Foto bij H.65.

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
En net op dat moment begint haar ademhaling anders te worden, zwaarder, maar heel onregelmatig.
Ooit en ergens - waarschijnlijk in de biologieles - had ik gehoord dat de laatste paar ademhalingen voor de dood anders zijn en ik herken het meteen, weet dat voordat ik het mij kan beseffen, Ammay voor altijd verloren zal zijn.
Ik span al mijn spieren aan om mij die laatste seconden nog bijeen te houden, maar als ik zeker weet dat ze weg is, voor eeuwig en altijd, komt er een schreeuw van pijn uit mijn mond.

De eerste paar minuten daarna bestaan uit een hysterisch huilende ik, mijzelf vastklampend aan Ammays levenloze lichaam, naar Evan gillend dat hij haar terug moet brengen, hem smekend minder werkelijkheid te veranderen.
Maar dan, ineens, ben ik voorbij paniek, voorbij de pijn binnen de magen van wat een mens kan verdragen en ben ik zo verscheurd dat ik kalm ben.
Ik blijf zitten, haar hoofd op mijn schoot rustend, mijn vingers aaien zachtjes haar haar en wangen.
Haar ogen zijn open en ze ziet er niet zo vredig uit als ik gedacht had, als ik gehoopf had.
Evan komt naast me zitten, maar ik draai mij half weg en de boodschap is duidelijk.
‘Nee’, zeg ik op een manier die ik zelf niet eens helemaal kan plaatsen,’ niet... niet doen. Ik wil niet... aangeraakt worden.’
Ik kan niet verklaren waarom, maar ik ben nooit iemand geweest die graag getroost of naar zich toe getrokken wilt worden, met af en toe een uitzondering.
Het liefst wil ik alleen zijn met mijn verdriet, maar ik wil om de een of andere rede ook niet dat hij weg gaat.
Heel lang zijn we stil en ik kijk naar mijn zusje terwijl in alle stilte de tranen onophoudelijk sporen op mijn gezicht achterlaten, alsof ze vastberaden zijn iedereen te laten weten dat ik nu iets zo verschrikkelijk voel wat ik nog nooit eerder gevoeld heb.
‘Maakt het je bang?’ vraag ik dan en Evan maakt een vragend geluid.
Ik hoor dat hij ook huilt.
‘Wat?’ zegt hij dan schor.
Ik knijp mijn handen samen, alsof ik dan sterker ben, zelfs als ik mij dat absoluut niet voel.
‘Dit. Mijn leven. Mijn moeder. Het gevaar. De kans dat ze jou iets aandoet.’ zeg ik kende woorden stromen er haast achteloos uit.
Ik hoor hem even slikken, zwijgend nadenken over hoe hij het koet verwoorden.
‘Ja’, zegt hij dan,’ maar ik ga er niet voor uit de weg. Ik blijf bij je. Wat er ook gebeurd. Ik laat je niet alleen.’
Ik weet niet precies hoe ik daarop moet reageren, dus ik zeg maar niets en hoop dat dat niet verkeerd overkomt.
De hulpdiensten kunnen hier ieder moment zijn.
Te laat.
Veel te laat.
‘Mijn vader is weggegaan toen ik acht was, de dag dat hij erachter kwam dat mijn moeder in verwachting was van Ammay. Toen was ik blij, omdat hij ons mishandelde, maar daarna bleek het gevaar niet te verdwijnen; het nam alleen een nieuwe vorm aan. En nu is Ammay dood’, ik weet niet waarom ik het hem vertel, maar hij luistert en vanwege een mysterieuze rede wil ik dat hij het weet, dat hij echt alles van mij weet,’ Hij was een politieagent. Een politieagent is toch juist iemand zijn die zijn familie beschermt, zou je denken? Ik dacht dat in ieder geval wel. Hij was mijn held. Tot hij een dag... tot hij een dag dronken thuis kwam en...’
Ik weet niet hoe die zin eindigt, hoe ik de horror ooit zou kunnen verwoorden, dus ik hou maar op met praten.
En dan komt er iets nieuws in mij op - iets wat misschien nog wel intiemer is - en om de een of andere rede wil ik dat hij dat ook weet, dat hij het allemaal weet.
‘Hij lijkt op mij. Nou ja... nee... ik bedoel.., ja. Ja, eigenlijk wel. In ieder geval qua uiterlijk’, heel even was ik opgehouden met dat zielige huilen, maar er ontsnapt weer een traan uit mijn oog, die heel snel door de zwaartekracht naar beneden stroomt over mijn verhitte huid,’ Ik hoop gewoon dat dat niet voor het innerlijk geldt.’
En dan zwijgen we allebei.
Ik wil niet dat hij iets zegt.
Het mag stil zijn.
Maar dan, opeens, vlieg ik overeind.
Ik kan het stoppen.
Ik kan het allemaal stoppen.
Ik ren naar waar het mes op de grond ligt en als ik mij omdraai, staat Evan achter me.
‘Gioa? Wat is er?’ vraagt hij en zijn stem is achterdochtig.
Waarschijnlijk vanwege het mes in mijn handen, misschien vanwege mijn met bloed doordrenkte shirt.
‘Ik beloofde Ammay dat ik mijzelf niets aan kan doen’, ratel ik, mijn stem koortsachtig, bijna maniakaal,’ Maar jij kan dat wel.’
Hij trekt eerst zijn gezicht in een frons, maar wanneer hij het lijkt te begrijpen spreid hij zijn ogen wijd open.
‘Gioa, nee!’ stoot hij uit en ik begin te huilen.
‘Alsjeblieft.’ snik ik en het moet er vast heel dom uitzien: een meisje met een hersenschudding dat onder het bloed van haar zusje zit en met een bloem op haar hand getekend, haar beste vriend smekend om haar te vermoorden.
‘Gioa. Niet doen. Ammay had dat niet gewild. Dat weet je zelf ook.’ zegt hij en bij het ene woord klinkt zijn stem heel zacht en bij de andere ineens heel streng.
Maar Ammay is dood.
‘Maar zij was mijn enige rede om te blijven leven.’ zeg ik hulpeloos en mijn hele lichaam beeft en schokt.
Hij trekt mij naar zich toe en automatisch laat ik het mes los.
Zijn armen zijn om mij heen gevouwen alsof ik uiteen val als hij dat niet doe en het lijkt ietsje minder pijn te doen als hij zo dicht bij me is.
‘Vanaf nu ben ik jouw reden’, zegt hij zacht in mijn haar, zijn stem wat hees,’ en jij die van mij.’
En heel lang staan we daar, terwijl ik aan de ene kant verschrikkelijk veel pijn voel en mij aan de andere kant schuldig voelt dat het niet nog duizend maal pijnlijker is, alsof verdriet een doel is.
Maar dan hoor ik sirenes, autobanden over de semi-verharde weg en remmende voertuigen.
Het duurt niet lang voordat een handjevol pilitieagenten met getrokken wapens binnenkomen.
De eerste drie die ik goed kan zien bestaan uit een Aziatische vrouw en daarnaast twee mannen.
De een heeft een heel onopvallend uiterlijk, alsof hij gemaakt is om op te gaan in de massa.
De andere heeft rood haar, groene ogen en lijkt precies op mij...

Reacties (5)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven.

    2 jaar geleden
  • TropiaXL

    You gotta be kidding me

    2 jaar geleden
  • BethGoes

    'Oh hallo is mijn dochter dood?'

    Of hij zegt dat hierboven. Of hij zegt net zoals ik:

    'NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE!!!!'

    2 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    plottwist.

    2 jaar geleden
  • Luckey

    Daar is papa
    Veelste laat
    En ik doe je wat!!
    Ze mocht niet dood gaan!!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen