Jinnie gaf een harde gil bij het horen van het schot, en een nog hardere toen ze het bloed dat uit mijn been stroomde zag. ‘Jonathan!’, krijste ze. ‘Wat doe je!?’ Maar ik grijnsde om mijn idee. Nu de gijzelaar uitgeschakeld was, had de man opeens niks meer om mee te dreigen. En van schrik hand hij zijn wapen laten vallen, die ik gauw vastgepakt had. Maar tot mijn schrik was Jinnie opgestaan en greep Jonathan bij zijn kraag. ‘Wat heb je gedaan!?’, riep ze hysterisch. ‘Jinnie stop!’, riep ik, mijn stem trilde van paniek en pijn. Maar tegelijkertijd riep ook een andere stem ‘stop!’. Het was Felix, die zijn geladen pistool op Jinnie richtte. Geschrokken deinsde ze struikelend achteruit, verder van het wapen vandaan, alsof dat iets zou helpen. En toen gebeurde het allemaal in slow motion: Jinnie zette een laatste stap achteruit, en in ik had verwacht een zachte bonk te horen waar ze met haar rug tegen het geblindeerde raam stootte, maar in de plaats van vlogen de luiken open. Er was geen tijd meer op iets te doen, ze struikelde achteruit en binnen een flits, een waaier van rode haren, viel ze uit het raam. Heel even, valk voordat ze werkelijk viel, leek ze even te zweven, en toen als een stuk steen naar beneden te suizen. Als een rode vlam die naar de aarde stortte. ‘Jinnie!’, krijste ik. ‘Op de grond!’, riep Jonathan naar de man die nu zijn geweer verloren was. ‘Dacht het niet.’ Felix richtte zijn wapen op Jonathan die de man onder schot hield. ‘Oh echt wel.’ Ik richtte vanaf de grond mijn geweer op Felix. Nu waren de twee mannen in de minderheid. ‘Op je knieën.’, beval Jonathan met een harde, koude stem. In kon de angst in zijn ogen zien schitteren. Verslagen hurkten de mannen neer. Jonathan vond een stuk touw op de grond waarmee hij de handen van de mannen aan elkaar bond. De wond waar Jonathan Felix eerder die nacht in zijn hand had geschoten was nog duidelijk zichtbaar. ‘Kom mee, Evan.’ Jonathan tilde me op als een bruid en droeg me de kamer uit. ‘Het spijt me van je been.’, prevelde hij. Maar mijn gewonde been kon me geen ene pleuriszooi schelen. Het enige waar ik aan kon denken was Jinnie. Ze is oké, ze heeft d3 val overleefd en is nu veilig. Ze is oké, ze is oké, ze leeft nog., herhaalde ik steeds in mijn hoofd. Maar ergens, iets diep van binnen wist dat dat niet zo was. ‘Denk je..’, mompelde ik. ‘Denk je dat Jinnie het overleefd heeft?’ Jonathan leek niet goed te weten wa hij moest zeggen. Ik voelde zijn handen trillen. ‘Ik..’ Hij zuchtte. ‘We zullen zien, maar eerst moeten we onszelf in veiligheid brengen.’ Ik kee Jonathan kwaad aan. ‘Ik wist het wel.’ ‘Wat?’ ‘Het maakt je echt geen flikker uit wat er met Jinnie, gebeurt, is het niet?’ Hij schrok. ‘Wat? Natuurlijk wel! Maar we moeten ook aan onszelf denken en dan kunnen we als we eenmaal buiten zijn kijken hoe het met Jinnie gaat.’ Ik voelde nog meer hitte in mezelf opborrelen. ‘Ik wist wel dat je diep van binnen alleen maar aan jezelf kunt denken! Ik had mijn eerste oordeel over jou moeten volgen, dat je een egoïst bent!’ ‘Verdomme Evan wat wil je anders!? Achter haar aan het raam uit springen!? Mijn boeit het geen zak of ik hier levend uitkom ja of nee, maar verdomme, ik geef om jou en ik wil jou hier niet in dit verkrekte huis laten sterven!’ ‘En waarom maakt het jou niet uit wat met Jinnie gebeurt, en wel met mij?’ ‘Ik heb nooit gezegd dat het mij niets uitmaakt wat er met haar gebeurt, maar we moeten geen domme dingen doen!’ ‘Je vind haar gewoon een kutwijf!’ ‘Ja dat is ze ook!’ Ik keek hem geschrokken aan. Ik wist niet waarom ik dat had gezegd, maar dat Jonathan er mee in zou stemmen had ik niet verwacht. ‘Pardon!?’ ‘Het is een egoïstisch, asociaal, humeurig kind die zich alleen schattig rond jou gedraagt omdat ze je een lekker ding vind maar jij geeft om haar en daarom was ik bereid haar met mijn leven te beschermen, dat rotwijf!’ Ik was stil. ‘Jonathan..’, mompelde ik. Opeens voelde ik me heel stom, zeggend dat Jonathan egoïstisch was en dat hij zorgeloos over Jinnie was. Hij was degene die haar veilig naar me terug had gebracht toen ik van de lift was gevallen, hij was degene die haar achter de tafel had beschermd en zelf zijn leven waagde in een gevecht om ons te beschermen, hij had haar toevertrouwd mij wakker te kussen en zelfs in wat misschien de laatste minuten van haar leven waren, had hij haar beschermend achter zich genomen om in zijn eentje tegenover twee gewapende mannen te moeten staan. ‘Het spijt me..’, fluisterde ik, maar eigenlijk was is wel nog steeds kwaad om wat hij over Jinnie gezegd had. ‘Geen tijd voor excuses.’ Jonathan hijgde. Hij was de hele tijd al aan het rennen met mij in zijn armen, en zijn passen werden steeds moeizamer en zwakker. ‘Je bent een held.’, mompelde ik. ‘Whatever, laten we deze deur doorgaan.’, kapte hij me af. Voordat ik kon antwoorden had hij me de deur al door gedragen. ‘Ik hoorde ze net nog!’, zei een zwakke stem van ergens beneden. ‘Shit.’, vloekte Jonathan. Ik dacht eerst dat het om de stemmen was, toen ik plotseling zag wat er voor ons stond. Een reusachtige, tikkende klok. En die klok tikte af. En die klok zat vast aan een hoop explosieven. ‘Daarom wouden ze ons hier vasthouden.’

Reacties (2)

  • aarsvogel

    Boem

    Hahaha. Dood.

    2 jaar geleden
  • Butterflygirl

    Oh SHIT. That's not good. Not good at all. Get the hell out of there idiots. Run. Jump. Fly. Begone!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen