeerde mezelf te vermannen. Toen dat wat gelukt was, hoorde ik de deur open gaan. Daarna klonken er trippelende pootjes en niet veel later voelde ik de snuit van Basilisk tegen mijn hand. Hij keek me met schattige oogjes aan en piepte vragend, alsof hij wist dat er iets mis was. Ik glimlachte zwak en het was even stil.

“Ow ja, Miyuki zei dat het eten klaar was, kom je?” vroeg Nick toen en ik knikte. We stonden op en gingen naar beneden, terwijl ik Basilisk in mijn armen droeg. “Khana? Alles in orde zijn?” vroeg Miyuki bezorgd en ik knikte. Ze keek twijfelend naar Nick die het snel in een paar woorden Japans uitlegde. Ze knikte en keek met medelijden naar me, maar zei niets. We gingen aan tafel zitten en begonnen te eten.

De regen kletterde op het dak en ik kon niet in slaap komen. Door het slechte gevoel had ik niet zo veel gegeten en mijn maag was vreemde kuren aan het uitvoeren, waardoor ik ook niet in slaap kon komen. Het was nog vrij licht buiten, zover het licht kon zijn met de donkere wolken vol regen. Ik keek even opzij naar Nick, maar hij sliep al. Ik zuchtte diep en ging rechtop zitten, om dan naar het raam te gaan. Ik staarde naar buiten en probeerde vormen te onderscheiden. Een boom… een muur… een vogel… een gedaante… een… wacht, een gedaante? Ik keek nog eens goed en zag dat het niet zomaar een gedaante was. Ze had dezelfde omtrekken als Yoko! Ik hapte naar adem en opeens voelde ik dat ze naar me keek. Ik durfde me niet te bewegen en ze klapte haar vleugels uit. Ze hurkte en wou klaar staan om te vliegen, toen opeens die ene vogel die ik had gezien op haar af kwam en haar pikte. Wat? Ik hoorde haar zelfs vanaf hier schelden in het Japans en ze vloog er vandoor. De vogel ging op de muur zitten en opeens hoorde ik hetzelfde liedje als twee dagen geleden. Het was de Ho-o!

Ik draaide om naar Nick om hem te wekken, maar hij schoot opeens overeind en ik kon het niet laten om een klein gilletje te slaken. Hij leek wel een dode die tot leven kwam. Zijn ademhaling was gejaagd, maar al snel kalmeerde die en ik vroeg: “Nick?” “… ja?” vroeg hij op zijn beurt weer en ik zei: “De Ho-o, hij is hier…” Meteen stond Nick op en liep ook naar het raam. Ik wees naar de vogel die zacht aan het zingen was, maar opeens vloog hij op en verdween. “Ik heb zo’n gevoel dat hij ons iets wilt zeggen…”, zei Nick peinzend en ik knikte. “Maar wat?” “Geen idee, we zullen er vroeg of laat wel achter komen. Laten we maar terug gaan slapen”, zei Nick en hij draaide zich terug om naar zijn bed. Ik keek nog een keer naar buiten,maar besloot om niets te zeggen van wat ik had gezien. Wat deed Yoko hier zelfs? Hoe wist ze dat we hier waren? Ik slikte toch wat bezorgd en hoorde Nick wantrouwig vragen: “Khana? Waarom slik je zo?” “Niets, mag ik niet slikken of zo?” antwoordde ik, maar ik hoorde hem snuiven. “Wat is er gebeurd?” vroeg hij op een toon die geen tegenspraak dulde. “Niets speciaals”, zei ik en hij vroeg nog eens: “Zeker?” “Ja hoor”, zei ik dan en ik zag Nick zijn schouders ophalen. Hij ging liggen en niet veel later hoorde ik hem zacht snurken. Ik ging ook maar op mijn matras liggen en sloot mijn ogen. Vlak voordat ik in slaap viel, hoorde ik het geruststellend melodietje van de Ho-o, wat mij nog slaperiger maakte en niet veel later was ik vertrokken…

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen