19.

(2024)

      Diep ademhalend zette ze de viewer aan. Een fractie van een seconde later verscheen een van de ontbrekende films op het scherm, en haar nekharen kwamen meteen overeind. Het beeld was stilgezet midden in het oorspronkelijke artikel over haar ongeluk, waarin werd gemeld dat ze ter plekke dood was verklaard.
      Een moment lang staarde Audrey zonder iets te zien naar de letters. Toen schoof ze ruw haar stoel naar achteren en stormde naar de deur, vloekend om de pijn die door haar been schoot. Ze realiseerde zich dat de nog warme viewer en stoel betekende dat ‘Mr. Barney’ nog maar net was vertrokken.
      Zich verbijtend om de steken in haar gewrichten schopte ze haar schoenen uit, en ze rende hinkend de bibliotheek uit, bleef boven aan de trap staan terwijl de deur achter haar dicht zwaaide. Er draaide een auto van het parkeerterrein de weg op, maar het was een kleine vijfdeurs met een kind op de achterbank. De jonge moeder achter het stuur kon haar stalker niet zijn.
      Met bonzende slapen schermde ze haar ogen af terwijl ze de andere auto’s afspeurde. Ze probeerde zich te herinneren welke er al hadden gestaan toen ze aankwam, maar terwijl ze haar eigen SUV had afgesloten, was ze er alleen maar op gericht geweest binnen te komen, te ontsnappen aan de hitte, niet op het controleren van modellen of kentekens. Bovendien waren er inmiddels zoveel wagens vertrokken, dat het een bespottelijk idee was nog te weten welke er al waren geweest toen ze arriveerde.
      De blakende hitte van de stenen treden drong in haar blote voeten. “Au” mompelde ze.
      Ze hinkte terug naar binnen, ontweek de verbaasde blik van de bibliothecaresse, schoof weer in haar schoenen en pakte haar tas. Nadat ze het afsluitbare zakje waarin ze haar medicijnen bewaarde had leeg gekiept, haalde ze voorzichtig de film uit het apparaat, ervoor wakend de randen aan te raken met haar vingertoppen. Ze rolde hem op, liet hem in het zakje vallen en stak dat in haar tas. Het doosje waarin hij had moeten zitten was verdwenen, wat betekende dat ‘Mr. Barney’ het waarschijnlijk per abuis leeg had meegenomen, samen met de andere films die hij had gestolen. Alles was beveiligd met magneetstrips, dus het feit dat hij ze naar buiten had weten te smokkelen zonder dat het alarm afging, wees erop dat hij ze vermoedelijk uit het raam had gegooid, zelf via de voordeur naar buiten was gelopen en ze vervolgens uit de tuin had opgeraapt.
      Wie Mr Barney ook was, ze had hem gestoord. Hij moest haar hebben zien aankomen en er tussenuit zijn geknepen toen ze net de bibliotheek in was gestapt. Ze kreeg het koud terwijl ze bedacht dat ze praktisch oog in oog met hem had gestaan. Tenzij hij zelf ook via het raam was vertrokken, moest hij vlak langs haar zijn gelopen.
      Ze probeerde zich te herinneren wie ze hier had gezien. Het gekrioel bij de voordeur, de kleuter die tegen een man op was gebotst, de hand die hem in evenwicht hield. De rillingen liepen over haar rug. Toen ze net binnen was gekomen, had ze geen mannen gezien, en ze had er geen een langs zien lopen, wat betekende dat degene die ze had zien vertrekken, hoogstwaarschijnlijk de stalker was. Ze had hem recht in het gezicht gekeken en hem niet opgemerkt.
      Maar hij had eindelijk een fout gemaakt. Hij dacht dat hij alle films had meegenomen, maar in zijn haast had hij er een in het apparaat laten zitten.
      Grimmig hing Audrey het hengsel van haar tas over haar schouder en marcheerde naar de balie. Ze mocht dan zelf niet hebben opgelet hoe hij eruitzag, ze had in elk geval een ooggetuige die hem kon beschrijven, en met een beetje geluk zouden er minstens twee duidelijke vingerafdrukken op de film in haar tas zitten.

Hij keek toe terwijl Audrey de bibliotheek uit kwam en naar haar auto strompelde. Het drong tot hem door hoe ernstig ze gehandicapt was geraakt door haar verwondingen. Nadat hij haar nieuwe naam eenmaal had ontdekt, was het ongelofelijk eenvoudig geweest praktisch alle details over haar boven water te krijgen, zelfs de meest intieme. Uit haar medisch dossier had hij opgemaakt dat ze vrijwel volledig was hersteld van het trauma dat haar eigenlijk fataal had moeten worden. Hij had ook haar ex-man nagetrokken - voor het geval die nog steeds in beeld was en een probleem kon vormen - en had begrepen dat hij voltooid verleden tijd was, en dat er ook geen nieuwe partner was in Audrey’s leven.
      Vooroverbuigend startte hij zijn auto, en hij volgde de SUV, opgelucht toen de airco aansloeg. Audrey reed het terrein van haar hotel op, en hij tufte voorbij, draaide links af LeFort Street in en ging op weg naar het oudste deel van de stad.
      Een paar minuten later parkeerde hij, haalde de spullen die hij had gekocht van de achterbank en sloot de wagen af. Het hangslot op de schuur was nog steeds stroef, maar het smeermiddel had wel wat geholpen. De deur zwaaide open op goed geoliede scharnieren, en terwijl hij naar binnen stapte, bewogen er spinnenwebben in de luchtstroom. In de schaduw reikend haalde hij een lichtschakelaar over, sloot de deur en schoof de grendel ervoor.
      Nu hij ervan was verzekerd dat hij niet gestoord kon worden, zette hij zijn bril af en trok de snor los. De vermomming was elementair maar effectief, en, zo was gebleken, noodzakelijk. De bibliothecaresse zou hem kunnen beschrijven, maar het enige wat ze zich zou herinneren, was dat hij van middelbare leeftijd was en blank, en dat hij een bril droeg en een snor had. Een signalement dat van toepassing was op een groot deel van Lassiters mannelijke bevolking, dat rond deze tijd van het jaar ook nog een een gezonde toevloed van toeristen telde.
      Hij pakte zijn boodschappentassen op, nam een zaklamp van de plank en schoof verder de schuur in.
      Het feit dat Audrey in de bibliotheek bijna tegen hem op was gelopen, zat hem dwars. Ze had hem praktisch recht in zijn gezicht gekeken, maar hij zou niet weten hoe hij het anders had kunnen doen. Hij had willen nagaan of ze het verleden onderzocht, en de meest logische manier om dat te doen was het archiefmateriaal zelf ook bestuderen. Dan wist hij wat zij precies zou zien en kon hij een lijst maken van de aanknopingspunten die ze zou kunnen volgen.
      Wat hij in die oude kranten had gelezen, had hem geschokt. De informatie was niet opvallend - destijds had hij het over het hoofd gezien - maar iedereen die doelgericht zocht zou het vinden.
      Al met al was het het risico waard geweest. Dat Audrey uitgerekend op het moment dat hij er was geweest, was binnengekomen, was gewoon domme pech.
      Hij knipte de zaklamp aan, dook door het luik, daalde de ladder naar de storm kelder af en liep de met de hand uitgegraven tunnel in. Verschillende bochten later stapte hij een kleine ruimte binnen.
      Nadat hij zijn tassen op de schragentafel in het midden had gezet, inspecteerde hij zijn aankopen. Zijn borst zwol op van opwinding. Hij zette alles klaar en ging aan de slag.
      Een uur later opende hij een antieke houten hutkoffer in de hoek en begon het decor op te bouwen. Het irriteerde hem dat sommige stukken, hoe goed hij ze ook had ingepakt in vloeipapier en hoeveel mottenballen hij er ook tussen had gelegd, waren aangevreten door insecten. Hij schudde een vochtig zaagsel achtig poeder en de lijkjes van de beesten los en begon zijn kunstwerken aan de wand te hangen. Geheel in beslag genomen voegde hij de nieuwe aanwinsten toe, en ten slotte stapte hij achteruit om zijn expositie te bewonderen.
      Mischa had haar mond nog steeds open. Ze was duidelijk herkenbaar.
      Een halfuur later leegde hij de doosjes met microfilms in zijn boodschappentas. Een ervan stuiterde op de grond, en door het zachte geluid drong het tot hem door dat het leeg was.
      Hij pakte het op, lichtte het deksel op en tuurde erin. Zijn hart sloeg over zijn adem stokte - en ineens was hij de controle kwijt.
      Toen de rode waas voor zijn ogen eindelijk optrok, staarde hij hol naar de verwoesting. Overal lagen verbrijzelde maskers, strangen haar en grokken was te midden van een wirwar van losgeraakte stroken film. De verkoolde restanten van een lok die zijn weg naar de brandende lamp had gevonden, vulden de kamer met bijtende rook.
      Hij keek naar de puinhoop die hij had gemaakt, zijn handen bevend, gevangen in de vertrouwde verlammende nasleep van een drift uitbarsting, even hulpeloos als een vis op het droge.
      Het was te laat om nu nog terug te krabbelen. Hij had zich tot op de letter aan zijn plan gehouden en het ritueel uitgevoerd: de moord was voltooid.
      Alleen had hij een grove fout gemaakt. In zijn haast om de bibliotheek te verlaten, had hij een van de microfilms in de viewer laten zitten. Misschien had Audrey hem niet gevonden, maar daar moest hij wel van uitgaan. Als dat zo was, lag de film - met zijn vingerafdrukken erop - inmiddels ongetwijfeld bij de politie.

Reacties (1)

  • FollowYourDream

    Oh yessss
    Eindelijk kan Audrey iets meer te weten komen over die creep! (:

    Echt een heerlijk verhaal!

    Maura had haar mond nog steeds open. Ze was duidelijk herkenbaar.

    Hmm, wie zou Maura zijn? Zou hij haar ook hebben vermoord?

    Xxx

    2 jaar geleden
    • Manonxxx

      Was Maura niet haar moeder? 🤔

      2 jaar geleden
    • FollowYourDream

      Was Hailey niet Audrey haar moeder?
      Ik heb werkelijk geen idee haha

      2 jaar geleden
    • Smexy

      Jullie begonnen over Maura en ik dacht echt even van: 'Maura?' en kwam er dus achter dat ik de verkeerde naam neergezet heb. Het moet 'Mischa' zijn.
      Hailey is inderdaad Audrey's moeder en Mischa is de vrouw uit het vliegtuig.

      2 jaar geleden
    • FollowYourDream

      Ohhh oké! Maar kan het zijn dan Mischa mij ook niets zegt? Ik heb precies nog nergens een Mischa tegengekomen haha (Of mijn geheugen is niet zo goed, kan natuurlijk ook..)

      2 jaar geleden
    • Smexy

      Haar naam wordt in het hoofdstuk: The Past • XIII genoemd.

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen